COMMENTAAR: Mislukking

Als onderhandelingen ook psychologie zijn, dan hebben Di Rupo en De Wever de voorbije maanden behoorlijk wat leergeld betaald

De finale act is opgevoerd, het doek is gevallen. Zoals wel vaker tijdens een politieke crisis haalde het theater het op het eind van de inhoudelijke discussie. Elio Di Rupo en Bart De Wever zijn beiden kind van hun tijd: ze weten hoe belangrijk de perceptie is.

En dus kregen we een ontgoochelde, geëmotioneerde, kwade Di Rupo te zien. Een Di Rupo die niemand de zwartepiet wil toeschuiven, maar wel nadrukkelijk naar N-VA en CD&V wijst. En we kregen een ontgoochelde, geëmotioneerde en licht verongelijkte Bart De Wever te zien. Een De Wever die niemand de zwartepiet wil toeschuiven, maar de verantwoordelijkheid wel duidelijk bij de Franstaligen legt en – en passant – aanklaagt dat hij altijd de zwartepiet krijgt, geïsoleerd wordt, onder druk gezet wordt. Meer dan ooit staan de andere partijen erbij en kijken ernaar.

Ook met de mislukking van de preformatie zal dat trouwens niet veranderen. Er kan met andere samenstellingen gekoketteerd worden, er kan geschoven en ingeruild worden, maar op het eind zullen toch weer Di Rupo en De Wever aan een tafel tegenover elkaar zitten. En ooit zullen ze een akkoord moeten sluiten.

Ze bewezen alvast dat ze stappen in de goede richting kunnen zetten. Er lag heel wat op tafel, zoveel zelfs dat het nauwelijks te geloven lijkt dat dat allemaal terug weggeveegd zou kunnen worden. Net daarom is ook het geflirt van De Wever met de liberalen nauwelijks te begrijpen. Didier Reynders kan het nog zo mooi verpakken – en we weten sinds 2007 dat hij dat kan – maar de facto betekent het dat de onderhandelingen terug naar af gaan. En het vertrouwen tussen de partners een nieuwe deuk krijgt.

Di Rupo en De Wever bewezen ook dat ze beiden fouten maken. Di Rupo besefte te laat dat iemand die het einde van het land als reële optie voor ogen houdt, niet makkelijk onder druk te zetten is. De PS heeft een patent op het subtiele, verlammende dreigement, alleen werkt het niet bij De Wever.

De Wever lijkt van zijn kant niet te beseffen dat onderhandelingen een zekere logica volgen, dat je niet telkens nieuwe eisen boven pas verworven toegevingen kan stapelen. En hij lijkt al helemaal vergeten dat hij ooit een klein partijtje leidde, afgaand op de manier waarop hij de huidige kleine partijtjes onnodig op de tenen blijft trappen.

Als onderhandelingen ook psychologie zijn, dan hebben Di Rupo en De Wever de voorbije maanden behoorlijk wat leergeld betaald.
Belangrijker nog, beiden zijn er niet in geslaagd een coherent verhaal te maken van de staatshervorming die ze willen doorvoeren. De financieringswet – de hoeksteen van elke fundamentele hervorming – hebben ze samen helemaal in het begin tussen haakjes gezet. Di Rupo wilde er niet over praten, De Wever concentreerde zich liever op bevoegdheden. Dat is een kapitale fout gebleken. Dit land kan je niet hervormen zonder fundamenteel de geldstromen te herbekijken. Hoeveel geld Brussel wanneer krijgt – de officiële reden voor de mislukking – is in die context slechts een detail.

Er zullen binnenkort drie maanden verstreken zijn sinds de verkiezingen. Vergelijkingen met het debacle van 2007 dringen zich steeds meer op. Nochtans zijn de verschillen significant. Er liggen mogelijke compromissen op tafel. Er is ernstig gepraat. En laten we hopen dat er nog geen onherstelbare wonden geslagen zijn.

Even afkoelen dus, even op adem komen. Maar dan zullen Di Rupo en De Wever weer aan het werk moeten. Ze hebben geen keuze. De kiezer heeft aan beiden een reusachtig mandaat gegeven. De voorbije weken gebruikten ze het om hun prijs op te drijven, om hun eisen erdoor te drukken, om hun stempel te drukken op een regeringsproject. Hopelijk zijn ze nog niet vergeten dat de kiezer hen in de eerste plaats een mandaat gegeven heeft om een regering te vormen en na drie jaar stilstand dit land eindelijk weer te besturen.
 

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees