DEBATTEER MEE: Heeft het zin om de gezondheidszorg te splitsen?

Het verschil is dat er geen verschil is

Het verschil is dat er geen verschil is
Marie-France en Inge. Twee vroedvrouwen aan weerskanten van de taalgrens. ,,Is het waar dat er bij jullie minder echografieën zijn?'' ,,En dat bij jullie onderwaterbevallingen minder in zwang zijn?'' Marie-France uit Namen zocht het uit bij Inge in Gent.

Marie-France Hankenne is vroedvrouw op de dienst neonatologie -de prematuurtjes in de volksmond- van het CHR (Centre Hospitalier Régional) van Namen. Ze ként Vlaanderen want ze woont in Bleuhen bij Hannuit, op nauwelijks zeven kilometer van het Vlaamse Landen. Haar kinderen gaan daar zelfs naar school. In het Nederlands. Op amper vijf minuten van de deur.

Marie-France houdt van haar beroep. ,,Het contact met de mensen, hun dankbaarheid dat hun te vroeg geboren baby het uiteindelijk toch haalt door onze zorgen, dat is onbetaalbaar'', zegt ze. ,,De ouders zijn ons eeuwig dankbaar. Ja, dat doet me wel wat. Wij, vroedvrouwen, zorgen er tenslotte voor dat de slechte start -een te vroeg geboren kindje met alle gevaren van dien- toch nog een goed begin wordt.''

Marie-France heeft vandaag een afspraak met haar collega's van de materniteit van het AZ Sint-Lucas in Gent. Ze kijkt met grote ogen naar de grote, moderne inkomhal van het ziekenhuis. ,,Dit is Gent, de stad waar onze premier Guy Verhofstadt thuis is en van die bevallige vice-premier, Freya'', lacht ze.

De twee diensthoofden Dieter De Corte en Lieven D'Haese verwelkomen haar hartelijk. Marie-France voelt zich onmiddellijk thuis ook al spreekt ze zelf, in tegenstelling tot haar kinderen, geen Nederlands. Maar ze begrijpt het wel en kan met veel gebaren toch converseren met haar Vlaamse collega's. En ze heeft haar witte schort meegebracht, om zich wat onopvallender te mengen onder de collega's-voor-een-dag. Veel moeite zal haar dat niet kosten, denkt ze. ,,Mijn man zegt dat ik zelfs tegen een hond met een hoedje zou praten.'' Joviaal, noemen ze dat. Vandaar dat de kennismaking met Inge Platel, die op bezoek is geweest in 'haar' kliniek in Namen, zo vlot verloopt.

Inge is net als Marie-France vroedvrouw. Zij werkt op de babyafdeling van het AZ Sint-Lucas. De twee vrouwen zijn het er snel over eens: er is zo goed als geen verschil tussen de materniteit van Namen en die van Gent.

Moeder natuur

De raakvlakken zijn inderdaad opvallend. Het is geen verrassing dat de twee ziekenhuizen geen moeite onverlet laten om aanstaande moeders te overtuigen om op natuurlijke wijze te bevallen. ,,Dat is de meest natuurlijke manier, zonder epidurale verdoving.'' En allebei moedigen ze zoveel mogelijk borstvoeding aan. ,,De gezondste babyvoeding ter wereld. Moedermelk versterkt de baby vanaf de eerste dag. Het is bovendien het beste middel om kleine infecties en allergieën te bestrijden.'' De twee vroedvrouwen zijn het er ook over eens dat er in deze 21ste eeuw nieuwe accenten gelegd worden. En dat doen ze zowel in Vlaanderen als Wallonië. ,,Het contact tussen moeder en kind is het allerbelangrijkste. Ook bij de prematuurtjes moet de mama zo vaak mogelijk bij haar kindje kunnen zijn. Dat was enkele decennia geleden wel anders.''

Maar toch blijft het aantal mama's dat kiest voor een natuurlijke bevalling aan weerskanten van de taalgrens marginaal. In Gent gebeurt 68 procent van de bevallingen met een epidurale verdoving. In Namen is dat zelfs 80 procent.

Een roze doos

De materniteit van het AZ Sint-Lucas heeft een aangepaste ruimte voor natuurlijke bevallingen: een grote kamer die meer weg heeft van een gezellig salon dan van een bevallingsruimte. Er staat een groot rond bed met ergonomische vormen en een rond bad waar de toekomstige moeder de natuur haar werk kan laten doen. Een onderwaterbevalling is een van de opties, met een zacht muziekje op de achtergrond. ,,Dat hebben we bij ons in Namen niet'', zegt Marie-France. ,,Nog niet.'' Ze is ervan onder indruk. Vaders in Vlaanderen en Wallonië zijn precies hetzelfde, zeggen de vroedvrouwen. ,,Zonder uitzondering zijn ze zwaar onder de indruk van de geboorte van hun spruit. Ze staan erbij en kijken ernaar. En als het moet, helpen ze een handje. Even onhandig.'' De twee lachen.

Het is verraderlijk rustig in de gangen van de Gentse materniteit. Een misleidende stilte. Alleen al het AZ Sint-Lucas doet het bevolkingsregister van Vlaanderen jaarlijks aangroeien met 2.300 tot 2.500 eenheden. Dat zijn er gemiddeld acht per dag. Alleen dat al geeft aan dat het AZ van Gent een heel grote materniteit heeft. In Vlaanderen hoeven ze zich geen zorgen te maken over hun vruchtbaarheid. En in Wallonië zeker niet, daar worden volgens de statistieken zelfs nóg meer kinderen geboren dan in Vlaanderen. Inge en Marie-France merken nog een vergelijkingspunt: ,,De jongste tijd zijn er zowel in Vlaanderen als in Wallonië steeds vaker zwangerschappen met complicaties en vroeggeboortes.'' Een directe verklaring daarvoor is er niet, zeggen ze.

De twee vroedvrouwen poseren voor de foto met de jongst geborene van het ziekenhuis. Het jongetje heet Robbe en draagt duidelijk nog de sporen van zijn geboorte. Het grote aantal roze dozen verraadt dat hij die dag niet de enige is die ter wereld kwam. Die roze dozen bestaan ook in Wallonië. Ze bevatten allerlei spulletjes en productmonsters van verzorgingsproducten voor moeder en kind. La boîte rose noemen ze het in Wallonië. Vlamingen houden het wat internationaler met de babybox. Maar het zijn wel dezelfde dozen.

,,Is het waar dat zwangere vrouwen in Vlaanderen minder echografieën vragen dan bij ons?'' vraagt Marie-France tot slot aan Inge. Het Riziv betaalt er tijdens de zwangerschap maar drie terug. En dat is een federale bevoegdheid. Vlaanderen en Wallonië zijn ook daar gelijk voor de wet.

vertaling: home office



Pierre Wiame is journalist bij de Waalse Krant



Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees