BIOGRAFIE. Jean-Luc Dehaene

  • Jean-Luc Dehaene werd op 7 augustus 1940 geboren in de Franse stad Montpellier, waar zijn voor het oorlogsgeweld gevluchte ouders waren beland. De Jezuïeten in Aalst, waar hij de oude humaniora volgde, bereidden hem voor op de universiteit.


  • Hij werd doctor in de rechten aan de universiteiten van Namen en Leuven. Hij studeerde ook economie en legde examens af, maar diende zijn licentiaatsthesis niet in. Dehaene trok daarop naar Namen om zijn Frans bij te werken.


  • In 1965, het jaar waarin hij trouwde, begon hij aan zijn beroepsloopbaan bij de studiedienst van het ACW, waarvoor hij zeven jaar bleef werken. Later als minister bleef hij vertrouwensman van de christelijke arbeidersbeweging binnen de regering.


  • Tussen 1967 en 1971 was hij ondervoorzitter van de CVP-jongeren. In 1972 steeg hij op de politieke ladder en trad hij toe tot het nationaal CVP-bureau.


  • In 1971 begon Dehaene aan een tocht van tien jaar doorheen zes kabinetten. Ook hier maakte hij carrière: van adviseur tot kabinetschef.


  • Van 1972 tot 1974 adviseerde hij minister Jos De Saeger. Daarna werkte hij drie jaar lang op economische zaken, als adviseur en kabinetschef. Van 1977 tot 1978 leidde hij het kabinet van Rika De Backer en van 1979 tot 1981 dat van premier Wilfried Martens. Tot medio december van dat laatste jaar was hij kabinetschef van Jos Chabert./li>

  • Op 17 december 1981 werd Vilvoordenaar Dehaene zelf minister. Bijna zeven jaar lang leidde hij het departement sociale zaken en institutionele hervormingen.


  • Intussen werd hij eind 1982 gecoöpteerd senator en sinds 13 december 1987 bezette hij een zitje in de Kamer voor het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde.


  • Na de verkiezingen van eind 1987 werd hij de arena ingestuurd om de politieke impasse te doorbreken. In 106 dagen, eerst als informateur, daarna als formateur, bracht hij een christendemocratisch-socialistische regering op de been die de steun kreeg van de Volksunie. De uitwerking van het regeerakkoord werd toevertrouwd aan Martens VIII. Zelf werd hij op 9 mei 1988 vicepremier en minister van verkeerswezen en institutionele hervormingen.


  • Dehaene werd toen de architect van de staatshervorming genoemd, waarbij grote pakketten bevoegdheden en middelen werden overgeheveld naar gemeenschappen en gewesten en naar een 'pacificatie' werd gestreefd in de gemeenten met een bijzonder taalstatuut. De laatste weken dook zijn naam dan ook steeds vaker op als ervaren rot die het pad moet effenen voor een staatshervorming.


  • Op 1 februari 1992 deed het staatshoofd opnieuw een beroep op hem om een oplossing te vinden voor de politieke crisis. Dehaene was de vierde politicus die het veld in werd gestuurd na de stembusgang van 24 november 1991. Die verkiezingen hielden een fikse nederlaag in voor christendemocraten en socialisten.


  • Op 25 februari 1992 begon hij gesprekken met CVP, SP, PSC en PS met het oog op de vorming van een 'noodregering' met een beperkt programma. Op 7 maart poseerde premier Dehaene op de trappen van het parlement met zijn roomsrood kabinet van 15 ministers en een staatssecretaris. Het regeerprogramma omvatte de sanering van de overheidsfinanciën, de staatshervorming en de nieuwe noden in de samenleving ('contract met de burger').


  • Inzake het eerste punt nam het kabinet op twee jaar tijd voor bijna 500 miljard frank maatregelen, de grootste saneringsoperatie uit 's lands geschiedenis. De staatshervorming werd ook de meest omvangrijke. Ze gaf het parlement een heel ander uitzicht en leidde tot de rechtstreekse verkiezing van de raden en een nieuwe grondwet. Het nieuw sociaal pakt dat Dehaene wou afsluiten werd uiteindelijk een crisisplan.


  • In maart 1993 leidde onenigheid over de index tot het ontslag van de premier. De Koning vroeg Dehaene te bemiddelen in de crisis, wat hem lukte. De manier waarop Dehaene in de tweede helft van 1993 de Europese Unie leidde, maakte heel wat indruk bij de Europese partners.


  • Hij werd dan ook steeds vaker genoemd als opvolger van voorzitter Jacques Delors van de Europese Commissie. Dehaene stelde zich uiteindelijk ook formeel kandidaat, maar de Europese top op Korfoe bereikte in juni '94 geen consensus. De kandidatuur van Dehaene werd gedwarsboomd door de Britse regeringsleider John Major die Dehaene teveel een 'federalist' vond.


  • Goed twee weken nadat Dehaene eredoctor werd aan de UCL, schreef hij op 17 februari 1995 vervroegde verkiezingen uit. Op 21 mei trok hij de senaatslijst voor de CVP. Het leverde hem 480.000 voorkeurstemmen op. Dehaene bracht in recordtempo een nieuwe roomsrode regering op de been.


  • Ook tijdens deze tweede legislatuur voerde Dehaene een strak financieel beleid. Maar het wierp wel vruchten af: de overheidsfinanciën werden gesaneerd en België kon daardoor toetreden tot het clubje van eurolanden.


  • Maar deze regeerperiode werd vooral overschaduwd door verschillende schandalen, zoals de Agusta-affaire, de zaak Dutroux en de dioxinecrisis. Vooral deze laatste affaire stond, ook wel omdat ze vlak voor de verkiezingen uitbrak, een derde regering-Dehaene in de weg. Want hoewel Dehaene bijna 600.000 voorkeursstemmen behaalde, verloor de CVP fors bij de verkiezingen van 1999.


  • De partij verdween in de oppositie. Ondanks zijn uitstekende persoonlijke score besloot Dehaene de verantwoordelijkheid voor deze nederlaag op zich te nemen. Hij trok zich terug uit de nationale politiek.


  • Dehaene bleef wel actief op andere niveaus. Zo kon hij in 2001 burgemeester van Vilvoorde worden en ging hij zetelen in de raad van bestuur van heel wat bedrijven. Bij de lokale verkiezingen van 8 oktober vorig jaar verloor de uittredende CD&V-sp.a-Groen!-coalitie in Vilvoorde haar nipte meerderheid van 16 op 33 zetels. Dehaene besliste daarop nog slechts twee jaar burgemeester te blijven.


  • Ook op Europees vlak engageerde hij zich. Hij werd vicevoorzitter van de Europese conventie, die een ontwerptekst voor een Europese grondwet opstelde. In 2004 raakte hij ook verkozen in het Europees parlement, met maar liefst 650.000 voorkeurstemmen.


  • Dehaene is gehuwd met Celia Verbeke en heeft vier kinderen. Hij is een gepassioneerde voetbalminnaar en een fervent supporter van Club Brugge. Ter ontspanning dienen ook zijn verzameling hanen in allerlei vormen en zijn moestuintje.


Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees