'Niemand is rechtlijnig, iedereen is een mix. In elk van mijn rollen zit iets van een hoer, een moeder, een verpleegster'

Antje De Boeck wordt 40

Antje De Boeck wordt 40
,,Ik stel mezelf de jongste tijd heel erg in vraag. Soms denk ik: moet ik daarvoor zo oud geworden zijn om dat nu pas te weten?’’ Actrice Antje De Boeck wordt vandaag 40, maar de onrust en het wroeten in zichzelf zijn groter dan ooit. Terwijl ze alles maar aan haar moeder heeft te vragen, want die kent Antje bijzonder goed. Moeder en dochter maken samen de balans.

Moeder Elisabeth: ,,Toen Antje kind was, zag ik er geen actrice in. Ze was wel al vlug een ondernemend kind, dat de leiding nam. Rond Driekoningen trommelde ze de buurt op om met dekens om en een kroontje op rond te trekken. Op haar 14de zei ze voor het eerst dat ze actrice wilde worden. Wij stemden in. Maar wanneer ze op haar achttiende aangaf dat ze naar de toneelschool wilde, gingen we dwarsliggen. We wilden liever dat ze eerst een ‘echt’ diploma haalde. Toen herinnerde Antje ons aan onze oude belofte.’’,Ja, ik ben Duitse. Maar daarom praatten wij hier niet overdreven veel over de oorlog. Ik denk dat Antje één keer is aangepakt over haar Duitse moeder. Mijn afkomst wierp zeker geen schaduw over haar kindertijd.’’

Antje: ,,Als kind had ik algauw door dat mijn moeder anders was. Al was het maar omdat ik ben opgevoed in twee moedertalen en omdat onze familie-uitstapjes waanzinnig ver gingen, soms tot in Berlijn.’’ ,,Ik had ook al snel door dat moeders afkomst iets met de oorlog te maken had. Daar werd thuis open over gesproken. Mijn moeder had een barre jeugd gehad omdat haar vader faliekant tegen het nazisme was. Toen de staalfabriek waar hij werkte wapens begon te produceren, weigerde mijn grootvader dat. Uit vrees dat ze zijn familie zouden uitmoorden, moest iedereen zich verspreiden over het grondgebied.’’

,,Wie tegen Hitler was en deserteerde, werd tijdens de oorlog hard aangepakt. Op het einde kregen ze nog eens de Russen over zich. Toen ze me op school een keer uitscholden voor nazi-trut, vertelde ik die verhalen. Mensen denken hier veel te snel dat alle Duitsers pro-Hitler waren.’’

,,Als kind wilde ik worden als mijn moeder: doktersassistente. Ik zou begot niet weten wanneer ik juist mijn acteerroeping had. Als mijn moeder zegt dat ik pas op mijn veertiende over acteren begon, zal dat wel kloppen. Ze kent me goed. Wel weet ik nog waarom ik wilde gaan acteren: om in een fantasiewereld te geraken. We worden al genoeg omringd door de realiteit.’’ ,,Nu zie ik mijn ouders weer eventjes minder. Toen mijn vader ziek was – hij is als longkankerpatiënt tweemaal door het oog van de naald gekropen – zagen we elkaar meer.

Mijn ouders staan zeer open voor ons. Ik ben zelf op mijn dertigste, toen een relatie was afgesprongen, weer eventjes thuis gaan wonen.’’ ,,Eigenlijk was ik nog nooit lang weg van huis. Voor de opnames van Daens was ik acht weken in Polen. Ooit deed ik een lange Frankrijk-reis. Maar met de rugzak de wereld rondtrekken, dat was er nog niet bij. Ik weet wel, een sabbatjaar is nu ‘in’. Maar dat kan ik me niet veroorloven. Wel heb ik controle over mijn werkdruk en die probeer ik zo laag mogelijk te houden.’’

,,Nooit plastische chirurgie. Hoewel…’’

Moeder Elisabeth: ,,De eerste keer dat ik echt gepakt was door Antjes acteerprestaties was met ‘Daens’. Antje nam me mee naar een avant-première. Ze was zo moe dat ze op mijn schouder in slaap viel. Ik zat ondertussen met hartkloppingen naar het scherm te kijken. Die momenten blijven je natuurlijk bij. Maar hoe vaak ik Antje ook zie acteren, toch blijf je als moeder altijd je dochter zien. Antje is als actrice fameus wegens haar arsenaal gelaatsuitdrukkingen. Die zie ik ook wanneer ze hier bij ons is en er valt bijvoorbeeld een verontrustend bericht over de gezondheidstoestand van mijn man. Dan is Antjes gezicht één explosie van expressies.’’

,,U vraagt of ik niet graag eens een vamp zou spelen. Volgens mij doe ik dat in elk van mijn rollen. Daar zit altijd iets van een hoer, een moeder, een verpleegster in. Omdat niemand rechtlijnig is, iedereen is een mix. Als je het anders speelt, haken de mensen af omdat ze zichzelf niet meer herkennen.’’ ,,Maar mijn palet met aanbiedingen verbreedt wel. Zo vroeg muzikant Rony Verbiest me met zijn trio mee te doen aan een muzikaal programma. Ik neem het literaire gedeelte voor mijn rekening. Die vraag charmeerde me zeer. Ik ben erop ingegaan en op 10 november gaat Den boek in première.’’

,,Klopt, als actrice leef je van je lijf. Het mijne verdikt inderdaad niet. Mijn probleem zit aan de andere kant. Ik moet oppassen dat ik niet te mager word. Ik weeg nu minder dan voor mijn twee zwangerschappen. Met ons eerste kindje hebben we wat problemen gehad. Daarvan kom je ook niet bij.’’

,,Nu zeg ik: voor mij nooit plastische chirurgie. Maar: never say never. Eén keer was ik er bijna aan toe. Ik was zwaar gevallen met mijn fiets. Er zat een diepe snede boven mijn linkeroog. In het ziekenhuis herkenden ze mij. Oeioei, het is actrice Antje De Boeck! Ze hebben toen zo goed hun best gedaan dat je er niets meer van ziet. Terwijl ik niet ongelukkig was geweest met een mooi litteken.’’

,,Nee, al die programma’s op tv over plastische chirurgie, die volg ik niet. Van alle reality-shows kan alleen Robinson mij boeien. Niet zozeer voor de lichamelijk uitputtingsslag, wel omdat het over een groepsgebeuren gaat. Dat boeit me. Want acteren doe je ook altijd in groep. Daar spelen dezelfde mechanismen. Wie is de leider? Volgen we hem? Zelf heb ik nog maar één keer geregisseerd. Het mag aangeven dat ik niet zo’n leiderstype ben.’’

"Als ze tegen mij schreeuwen, ga ik kapot" 

Moeder Elisabeth: ,,Die diepe stem van Antje… we zijn er nog altijd niet uit van wie ze die heeft. Op het conservatorium zeiden ze ooit dat het een gevolg was van een foutief gebruik van haar stembanden. Hoe dan ook: Antje heeft er nooit een probleem van gemaakt. Ook niet van haar kleine gestalte. Antje is eigenlijk een gelukkig mens, die weinig problemen maakt. Zeker niet om zichzelf.’’

Antje: ,,Het klopt wat mijn moeder zegt. Maar soms keert dat zich tegen mij. Soms plooi ik me veel te veel naar de anderen. Dan ben ik bereid mijn eigen mening helemaal los te laten en die van een ander helemaal over te nemen. Dan verlies ik mezelf helemaal uit het oog. Ben ik bijvoorbeeld helemaal op mijn kinderen of op mijn partner gefocust. Dat is niet goed, want na verloop van tijd wreekt dat zich. Dan ben ik mezelf helemaal kwijt en moet ik mezelf weer helemaal van nul af opbouwen. Dat is me al een paar keer overkomen.’’

,,Ik druk niet veel mijn eigen wil door. Omdat ik niet egoïstisch wil zijn. Maar misschien moet ik wel eens gaan leren waar egoïsme precies begint. Misschien trek ik die grens te gauw.’’ ,,U zegt dat mijn stem rust brengt. Ik kan dat beamen. Ik zie dat alleszins ook bij mijn kinderen. Wanneer ik tegen hen praat, worden ze kalm. Ik zal nooit tegen mijn kinderen schreeuwen. Misschien moet ik kinderfluisteraar worden.

Wanneer iemand tegen mij schreeuwt, ga ik kapot. Ik kan absoluut niet tegen verbaal geweld.’’ ,,Mijn ouders zijn zo mogelijk nog stiller dan ik. Mijn Duitse grootvader noemde mijn vader Der stille Nato-Freund. Hij is inderdaad een zeer rustig mens. Wanneer het eens fout zat tussen mijn ouders, riepen ze niet. Dan was het nog stiller dan anders. IJzig stil.’’

"Er zit een beest in mij dat eruit wil"

Moeder Elisabeth: ,,Antje speelt vaak sociaal bewogen rollen. Zo is ze in werkelijkheid ook. Maar ze zal zich niet snel actief in iets engageren. Mijn man werkte als onderzoeker bij Procter&Gamble. Vanuit die positie was hij goed geplaatst om de overdreven standpunten van bijvoorbeeld Gaia of Greenpeace weer binnen de correcte context te duwen.’’

Antje: ,,Wij mochten van ons vader naar de grote milieubetogingen gaan, maar hij bracht altijd wel eerst een joekel van een wetenschappelijk dossier mee, zodat we tenminste zouden weten hoe de vork juist aan de steel zat. Zo leerden we algauw dat wij amper iets afwisten van de realiteit achter de betoging en dat de immense groep jongeren die wel gingen betogen er helemaal niets van wisten. Ik ben dus niet zoveel gaan betogen, laat staan er door de politie opgepakt.’’

,,Ik ben wel al één keer door de politie verhoord. Ze hadden een kennis van mij vermoord teruggevonden langs de snelweg. Ik werd verhoord door twee rechercheurs. Die waren allerminst onder de indruk van het feit dat ze een bekende actrice ondervroegen. Ze bleven zeer professioneel afstandelijk. Ik was echt onder de indruk omdat ik het gevoel had dat elk woord belangrijk kon zijn. Ondertussen is die moord wel opgelost.’’

,Ik was al eenmaal het slachtoffer van een diefstal. Op een ochtend om 7 uur hoorde ik gerommel in het appartement. Ik dacht dat mijn vriend al wakker was. Maar hij lag nog naast mij. Ik ben opgestaan en betrapte de dief op heterdaad. Zeer stoer zei ik hem weg te gaan. Ik weet nog altijd niet waar ik die kracht toen vandaan haalde. Waarom ik mijn vriend niet wakker maakte? Mannen slapen veel dieper dan vrouwen. Tegen dat een man wakker is, heb ik al driemaal het appartement gestofzuigd.’’

,,Allicht ben ik in staat tot moord uit onweerstaanbare drang. Zeker wanneer iemand mijn kinderen iets zou aandoen. Ik wil echt niet weten tot wat ik dan in staat ben. Ik voel dat er in mij iets zit te steken dat wil exploderen. Er zit een beest in mij gekooid dat eruit wil. Maar zo lang ik de macht erover heb, blijft het erin.’’

,,Kellogg's mag mij altijd bellen voor een reclamespot"

Moeder Elisabeth: ,,Antje is tegen reclame. Soms denk ik: als ze je willen voor een reclame-opdracht, grijp dan toch die kans. Voor wat zou ze dan geloofwaardig reclame kunnen maken? Voor ontspannende badoliën, of een zalig aanvoelende gelaatscrème, of voor sfeervolle kaarsen in huis. Maar Antje zal dat allicht nooit doen. Die keuze respecteer ik. Ik heb ook nooit gewild dat ze een ander beroep zou kiezen.’’

Antje: ,,Wanneer ze me tot het einde van mijn dagen van hun ontbijtgranen voorzien, mag Kellogg’s me gerust eens bellen voor een reclamespot. Ze hebben alleszins al genoeg aan mijn gezin verdiend. De dozen Kellogg’s vliegen er gewoon door. In welke variatie ook, ik blijf ze onweerstaanbaar vinden. Al van toen ik kind was. Ik ben blijkbaar niet de enige die dat zo lekker vind. Een collega met vier kinderen klaagt er ook over dat die ontbijtgranen een ferme hap uit haar budget halen.’’ ,,Eigenlijk ben ik niet zo fel gekant tegen een opdracht in de reclame. Alleen stoort het me dat er zo weinig humor in zit. Indien ze me vrij lieten en ik kon er humor in stoppen, dan zei ik misschien wel ‘ja’ tegen een aanbieding.’

,,Geld vind ik niet zo belangrijk. Ik leen zeer snel geld aan iemand die even in nood zit. Als je ervan uitgaat dat je het geld niet terugkrijgt, kan je makkelijker iemand iets geven. Volgens mij is dat de enige mentaliteit waarin je kan lenen.

Zoals je allicht vermoedt, hebben nog een paar mensen een rekening bij mij openstaan.’’ ,,Zelf heb ik geen schulden. Tenzij aan de bank. Na de geboorte van ons eerste kindje werd ons appartement te klein. In onze zoektocht naar iets groters zagen we een huis, dat helaas niet te huur stond. Wel te koop.’’

Moeder Elisabeth: ,,Ik kan niet zeggen dat het moederschap Antje fundamenteel veranderde. Praktisch natuurlijk wel. Ik sta vol bewondering voor de manier waarop ze het soms bolwerkt: haar acteren, haar relatie, haar moederschap met twee kinderen. Slechts af en toen vraagt ze ons om bij te springen. Dat is meestal tijdens de weekends, wanneer Antje en haar man acteeropdrachten hebben.’’

Antje: ,,Het kan raar klinken, maar het moederschap heeft me niets veranderd. Ik had het zelf ook als iets zeer ingrijpends verwacht. Eigenlijk maakte het me ook wat bang. Ik? Moeder? Dat zou toch niet gaan? Dan las ik in boekjes hoe je een goede moest zijn. Dat kon ik nooit halen.’’ ,,Ik gruwelde ervan dat ik plots iets truttigs over mij moest krijgen om een goede moeder te zijn. Toen bedacht ik: er is maar één manier waarop ik moeder kan zijn, en dat is mijn manier. De spanning viel van me af.Sindsdien ben ik altijd mezelf gebleven in het moederschap en volgens mij is dat ook de enige manier waarop dat kan.’’

,,Nee, kinderen kunnen niet goed acteren. Omdat ze niet kunnen liegen. Ik zie kinderen trouwens niet graag acteren. Uit het theatermilieu hou je ze best zo lang mogelijk weg. Dat is geen omgeving voor kinderen. Maar kinderen kunnen wel goed spelen, dankzij hun fantasie. Voor hen is een doos nooit zomaar een doos. De doos is een put, een koffer, een huis.’’

,,U vraagt me of ik een eicelletje zou afstaan aan een onvruchtbaar koppel. Daar dacht ik nog nooit over na. Mijn eerste reactie: ik zou het niet kunnen. Maar misschien liet ik me na verloop van tijd toch overhalen. Dan zou ik mezelf echt wel in de problemen steken. Omdat ik altijd zou blijven verlangen naar dat kind van mij.’’ ,,Door zelf kinderen te krijgen, is mijn houding tegenover mijn ouders niet fundamenteel veranderd. Ik denk dat wij – mijn twee broers en ik – al vrij snel de waarde van onze ouders doorhadden. Daar is nadien nooit meer een smet op gekomen.’’

"Respect voor het anders-zijn vand e ander"

Moeder Elisabeth: ,,Antje wordt dit weekend 40. Maar ik kan niet zeggen dat ik mijn dochter tot rust zie komen. Integendeel: ze gaat steeds ernstiger op zoek in zichzelf. Dat komt natuurlijk doordat ze actrice is en constant met verdiepende teksten heeft te maken. Die sluipen nooit zomaar langs Antje heen.’’

Antje: ,,Mijn moeder bewijst hier nog maar eens dat ze me goed kent. Ik stel inderdaad tegenwoordig mezelf heel erg in vraag. Misschien heeft dat toch met de kinderen te maken? Soms denk ik: moet ik daarvoor zo oud zijn geworden om dat nu pas te weten?’’ ,,Ook dat vind ik raar: ik beteken blijkbaar vrij veel voor andere mensen. Het zou van valse bescheidenheid getuigen dat niet te zeggen. Want ik voel soms heel duidelijk aan dat mensen iets aan mij hebben. Het publiek, maar ook de collega’s.’’

,,Dat botst dan weer formidabel met mijn zeer bescheiden zelfbeeld. Want ik vind mezelf helemaal niet betekenisvol. Ik gaf nog maar één keer theaterles. Omdat ik er te beschroomd voor ben. Want als je lesgeeft, raak je andere mensen aan. In die aanraking kan je dingen kapotmaken wat voor die mensen waardevol is. Ik heb schrik hen iets te ontnemen, zoals hun eigenheid. Daarom doe ik het niet zo graag, dat lesgeven.’’ ,,Maar er zijn natuurlijk andere manieren om kennis door te geven.

Ik lig goed bij een jong publiek. Uit die groep komen er soms aanvragen voor een interview. Daar ga ik op in omdat het een kans is om de jonge mensen iets te leren. Of ik speel soms kindertheater. Voor mij is dat een passender manier van lesgeven.’’ ,,Als ik mensen in het leven één raad mag geven, dan zeg ik: doe niet aan een ander wat je niet wil dat de ander jou zou aandoen. Ik denk dat we het leven pas weer op de rails krijgen wanneer we opnieuw respect hebben voor elkaar. Ik weet het, ‘respect’ is een beetje een stijf woord. Maak er dan voor mijn part ‘openstaan voor de ander’ van. Ook voor het anders-zijn van de ander. Op die manier stel je jezelf naast de anderen, en niet meer erboven. Indien we dat nu eens met z’n allen deden, dan was het toch in één keer gedaan met de oorlogen?’’

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees