Papa Arsène en mama Rosalie Mpenza dromen nog altijd van topclub voor hun zonen

Papa Arsène en mama Rosalie Mpenza dromen nog altijd van topclub voor hun zonen

Foto: rr

Vijf minuten in het bescheiden rijhuisje in Moeskroen en je weet het: dat vurige temperament en die brede glimlach erfden Emile en Mbo van hun moeder Rosalie. Dat mysterieuze en beredeneerde kregen de kleurrijke voetbalbroers van hun vader mee, Arsène, vroeger professor farmacie in Kinshasa en doctor aan de ULB. ,,Ik geef toe’’, zucht de pater familias enkele dagen voor de wedstrijd waarin de hoop van de hele natie op de schouders van zijn zoon Mbo rust. ,,Ik had graag één van mijn kinderen aan de universiteit gezien.’’
Hoe komt het dat Emile altijd geblesseerd is als hij bij de nationale ploeg moet spelen?

Rosalie: ,,Dat weten we ook niet. Omdat God dat wil, zeker? Het doet ook pijn in ons hart, hoor, want hij was goed gestart bij Hamburg. Nu hij zo ver speelt, zien we hem alleen nog op televisie. De Rode Duivels zijn de ideale gelegenheid om hem nog eens in een stadion aan het werk te zien. Toen ze allebei nog thuis woonden, waren ze veel minder geblesseerd. Nu moet u die vraag eigenlijk aan hun echtgenotes stellen. Zij zorgen voor hen. Ik heb mijn werk gedaan.’’ Zijn ze op hun best als ze samen spelen?

Arsène: ,,Zeker weten. Ze voelen elkaar aan. Als de één de bal heeft, weet hij zonder kijken waar de andere staat. Neem nu dat doelpunt van Mbo tegen Griekenland. Emile riep dat hij moest trappen. Anders had hij dat nooit gedaan. Ze verschillen één jaar in leeftijd, maar je zou denken dat het een tweeling is. Mbo is trouwens het Congolese woord voor ‘tweeling’. Hij is genoemd naar zijn grootvader. Onze vijf kinderen hebben een Franse en een Congolese naam, maar Emile wil niet dat je hem Lokonda noemt, en Mbo houdt niet van Jérome, zijn Franse naam.’’

Heeft Mbo ooit zo’n goede vorm gehad als nu?

Arsène: ,,Ja. Bij Moeskroen. En ook bij KV Kortrijk, in het begin van zijn carrière.’’ Hoe verklaart u dat hij vorig jaar geen bal goed raakte? Arsène: ,,Het probleem zat in zijn hoofd. Als ze hem maar af en toe vijf minuten laten spelen, dan is hij niet tevreden. En als het in het hoofd niet goed zit, dan gaat het niet. Dat is in elke sport zo.’’

Zelfs Mbo heeft altijd beweerd dat Emile de beste is van de twee. Klopt dat nog? Arsène: ,,Toch wel. Al van toen ze heel klein waren zag je dat Emile iets speciaals had, iets meer. Mbo loopt verschrikkelijk snel eens hij op gang gekomen is, maar Emile, die schiet weg als een raket.’’

Zaterdag rekent heel België wel op Mbo.

Rosalie: ,,Maar hij speelt niet alleen, hé. Er lopen nog tien andere spelers rond.’’ Arsène: ,,Hij kan niet alleen voor de overwinning zorgen. Hij zei me na de wedstrijd tegen Genk dat hij wel tevreden was met zijn drie doelpunten, maar dat hij er ziek van werd dat Anderlecht niet gewonnen had.’’

Arme mensen

Ze hebben allebei een paar moeilijke periodes achter de rug. Zijn ze dan vervelend? Rosalie: ,,Als ze niet mogen spelen, bel ik hen niet graag. Ik laat ze dan het liefste met rust. Zowel Emile als Mbo. Vooral omdat ik dan zelf ook hartzeer heb.’’

Wat was hun moeilijkste periode?

Arsène: ,, Mbo heeft een zwarte periode gekend toen hij bij Standard wegging. In Portugal viel het in het begin nog mee, maar dat veranderde langzamerhand en bij Galatasaray heeft hij nooit gespeeld. Hij zat toen ook zo ver van huis. Mijn vrouw heeft daar veel van afgezien. Ze liep voortdurend zenuwachtig rond. De zwartste periode van Emile waren de laatste maanden bij Schalke 04.’’

Rosalie, u kon manager Assauer wel doodschieten toen hij zei dat Emile een operatie aan zijn hoofd nodig had.

Rosalie: ,,Gelukkig genoeg voor hem is hij nooit naar België gekomen. En ik wilde niet naar Duitsland gaan. Ik wil die man nooit meer zien.’’

Is het een andere Emile die bij Hamburg speelt?

Arsène: ,,Hij houdt van de stad en de stad houdt van hem. Toen hij bij Schalke speelde, was hij daar nooit. Hij woonde in Gelsenkirchen op hotel, maar eigenlijk ging hij altijd naar zijn huis in Luik. Dat was niet ver en zijn vrouw en vrienden woonden daar.’’

Rosalie: ,,Met Daniel Van Buyten heeft hij een goede vriend in Hamburg. En hij is veel veranderd sinds hij vader is geworden. Lenny is een prachtig ventje. Hij wordt negen maanden, maar hij loopt al heel goed. Mbo kon stappen toen hij zes maanden oud was en Emile toen hij zeven en een halve maand was.’’

U woont heel sober. Houdt u niet van luxe?

Arsène: ,,Ik heb mijn jongens geleerd dat ze hun voeten altijd op de grond moeten houden. Een dikkenek is nergens goed voor. Ik heb een Mercedes en een appartementje in Brussel. Dat is meer dan genoeg.’’

Rosalie: ,,Ik hou het liever simpel. Wij zijn geen miljardairs, hé. We zijn maar arme mensen. Al zal ik geen neen zeggen als u mij een kasteel cadeau doet (lacht).’’

Doen uw zoons dat niet?

Arsène: ,,Ik zou liegen als ik zeg dat ze nooit iets geven. Als iemand in de familie een financieel probleem heeft, dan helpt iedereen die persoon. Zo is het in onze familie altijd geweest.’’

Maar als Emile twee sportwagens en vier gsm’s koopt, zegt u dan niets? Arsène: ,,Natuurlijk wel! Meer dan eens. Zeker toen hij een Porsche en een Ferrari kocht. Maar hij heeft altijd van mooie wagens gehouden. Toen hij tien jaar oud was al. Bij Mesvin, hun eerste club, reed iemand met een sportmodel van Opel. Zodra ik hem daar afzette, stond hij rond of zat hij in die auto. Het heeft me nooit verbaasd dat hij van die blitse auto’s kocht. Mbo heeft dat nooit gehad.’’

Was Emile te jong toen hij een superster werd?

Arsène: ,,Ja. Hij kwam voortdurend in contact met mensen die zijn hoofd gek maakten. Velen hebben van hem geprofiteerd. Toen hij niet meer in België speelde, woonde hij niet meer thuis. Dus hadden we geen controle meer.’’

Verkeerde vrienden

Komen ze nog veel naar huis?

Rosalie: ,,Met Kerstmis zit de hele familie hier samen rond de tafel. Maar tijdens het jaar hebben ze weinig tijd om ons te bezoeken. We willen dat ook niet forceren. Ze zijn getrouwd nu. Ze staan op hun eigen benen.’’

Arsène: ,,We hebben genoeg contact. Zodra ze een probleem hebben, bellen ze.’’ Rosalie, is Emile nog altijd uw oogappel?

Rosalie: ,,Ik hou van al mijn kinderen evenveel, net zoals ik evenveel van mijn zeven kleinkinderen hou. Maar hij was de jongste. Dan is het toch normaal dat hij meer in de watten wordt gelegd? Niet alleen door, hé, ook door zijn vier broers en zijn zus.’’

Wanneer wist u dat ze grote voetbalsterren zouden worden?

Arsène: ,,Mijn vrouw heeft ze ingeschreven bij een voetbalclub toen ik in Congo zat. Daar was ik in het begin kwaad voor. Zeker toen ze hun jaar op school moesten dubbelen. Maar toen ik een keer ging kijken en ik zag hoeveel plezier ze op dat veld hadden, kon ik mij erbij neerleggen. Bovendien zei de trainer dat ze heel goed waren. Dat zag ik ook wel.’’

Rosalie: ,,Je kan niet geloven hoe kwaad hij was toen hij hoorde dat ze voetbalden! Maar wat kon ik doen? Ik zat alleen met vijf kinderen en moest ook werken. Ik had niemand om me te helpen. Geen ouders, geen broers... Met die vijf kinderen in huis werd ik gek. Toen heb ik beslist om ze naar een voetbalclub te sturen. Ik wilde niet dat ze op straat rondhingen en de verkeerde vrienden kregen. Ik zag andere jongens roken en drinken. Ik was bang dat ze dat ook zouden doen. Ik heb Mbo nog nooit bier zien drinken. Op zijn trouwfeest heeft hij één glaasje champagne gedronken. Niets meer.’’

Arsène, u bent doctor in de farmacie. Hoopte u niet dat één van uw kinderen in uw voetsporen zou treden?

Arsène: ,,Daarom was ik zo boos dat mijn vrouw ze bij een voetbalclub had ingeschreven. Studies hadden voorrang, wat mij betreft. Ik geef toe: ik heb altijd gehoopt dat er eentje naar de universiteit zou gaan en apotheker of advocaat zou worden.’’

Je hoort veel over racisme in de Belgische voetbalstadions, maar zij hebben daar blijkbaar nooit last van gehad.

Rosalie: ,,Toch wel. Zelfs anderhalve week geleden nog, toen Anderlecht thuis speelde tegen Germinal Beerschot. Nadat Mbo gescoord had, maakten de Antwerpse supporters apengeluiden telkens hij de bal raakte. Dat enerveert me. Waarom doen ze dat? Waarom?’’

Arsène: ,,Ik heb Mbo uitgelegd dat dat niet allemaal racisten zijn. Ze doen dat omdat ze hem zenuwachtig willen maken. Ze willen hem uit zijn concentratie halen, maar ze menen het niet.’’

Verjaardagsgeschenk

Wat dacht u toen Emile vorig jaar weigerde voor de nationale ploeg te spelen?

Arsène: ,,Emile heeft dat nog nooit verteld, maar Marc Delire van de RTBF heeft in die periode aan de kijkers gevraagd of ze vonden dat hij moest terugkeren naar de Rode Duivels. 84% heeft toen ‘ja’ geantwoord. Meteen daarna heb ik hem gebeld en gezegd: Emile, ik begrijp je. Je hebt je redenen om te weigeren. Maar denk ook eens aan je toekomst. Als je later op iemand een beroep moet doen die voetballiefhebber is, dan zal die jou misschien niet willen helpen. Denk ook eens aan de toekomst van jouw kinderen. Nog dezelfde avond heeft hij naar de bondscoach gebeld en gezegd dat hij opnieuw beschikbaar was.’’

Dromen ze nog van een wereldclub als Juventus, Barcelona of Manchester United? Arsène: ,,Ik denk het wel. Mbo zei onlangs nog dat hij zich zeer goed voelt bij Anderlecht, maar dat hij wellicht geen neen zal antwoorden als een grote club komt aankloppen. Ik droom daar ook van in hun plaats, maar ik heb niets te beslissen. Ik vind het vooral jammer dat nog geen één van hen de Gouden Schoen heeft gekregen. Als Mbo in België op dit niveau blijft spelen, komt dat wel.’’

Rosalie: ,,Ze hebben ons dit jaar een mooi geschenk gegeven. Wij verjaren allebei op zes augustus. Die dag hebben ze allebei gescoord. Mbo voor Anderlecht en Emile voor Hamburg. Een mooier verjaardagscadeau konden we ons niet wensen.’’

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.