De oude neger in Laurent Garnier

De oude neger in Laurent Garnier

Foto: cia jansen

Na afloop van zijn live-optreden in Leuven kwam Laurent Garnier nog eens het podium op om zich uit te putten in verontschuldigingen. Dat hoefde nochtans niet, want in het kader van het festival Kulturama had de Franse wereldster het anderhalf uur voordien een voortreffelijke set door de boxen gejaagd.
,,L’ électronique, c’est de la merde!’’ Het klinkt een beetje vreemd uit de mond van iemand die de voorbije vijftien jaar wereldwijd naam en faam maakte met een succesrecept van beats ’n pieces. Laurent Garnier, 41 intussen, was vrijdagavond in het Leuvense Depot neergestreken in het kader van het Kulturama-festival (nog tot zondagavond in de studentenstad) maar eigenlijk nog veel meer in het kader van een terugblik op zijn eigen carrière. Retrospective is dan ook de naam van de jongste plaat waarmee de technotopdeejay een nieuw licht werpt over zijn vroegere werk. Wanneer de machine waaruit de basklanken moeten komen het dan aanvankelijk laat afweten, is die terugblik meteen kortgeknipt. En is een welgemeende merde op zijn plaats. Gelukkig niet voor lang want -zo wist Laurent na een halfuurtje opwarmen de zaal te vertellen: ca va mieux maintenant. Een understatement, want met het knisperende Crispy bacon werd een eerste dansvloervuller door de boxen gejaagd in de tot vandaag nog steeds schromelijk onderschatte concertzaal die Het Depot is.

Natuurlijk; Leuven is een brave gemeenschap en dus vlogen stoeltjes noch kledingstukken in het rond bij zoveel draaitafelkunsten, maar Laurent had het goeie gevoel te pakken en schreeuwde tot zijn toetsenist: ,,Give me some blues, man!’’ Alsof ook saxofonist Philippe Nadaud zich aangesproken voelde, klonk het even heerlijk als de perfecte kruisbestuiving tussen Air en onvervalste piano-blues.

Geen bisronde

De oude neger in Laurent Garnier kwam helemaal naar boven en joeg het overwegend jonge publiek een very bluesy versie van de kraker The man with the red face in de oren. Leuven kreeg heel even rooie oortjes bij zoveel zwoele galm, maar tot een bisnummer kwam het niet.

Wat de uitverkochte zaal na anderhalf uur te zien kreeg, was een opvallend bescheiden grootmeester Garnier die zonder zijn drie bandleden en die knappe videoprojecties op het podium verscheen om zich te verontschuldigen voor een kapot apparaat en bijgevolg geen bisronde, het denderend applaus ten spijt.

Zij die tot in de toppen van hun tenen opgewarmd waren dropen misschien lichtjes ontgoocheld af, zij die met Laurent teruggeblikt hadden op die carrière van hem zagen met The man with the red face een passend slotnummer van een sfeervolle set. En van een fijn concert. Het ga je goed in Europa, oude neger. Tot deze zomer?

7/10
Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees