De geheime AHB

De klokken in Kanegem hadden nog maar pas 7 uur geluid, toen er een luide knal te horen was die zich tot in de ultieme uithoeken van het bloemendorp verspreidde. Het kwam van bij een luxueuze villa die al een half jaar op de weide van de wijk Ten-Broucken stond.

BAM!!!! … de knal sloeg in als een bom bij de scherp gevoelige oren van de altijd kwebbelende huisbazin, miss Teus Van Zwiep. “Wwwa was da soeteke? … Mister Tuuurp!” krijste ze met angstige stem. De eerste editie van het door haar ‘gesponsord’ tijdschrift Het instructief kwebbel-roddel blad was uit haar handen geglipt. Ze was voorzitster, secretaresse en patroonheilige van vele kwebbelclubs en bijna de helft van de Belgische roddelclubs waren in haar macht. En daarbij was ze ook een regelrechte seut.

 

Driftig liep ze de woonkamer binnen waar haar man, mister Turp Zeveraar, rustig in de krant van gisteren zat te lezen. De voorpagina was aan flarden gescheurd. Hij was smoorrijk of liever gezegd stinkend rijk want hij was de trotse bezitter van wat wel de slechtste tanden ter wereld moeten zijn.

 

“Hoorde je dat niet? Heb je soms doppen in je oren?” snauwde Teus. “Dat knalletje?” vroeg haar man onverschillig. “Uh … waarschijnlijk onze buurman die opnieuw een wind laat of zo”, mompelde hij, “laat je me nu rustig mijn krant verder lezen?”

“Zo luid?” vroeg Teus terwijl ze met haar vingers haar neus dichtkneep. “Van hem kun je alles verwachten”, antwoordde mister Turp. “Wil je toch niet een keer mee gaan kijken of …” “Oh jammer! Anderlecht verloor met 3-0 van Club Brugge …” “Alsof jij iéts van voetbal afweet.” Teus verkleurde van geel naar groen door woede en stapte briesend naar buiten.

 

Een tel later hoorde mister Turp vanuit zijn sofa een ijselijke kreet. De deur zwaaide open en daar stond ze, miss Teus Van Zwiep, lijkbleek, vettig donker bruin haar dat in pieken alle kanten uitstak, en in haar hand bengelde … een bloederig buldogstaartje. Mister Turp gluurde langs haar heen de tuin in en kokhalsde. Het slagveld met buldog-onderdelen was niet om aan te zien.

 

“Zou die scheet ons Maliske te diep geraakt hebben?” vroeg ze met strak gezicht. Maar toen barstte ze in tranen uit. Turp legde onwennig zijn arm over haar schouder en probeerde troostend te kijken. “Iiik ben gisteren juist met haar naar het kkapsalon geweest”, zei ze snikkend, “en we hebben samen urenlang nnnaar m…make-up gezocht en nu is ons Maliske dood.” “Misschien had ze te veel porto op”, probeerde haar man, “dat kan toch niet goed zijn voor een hond.” “Porto?” zei Teus en ze schudde verontwaardigd zijn arm van haar af, “wil je soms beweren dat IK mijn Maliske door één glaasje porto de dood heb ingejaagd? En bij mijn weten heeft porto geen explosieve eigenschappen. Daar zit die verdomde buurman achter. Hij zeurde al altijd over het aandoenlijke blafje van onze buldog. Of liever … onze ex-buldog.” Teus Van Zwiep barstte opnieuw in snikken uit, stormde naar haar kamer en sloot de deur. “Ik krijg hem nog wel, die vetrimpel van hiernaast” was het laatste wat mister Turp hoorde en daarna werd het muisstil.

 

Zachtjes klopte Turp Zeveraar op de deur. “Please, mijn lief kwebbelgatje”, smeekte hij, “geen domme dingen doen! We zullen wel een nieuw Maliske kopen, tien keer schattiger dan het vorige. Ik beloof je dat je die hondenwinkel van jou binnenkort mag openen, met alles erop en eraan …” Hij kreeg geen antwoord. “Inclusief hondenvoer!” probeerde hij nog. Maar het haalde niets uit.

Hij gluurde door het sleutelgat maar de sleutel stak nog in het slot. Dan maar de oude truc waarmee hij vroeger het buurmeisje bespioneerde. Hij viste een balpen uit zijn broekzak en krabde een stukje cement uit de muur. Hij haalde de vulling uit de balpen en priemde het buisje door het piepkleine gaatje … Hij had geluk want het dunne, uitgeholde pijpje gaf een mooie kijk in de kamer waar miss Teus Van  Zwiep … in haar roddelblad zat te lezen! “Ik maak me zorgen om haar, en mevrouw zit rustig te lezen!” dacht mister Turp Zeveraar. Hij schoof zijn periscoop in de richting van het tijdschrift:

 

Horoscoop (made in China)

 

Vis: U zult tot een vreselijke ontdekking komen. Verdriet zal uw deel zijn en niemand kan u troosten. Chinese detectives zullen u uit uw lijden verlossen.

 

Ze nam haar world-wide telefoonboek en haar vinger stopte bij het embleem van … China! (blz. 7.690.723) Internationaal detectivekantoor. Dienst Vrouwenzaken. RC-ullen. 698/2378/83 49 12.

 

Teus nam haar mobieltje en kwebbelde in het ding zoals alleen zij dat kon. Het gekwebbel viel stil. Mevrouw Teus liet zich op het bed ploffen, haar voet stootte tegen het kijkbuisje en duwde het oog van mister Turp nog dieper in zijn oogkas dan dat het al was. Daardoor verloor hij zijn evenwicht en knalde tegen de muurwand aan. Alles werd wazig, werd grijs, werd zwart …

 

Hij ontwaakte met barstende hoofdpijn. Zijn vrouw had hem waarschijnlijk aan de kant gesleept. Hij tastte naar zijn oog dat allicht even dik stond als hun ex-hond. Kreunend stond hij op. Hij hoorde een helikopter naderen en wankelde naar het raam. Almachtig! Een minihelikoptertje scheerde snerpend over de wijk, ontweek nog net de grote den van Astenhove en crashte halsoverkop in hun groot bloemenperk. Het tuig vatte vlam. Maar Teus greep de tuinslang en kon het zaakje snel blussen. “Dank je welll vool de snelle ingleep.” Een Chinees vrouwtje wrong zich uit het wrak. “Cool helikopteltje! Solly vool de bloemen. Ik hoop dat je het niet elg vindt”, zei ze. “Uhh? Nee natuurlijk niet”, zei Teus luchtig. “Dus u bent miss Teus Van Zwiep?” zei ze, “en blauwoog daal is uw man, mistel Tulp Zeeaal, velonderstel ik.” Turp werd bloedrood. “Zeveraar”, verbeterde Teus haar. “Ah zevelaal, solly hool meneel. In elk geval heet ik Piana. Laten we dilect van stalt gaan”, zei de Chinese.

 

Een tel later was de omgeving rond de brievenbus omspannen door prikkeldraad met een bord dat het terrein ‘velboden vool onbevoegden’ verklaarde. Piana verzamelde alle onderdelen en puzzelde Maliske terug bijeen. Miss Teus en haar echtgenoot werden aan een verhoor onderworpen. Piana kwam tot haar eerste besluiten:

  1. Maliske was niet meer levensvatbaar.
  2. Zij kwam om het leven bij de uitoefening van haar ochtendtaak, namelijk het verscheuren van de krant.
  3. Er is een sterk vermoeden dat Maliske overleed tengevolge van een niet-natuurlijke doodsoorzaak.
  4. Salpetersporen op het kadaver wijzen op een explosief einde.
  5. Belangrijkste verdachte was de buurman. Hij had een motief want het hondengeblaf irriteerde hem mateloos.

 

“Niet meer levensvatbaar?” herhaalde Teus verslagen en ze begon aan haar 47ste kamerduikvlucht. “Kom”, zei de Chinese tegen mister Turp, “laten we een kijkje gaan nemen bij de buurman.” Met veel moeite wurmden ze zich door de haag en slopen naar zijn huis. “Chuk!” riep Turp, “de deur is op slot.” “Dan maal eens in het tuinhuisje kijken”, besloot Piana, “tussen al die lommel zullen we wel iets vinden.”

 

En dat was ook zo, want er lag een grote zak salpeter op de grond met ernaast een ingewikkelde machine. Er was ook een uitlaatbuis aan verbonden die op een bak vol met veraste papieren uitkwam. “10 ti… op hon… op het …oekje te …elpen”, las Piana luidop voor van een half verbrande kaft. “Zie je wel dat het die buurman is”, zei mister Turp Zeveraar, “hij houdt hier salpeter en heeft een boekje met 10 tips om honden om het hoekje te helpen …” Plots hoorden ze de auto van de buurman, hij deed sloom het portier open en stapte uit. Toen hij het licht zag branden liep hij met bonkende voetstappen naar het tuinhuisje. Woest opende hij de deur. “Wat doen jullie hier!” knorde hij. “Je komt net op tijd!” riep Piana, “we waren juist van plan u te ondelvlagen.” “Wat bedoel je?” vroeg de buurman. “Je mond houden jij!” beval Turp. “Het is in verband met die grote zak salpetel en dit kaftje hiel”, zei de detective, “geef daal maal eens een verklaling vool.” De buurman vertelde dat hij een scheetmachine aan het maken was. Hij hoopte om zijn kunstwerk te verkopen aan het museum van moderne kunst in Londen voor minstens 10.000.000 euro. En dat kaftje kwam van het papier en karton dat hij van de straat meenam als er papierophaal was. Papier had hij hard nodig om zijn machine te bevoorraden. Maar de detective geloofde er geen snars van.

 

Buiten was het al lang donker en er heerste stroompanne in het dorp. Teus probeerde bij kaarslicht een doodsbrief te schrijven aan de zeven abonnees (inclusief haar zelf) van haar tijdschrift.

 

Met pijn in het hart deel ik jullie mee dat Maliske (hond van miss Teus Van Zwiep) overleden is aan de explo-microbe.

Maliske, de koningin der honden, is nu aan de dood verbonden.

Maliske, door jou rolt die traan, jij zweeft nu als een wolk voor de maan, is jouw leven op aarde voor goed gedaan?

 

Piana schoof zich tegenover Teus om haar eindverslag neer te pennen, met als besluit: Alle gegevens van het onderzoek wijzen in de richting van de buurman (behalve het hol stokje). De detective schreef juist haar laatste zin toen Teus de doodsbrieven postklaar maakte met haar zorgvuldig bewaarde en getelde postzegels. Plots riep ze tierend dat er één ontbrak. Piana legde haar pen neer …

 

De volgende morgen bleven de rolluiken bij de villa van familie Van Zwiep-Zeveraar dicht. Hun auto was met een dikke laag sneeuw bedekt. Met dikke handschoenen en laarzen waar er meer kous dan voet in zat, haalde de buurman zijn krant uit de brievenbus. Op de voorpagina: bericht over misdaad.

 

Geheime AHB ontmaskerd.

 

Kanegem– In het kleine dorpje Kanegem, werd gisteren een hond vermoord, uit wraak voor het verscheuren van de ochtendkranten. De dader, mister Turp Zeveraar, vermoordde haar door een bombrief naar zichzelf te sturen. Hij heeft bekend en verraadde tegelijkertijd zijn geheime bende, de AHB (anti-honden-brigade). Hij bleek de groepsleider te zijn. De terreurgroep werd opgerold. Miss Teus Van Zwiep, de bazin van de hond, werd in shock naar een psychiatrische instelling overgebracht.

Johannes Decat – Beste Junior Journalist 2005 – Reeks 1 (derde graad basisonderwijs) – Davidsfonds Kanegem

 

Jurylid Wim De Vilder vond De geheime AHB ‘het meest geïnspireerde werkje tussen de inzendingen. Alleen al de namen van de hoofdrolspelers zetten aan tot een glimlach. Het verhaal is bijzonder fantasierijk en origineel, de schrijfstijl is zo expressief dat de tekst zonder meer in een cartoon zou kunnen worden gegoten. En het slot is er één zoals ik het graag lees: heel erg verrassend. Proficiat.’

 

Volgens jurylid Kolet Janssen is het ‘een opvallend absurdistisch verhaal met talloze verhaallijnen. De auteur slaagt erin de lezer telkens weer op het verkeerde been te zetten. Het is spannend en grappig.’

             

 

Corrigeer

POPULAIRE VIDEO'S