,,Ik sprak met Bush, maar mijn vriend kookte voor Clinton''

Greet De Keyser een jaar niet 'live voor de VRT vanuit Washington'

Greet De Keyser een jaar niet 'live voor de VRT vanuit Washington'
,,In het restaurant van mijn vriend krijg je alleen ketchup bij je croque-monsieur. Dat heeft hier de krant gehaald.’’ Amerika is Europa niet. Dat maakt de job van Greet De Keyser (41) zo leuk. Maar de VRT-correspondente is moe. Tijd voor een pauze, voor ze live in de uitzending in slaapt valt. ,,Een jaar om op mijn luie kont zitten? Nooit!’’
Randy Gardner bleef in 1965 iets meer dan 265 uur wakker. Daar mogen ze Greet De Keyser met gemak naast zetten. Die slaapt al vijf jaar niet meer. Omdat het in Amerika altijd wat is. Een nieuwe president, slecht geperforeerde stembiljetten, aanslagen op 11 september, een oorlog in Irak. Drukke en boeiende dagen voor Greet, maar vermoeiend. Zeker door dat tijdsverschil met Washington (zes uur vroeger). Daarom neemt Greet een pauze, loopbaanonderbreking. Na de eedaflegging van Bush op 20 januari geeft ze de microfoon door aan Johan Depoortere. Haar laatste reportage voor TerZake is al uitgezonden.

Die reportage was opnieuw een visitekaartje: je filmde waar je normaal niet mag filmen.
,,Het heeft me opnieuw ontzettend veel moeite gekost, maar het resultaat heeft me enorm geraakt. Uit een studie bleek dat voor elke dode Amerikaanse soldaat in Irak er acht Amerikaanse soldaten gewond raken. De ziekenhuizen stromen hier vol verminkte en zwaar gewonde militairen. Onlangs hebben ze in Washington een speciale vleugel geopend voor soldaten met amputaties.’’
,,Ik kwam uit bij de eigenaar van een restaurant in Washington. Die stelt zijn dure steakhouse elke vrijdag open voor de gewonde militairen uit dat ziekenhuis. Die jongens moeten soms twee jaar revalideren. Zolang ze in het ziekenhuis blijven, krijgen ze een uitkering. Als ze weg mogen, begint de financiële ellende. Daarom mogen ze gratis in dat restaurant eten. Geen pottenkijkers, geen mensen die zitten te staren omdat ze zonder armen tafelen. Het was een schok, hoor. Ik heb met een alleenstaande moeder met vijf kinderen gesproken. Honderden granaatscherven heeft ze in haar lichaam. Ook dat is oorlog. Dat wou ik laten zien.’’

Verkeerde metrohalte

Als enige gefilmd op de plaats waar de WTC-torens zijn ingestort, een gesprek met president Bush. Heb je altijd zoveel haar op je tanden gehad?

(lacht) ,,Amerika is geen oorlogsgebied, maar je moet wel overal je voet tussen de deur steken. Belangrijk is dat je blijft wrikken. Toen ik als 18-jarige voor het eerst in New York rondliep, was ik gewoon een jong studentje dat de wereld ging ontdekken. Ik nam de metro, stapte in Brooklyn aan een verkeerde halte uit en liep plots tussen de daklozen. Ik stond voor het eerst oog in oog met de grauwe realiteit van de grootstad. Intussen ben ik wat ouder geworden. In Brooklyn woont nu de rijke middenklasse.’’ (lacht)

Je hebt zelfs de reputatie opgebouwd van lipstickreporter. Je verschijnt altijd met een mooie sjaal of een halsketting van Delvaux in beeld.
,,Ik heb altijd een poederdoos en lippenstift op zak, maar met de naam lipstickreporter ben ik niet zo tevreden. De dagen na de aanslagen van 11 september kon het me niet schelen hoe ik in beeld kwam. Mijn stelregel is wel: probeer er verzorgd uit te zien, maar zo neutraal mogelijk. Dat heb ik van mezelf moeten leren. Ik kreeg toen ik zeventien jaar geleden voor tv begon geen pakketje schmink, zoals ze dat nu met jonge reporters doen.’’

We krijgen alleen je bovenste helft in beeld. Draag je onder je nette pakje sportschoenen, zoals veel Amerikaanse vrouwen?
(schatert) ,,Dat vind ik verschrikkelijk! Hier in Washington zie je ze veel lopen: vrouwen in mantelpak, met die foute witte nylonkousen en witte sportschoenen. Als ze op kantoor zijn, halen ze hun schoenen met hakje uit hun tas. Dat doe ik nooit, al ben ik wel een schoenenfreak.’’

Een schoenenfreak zoals Carrie in de New Yorkse serie Sex and the city?
,,Die elke week een paar Manolo Blahniks koopt? Dat is veel te duur, hoor. Ik heb geen honderden schoenen, ze passen makkelijk op een rekje. Af en toe zegt mijn vriend wel ‘es: nóg een paar schoenen?’’

Doe je als Belgische voordeel met de sterke euro tegenover de dollar? Dan kan er wel een paar Blahniks af.
,,In het begin kreeg ik mijn loon in euro uitbetaald. Toen de dollar hard begon te stijgen, was dat slecht voor mij. Daarom krijg ik het voor de helft in euro en dollar. Daar doe ik geen voordeel mee, hoe je het ook draait of keert.’’ (lacht)

Voelde je je in Amerika wel thuis? Je was lange tijd een eind in de dertig en vrijgezel, je bent niet gelovig én viseter. Dat ligt moeilijk bij Amerikanen.
,,Valt wel mee, hoor. Ik heb vlees leren eten. Een hamburger zal ik nooit aanraken, maar zelfs bij McDonald’s verkopen ze nu fishburgers en slaatjes. Je vindt altijd een alternatief voor dat vlees. Je moet alleen goed zoeken.’’

,,Ik zal me niet vervelen’’

Dat jaar loopbaanonderbreking, ben je daar wel klaar voor? Ze vragen je nu al om lezingen te geven en boeken te schrijven.

,,Ik probeer halsstarrig geen afspraken te maken. Dat is tot nu toe gelukt. Ik weet ook dat ik niet zomaar een jaar op mijn luie kont kan zitten. Ik ga wat dingen lezen die niks met mijn werk te maken hebben, eindelijk wat sport doen, dat mooie museum buiten Philadelphia eens bezoeken. Ik zal me niet vervelen, want dat kan ik niet.’’

Is er in Washington genoeg te doen? Je noemde het een oudewijvenstad.
,,Er zijn heel wat restaurants en clubs, maar voor een goed toneelstuk moet je naar New York. Het bruist niet, maar de rust van Washington was met dat drukke werk soms welkom. New York is de stad van mijn dromen, dat is geen geheim.’’

Daar kun je moeilijk gaan wonen. Het restaurant van je vriend ligt in Washington.
,,Dat is waar. Ik wil toch proberen van die relatie iets te maken, dus ga ik niet liggen verhuizen. Ik zou het ook niet kunnen betalen. Het New Yorkse Manhattan is ontzettend duur geworden. Drie keer de prijs van Washington, minstens. Voor een appartement met een slaapkamer betaal je in Manhattan vijf- à zevenduizend dollar per maand (vier- tot vijfduizend euro, red). Gelukkig heb ik er veel vrienden. Vier uur met de auto is eigenlijk niks. In afstanden ben ik toch iets Amerikaanser geworden.’’

Je vriend is de Belgische topkok Bart Vandaele. Hij heeft in Belgische sterrenrestaurants gewerkt, maar ook voor Hillary Clinton en Kofi Annan gekookt. Heeft hij al iets voor Bush mogen maken?
(lacht) ,,Nog niet. Op dat vlak klop ik hem: ik heb Bush geïnterviewd, al was het maar vier minuten.’’

Op de website van zijn restaurant Belga Café blijkt dat Bart een echte Belg is. Hij kookt met witloof, serveert Belgische bieren en is vol lof over zijn land.
,,Hij heeft gelijk. België heeft heel veel om fier op te zijn, alleen weten ze dat in Amerika niet. De Nederlandse winkels en steden, die kennen ze. Maar België?’’ Ging premier Verhofstadt daar niets aan doen? Het land uitdragen met zijn .be-label?
,,We hebben een Vlaams huis in Londen, in Parijs, in Nederland, zelfs in Japan? Weet je wat we in Washington hebben? Twee piepkleine bureautjes, verborgen in de ambassade. Dat is heel jammer, want hier ligt een grote markt open. Misschien moeten we niet op de regering wachten om ons land te promoten.’’

Trip door New Mexico

Is het restaurant van Bart op-en-top Belgisch? Of moet je in Amerika compromissen sluiten?

,,Zeker niet over de naam van het restaurant. Noem het European Cuisine, werd gezegd. De naam België, dat zou de mensen afschrikken. Bart heeft het heel duidelijk onder de naam Belga Café gezet: Belgian Cuisine. Dat wekt hier geen wrevel op, eerder gezonde interesse. Voor de rest: geen ketchup op tafel. Wel bij de croque-monsieur, maar dat krijg je in België ook. Je kunt hier alleen mayonaise krijgen. Dat heeft hier zelfs de krant gehaald.’’ (lacht)

Over die vriend zei je ‘we zien elkaar alleen tussen twee uur ’s nachts en acht uur ’s morgens’. Moeten we medelijden hebben?
,,Nee, hoor. Het gaat heel goed in zijn restaurant, dus moet er hard gewerkt worden. Bart en ik zijn al een tijdje samen. Hij heeft jaren moeten verdragen dat ik altijd weg was, onverwacht uit bed moest, een afspraak moest afzeggen. Dat hij veel in zijn restaurant zit, is geen enkel probleem. Hij woont er niet ver vandaan en ik kom er vaak. Ik neem al mijn vrienden en vriendinnen mee.’’

Al iets leuks gepland voor de komende weken?
,,Terug naar België om mijn papieren te regelen, Johan Depoortere een beetje rondleiden, niks speciaals. Ik heb wel al vijf jaar een trip door New Mexico op mijn lijstje staan. Dan vertrek ik met de auto in Santa Fe en rij ik rond. Alleen, of met een vriendin.’’

Wat als je daar stof vindt voor een goeie reportage? Doorrijden en denken ‘daar doe ik lekker niks mee’?
,,Niks mee doen, dat ken ik niet. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ga niet met pensioen, hoor.’’
Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees