Onze reporter Pieter Huyberechts ziet in Duisburg mensen feesten terwijl doden worden afgevoerd

Dansen op een massagraf

Uren nadat vijftien jongeren vertrappeld werden, was het feest in Duisburg nog in volle gang. Er werd gedanst alsof er niets aan de hand was. Er werd gedronken, geroepen en gefeest. Veel dansers wisten ook echt niet dat er iets gebeurd was. Dat stelde onze reporter Pieter Huyberechts gisteravond vast terwijl hij verbijsterd door Duisburg liep.

 Ik had verwacht dat ik een stad in rouw zou aantreffen. Vol mensen in tranen. Vol afschuw voor het drama dat zich had afgespeeld. Maar wat ik vond was een feestende stad. Vol dansende, drinkende en zingende mensen. Zich niet bewust van een drama. Om 22 uur gisteravond stonden er voor een groot podium in het centrum van de stad nog duizenden mensen zich de ziel uit het lijf te dansen, op het ritme van de technobeats. Ze waren van de wereld. Letterlijk. Stomdronken vaak ook. Maar toch bleven ze vasthouden aan de fles vodka orange die ze nog niet helemaal uit hadden.

Hoe moet je het noemen als er volop wordt gefeest terwijl hulpdiensten even verderop vele doden en gewonden afvoeren? Bevreemdend? Niet sterk genoeg. Onwezenlijk? Ook niet. Ik ben verbijsterd. Vooral omdat veel jongeren ook echt niet blijken te weten wat er even verderop is gebeurd.

Natuurlijk horen ze wel de ziekenwagens en brandweerwagens die in lange colonnes door de straten scheuren. Maar de meesten stellen zich daar geen vragen bij. De anderen moeten het doen met geruchten die door de massa gonzen. Dat er enkele podia ingestort zijn, is er zo eentje. Maar officiële informatie hebben ze niet. Niemand heeft zich de moeite getroost om de beats even te temperen, om de massa te informeren.

Terwijl de rest van Duitsland geschokt naar de televisiebeelden van vertrappelde deelnemers aan de Love Parade zit te kijken, weet de Love Parade zelf van niets. Een informatiestop die nog meer paniek moet voorkomen. Maar die de onwetende deelnemers wel laat dansen op een massagraf.

Woedend

‘Ik heb het pas een half uur geleden gehoord’, zegt Alessa. Lang blond haar, een roze topje en een roze jurk over haar jeans. Een half uur geleden – het was dan al na negen uur – was ook zij nog volop aan het dansen. Maar toen geraakten de ongeruste telefoontjes van haar moeder, oma en vrienden eindelijk door het overbelaste netwerk en kreeg ze te horen wat er gebeurd was. Het was het sein om meteen naar huis te vertrekken. Kwaad. Woedend zelfs, omdat niemand de stekker uit het feest had getrokken.

Maar net als zovele anderen had ze geen idee hoe ze thuis moest geraken. Het verkeer rond de stad was in een onontwarbare knoop getrokken. De treinen die zovele mensen naar huis hadden moeten brengen, waren afgeschaft uit vrees voor nog meer paniek en slachtoffers.
Pijnlijk. Dat is het woord dat ik zocht. Het schiet mij te binnen terwijl ik naar een televisiejournalist sta te kijken die vanuit het centrum sereen verslag probeert te doen van het drama. De achtergrond wordt verlicht door felle laserstralen. Zijn woorden worden doorkruist door driftige beats. En rondom hem roepen wel dertig lallende Duitsers: ‘Feeeeeeeeeest.’

Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees