Kenji Minogue wordt Zenji Minogue in Hall 13

Vergeet de elektro-trash en de pompende beats. Vergeet de strak aan het lijf zittende kleurrijke spandexpakjes. Vergeet de show in de Charlatan waarbij Sarah Vandeursen en Emilie De Roo wild in het rond springen en een nylonkous van elkaars hoofd afrukten. Het lijkt wel of Conny Komen en Fanny Willen in de leer gegaan zijn bij Ingeborg. Zondag bracht Kenji Minogue, of moeten we vanaf nu Zenji Minogue zeggen, in Hall 13 aan de Muide een nieuwe show, waarin meditatie, zingeving en nadenken over leven en dood de rode draad zijn. Of de show eenmalig is of een vervolg krijgt, dat weten ze bij Kenji Minogue zelf ook nog niet echt goed. Feit is: de groep blijft zichzelf heruitvinden.

 

"Wat waren we goed!' riep Sarah Vandeursen door het publieksapplaus heen, zondagnamiddag, na een show van anderhalf uur in de concertruimte Hall 13 in de Makelaarsstraat aan de Muide. Maar nog geen kwartuur later relativeerde ze het verhaal en zichzelf meteen: "Zouden de mensen niet te veel afgezien hebben?", antwoordde ze op de vraag of hun 'meditatieshow' eenmalig was, dan wel de aanzet tot een theatershow? "Dat weten we dus zelf nog niet. We hebben deze show in elkaar gestoken op vraag van pianist Yves Meersschaert die hier in zijn studio en concertruimte op zondagnamiddag een aantal bijzondere concerten per jaar organiseert. In principe moet de piano daarbij centraal staan, want Hall 13 en Room 13 zijn hier gekoppeld aan een pianostudio. Het was dus uitkijken hoe we onze nummers konden aanpassen."

Piano. Dus kwamen de dames al snel terecht bij Luk Vermeir die voor een aantal nummers van de platen van Kenji Minogue de toetsen inspeelde. Maar wie Kenji Minogue zegt, die mag Mista Pig niet vergeten: levensgezel van Emilie De Roo, en ook 'drummer van de band', beter bekend als Mista Pig. Die mocht ook niet ontbreken.

Het viertal bracht een show van anderhalf uur, waarin een aantal bekende nummers als Hoe heet jij, Als je niet kan komen, Akkemzie in een heel ander, sober jasje gestoken werden. Die aanpak had zo zijn voordelen: echte fans kennen de teksten van Kenji Minogue dan wel uit het hoofd zoals een eeuw geleden katholieke kinderen het Onze Vader en het Wees Gegroet Maria van buiten kenden, maar wie de originele versies van de Kenjinummers een eerste keer beluistert, kan wel eens in de problemen komen. De dames houden er een eigen taaltje op na, en hun teksten worden wel eens omvergeblazen door de pompende beats. Niet in deze versie dus: de stemmen waren de baas, de teksten kwamen er goed door. En piano en drums deden meer dan alleen maar ondersteunen: ze bepaalden de sfeer, die bij wijlen en niet weinig oosters aandeed. 

Dat moest ook wel, want wat bleek? Sarah Vandeursen en Emilie De Roo waren gehuld in een wit gewaad, haarbandje om het hoofd. Het leken wel priesteressen. De twee namen rustig plaats in een met rood velours beklede zetel en staken wierookblokjes aan. De mimiek sprak boekdelen. Dit zou ernstig worden. Ernstig, en tegelijk amusant natuurlijk.

Tussen de uitgeklede versies van de nummers trakteerden de twee dames het publiek op een opeenvolging van levenswijsheden, of beter, levensvragen zoals 'hoe gaan we om met prikkels? '. Het antwoord goten ze meteen in een nieuw nummer dat oproept tot de strijd voor meer prikkelvrije tijd in de maatschappij. Nog nieuw was Sinds je dood bent, een nummer over, ja, de dood. Een nummer dat ze maakten nadat ze van een jonge vrouw die kanker heeft vernomen had dat het Kenji Minoguenummer Alwadamehetten zoveel voor haar betekende. 

Of Kenji Minogue met deze show naar de zalen trekt is nog niet zeker: "We speelden al langer met de idee om iets te doen in de sfeer van een sekte en op Sint-Baafs brachten we een paar jaar geleden tijdens de Gentse Feesten een show waarbij we een kerk bouwden tijdens het concert, zoals de Amish doen. Toen we door Yves Meersschaert gevraagd werden om iets met ons werk te doen voor piano en een beperkt publiek, staken we deze show in elkaar. Tijdens de tweede Zondag Vosdag brachten we in de Opera ook al een paar nummers in uitgepuurde versie. " Sarah Vandeursen en Emilie De Roo bevestigen: "Zo is het, zo werken we. We zien wel. Al grijpen we deze kans wellicht wel aan om Eens je dood bent en Prikkelpraatje op te nemen."

Wordt hopelijk vervolgd. Met goed honderd aanwezigen was Hall 13 zondagnamiddag alvast volzet en uitverkocht. Wie er bij was, zal kunnen zeggen: 'ik was er bij.'. 

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio