The XX

The XX

Foto: Koen Bauters

Net als Beach House bouwt The xx een heel eigen, wat dromerige sfeer op, zij het dan met andere, zuinig gedoseerde ingredienten. De Britten verbinden in hun uitgepuurde sound urban grooves met echoende Morricone-gitaren en loom baswerk. Voeg daarbij de onderkoelde stemmen van Oliver Sim en Romy Madley Croft en je krijgt een mooi, breekbaar spanningsveld.

In een donkere waas doemt 'Intro' op, dat intussen veel meer aan drama heeft gewonnen. Het sobere lichtspel doet de rest en 'Crystalised' is meteen raak. Ook met 'Heart skipped a beat' zingt de tent massaal mee.

The xx is op anderhalf jaar tijd helemaal geexplodeerd, maar intussen zijn ze de hype ook ontgroeid. Bleven ze in de AB begin dit jaar niet helemaal overeind, geintimideerd door het grote publiek, is daar helemaal niets meer van te merken. Het trio musiceert ontspannen, maar strak. 'We've been here all day, it was wonderful', laat bassist Oliver Sim glimlachend weten.

Voor 'Do you mind', een cover van Kyla, stapt Jamie Smith vanachter zijn elektronische drum om op echte vellen te meppen. Vreemd om hem niet met toetsen in de weer te zien, maar hij weet goed weg met de drumkit.

De spanningsboog krijgt een knikje bij 'Vcr' en 'Islands', maar 'Night time' is er wel pal op. 'Infinity' knipoogt nog steeds nadrukkelijk naar 'Wicked game' van Chris Isaak, maar toont ook volop zijn eigen schoonheid. In de staart mag het nummer helemaal exploderen. Kippenvel.

'Very different from Botanique', herhaalt Sim net als in de AB, doelend op hun optreden een jaar geleden in de Rotonde. Maar dit keer met een smile op zijn gezicht. De groep is blij met haar status.

Fraaie afsluiter in de Marquee weerom, maar het is nu ook wel uitkijken naar nieuw werk.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees