'Mijn zus coachen? Dat zou niet lukken'

Marlon Gevaert is trainer van Nieuw-Zeeland maar supporter van Kim

Marlon Gevaert is trainer van Nieuw-Zeeland maar supporter van Kim
Grote broer (31) woont en werkt sinds twee jaar in Nieuw-Zeeland als nationaal sprintcoach. Zusje (29) woont in België, begon afgelopen nacht aan haar 200 meter en is sinds maandag absolute wereldtop op de sprint. In een hotel in Japan houden ze een familiereünie.

'Ik had niet verwacht dat Kim zo emotioneel zou zijn.' Kim Gevaert viel in de armen van haar oudste broer, alle emoties van haar vijfde plaats op de 100 meter kwamen naar boven en ze weende van blijdschap. 'Ook ik had nooit verwacht dat ze dit kon', zegt Marlon Gevaert een dag later in de lobby van het hotel waar ook Kim verblijft. 'Een finale, oké. Een vijfde plaats, ook dat kon. Maar op vier honderdste seconde van een gouden medaille stranden? Neen, dat niet.'

En zeggen dat Kim zonder Marlon misschien nooit met atletiek zou zijn begonnen. Toen hij zag hoe goed ze wel was - 'Ik had dat snel door, in scholencompetities klopte ze het gros van de jongens' - pushte hij haar om met hem mee te gaan naar het plaatselijke clubje. 'We hebben altijd samen getraind. Alleen: Kim is blijven evolueren, ik jammer genoeg niet (lacht). Ik ben er trots op dat ik haar tot de atletiek heb kunnen bekeren.'

Dopingcontroles

Op het EK in München 2002, toen Kim zilver pakte, wist Marlon het zeker: ooit zou ze tot de wereldtop behoren. 'Ze had daar al Europees kampioene moeten zijn, want van de winnares (Thanou, later gepakt wegens doping, red.) wist iedereen dat ze gedopeerd was.' Ook daar zit een deel van Kims vooruitgang, zegt hij: zij werd niet alleen sneller, sterker, zelfverzekerder, de anderen gingen ook trager lopen. 'De verstrengde dopingcontroles hebben er zeker iets mee te maken. Twee jaar geleden was de helft niet zuiver op de graat. Nu hebben veel atleten schrik gekregen om doping door te nemen.' Versta: kortwerkende dopingproducten - testosteron bijvoorbeeld - zijn nog steeds in trek. 'Tja, elk jaar kan er wel een product de kop opsteken. Maar volgens mij wordt er nu iets cleaner gesprint.' Voor zijn zus durft hij zijn handen in het vuur te steken. 'Kim loopt clean, daar ben ik zeker van.'

Niet alleen de fijnere mazen van het dopingnet verklaren de vooruitgang van Kim Gevaert. Marlon: 'Hoe Kim het doet, ik weet het niet. Maar hoe meer druk, hoe beter ze wordt. Ze presteert pas op haar top op de grote afspraken.'

Op de Spelen van Peking 2008 staat er weer zo eentje gepland. 'Ze wordt elk jaar beter, dus kan ze dicht bij een olympische medaille eindigen.' En daarna wil ze stoppen, op haar hoogtepunt, net nu ze de kloof gedicht heeft? Zonde, toch? 'Dat laat ik aan haar over, ik weet alleen dat ze er nog niet uit is.'

Fantastisch land

Dat Marlon als enige familielid zijn zus kan toejuichen - 'Om financiële redenen zijn onze ouders niet naar Japan gekomen' - is mooi meegenomen, maar niet zijn hoofdtaak op dit WK. Sinds twee jaar is hij nationaal sprintcoach van Nieuw-Zeeland, nadat hij eerst als atleet naar daar trok. 'Ik werkte als leraar Lichamelijke Opvoeding in België, maar dat was niet wat ik wilde in het leven. Dus ging ik in op het aanbod van een Nieuw-Zeelandse coach die ik kende. Nieuw-Zeeland is het mooiste land wat ik ooit zag. De levensstijl is er niet echt slechter dan in België (lacht).' Met zijn vriendin, die er ook werkt, maakt hij na de Olympische Spelen van Peking de balans op. 'Ooit keren we terug naar België. Het is een fantastisch land, maar het blijft ver. We hebben bovendien een zeer hechte familieband.'

Met vier zijn ze ten huize Gevaert: Marlon (31), Kim (29), Sigrid (27) en John (23). Allen gaan ze resoluut voor wat ze willen: zo is Sigrid danseres en John een zeer begiftigd pianospeler - ook Kim speelt meer dan behoorlijk piano.

Is dat niet een typische trek van de familie-Gevaert? Een doel voor ogen hebben en daar resoluut voor gaan? Marlon: 'Zo heb ik het nog niet bekeken. We zijn inderdaad niet allemaal slecht terechtgekomen. Daar zit onze opvoeding voor een stuk tussen, maar we hebben zelf de stap gezet om ons doel te bereiken.'

Mail en internet

De prestaties van zijn sportieve zus volgt hij zo goed en kwaad als het kan, per mail en internet. 'Af en toe bezoekt Kim mij.'

En of hij ooit niet eens zijn zusje zelf wil coachen? Marlon lacht. 'Ze heeft al een supercoach, en het zou bovendien niet lukken. Toen we vroeger samen trainden, wees ik er haar geregeld op als ze iets fouts deed. Dat waardeerde ze niet, dat haar broer haar vertelde hoe het moest. Toen ze achttien was, was Kim veel rebelser, een felle meid. Dat is er in de kortste keren uitgegroeid. Kim is nu een zachtaardige jongedame. Geen wilde furie met een groot ego, zoals sommigen in de sprint. In dat opzicht is ze een uitzondering, ja.'

Corrigeer