Enorme ovatie voor U2

We vroegen ons even af of U2 de songs die voor het concert weerklonken, zelf gekozen had. Ga maar na: The Jacksons, Elbow, en dan ineens ‘Space Oddity’ van Bowie. Alsof ze wilden zeggen dat het immense podium een ruimteschip was. Net wat we ook al eens gedacht hadden.

Bono & co wandelden het podium op in volle lichtsterkte. Gemoedelijk, camera’s voor en achter, die de wandeling naar de arena op het al even enorme videoscherm projecteerden. Bono trok de wandeling door over een loopbrug, terwijl zijn kompanen ‘Return of the stingray guitar’ lieten dreunen, een wild stuk spaceblues dat de soundmensen toeliet de klank inderhaast te regelen.

Maar de klank was niet best en werd maar traag beter. Erbarmelijk in de punkrocksongs, matig in de tragere nummers, het best wanneer Bono enkel begeleid werd door een gitaar. In Barcelona was het een jaar geleden een stuk beter, het moet dus ook aan het stadion liggen.

Jawel, het was dus de tweede keer dat we het spektakel zagen, en dat scheelde. De verrassing was weg, het podium heeft geen geheimen meer, en dan lijkt U2 ineens een stuk minder geweldig. ‘Beautiful day’ is een leuke song en ‘I will follow’ is hormonenrock van de bovenste plank, maar het duurde tot een machtig ‘Magnificent’ voor we Bono konden geloven.

‘Maginificent’ is een song uit hun jongste album, een volgens de band onderschatte plaat, en je voelde toch dat Bono de song verdedigde met een rijpe gloed die paste bij zijn vijftig levensjaren. Ook ‘Mysterious ways’ en ‘Elevation’ tilden het concert op.

Paleis van licht en klank

Intussen had het publiek de ‘klauw’ ten volle kunnen bewonderen. In het donker verdwenen de contouren gedeeltelijk en bleef een paleis van licht en klank over, dat van overal goed zichtbaar was en het stadion inderdaad kleiner maakte. Zonder twijfel is de klauw een mijlpaal in de geschiedenis van het live-entertainment, en het was mooi het publiek rondom rond te zien meeleven.

Bono achtte het na ruim een half uur de hoogste tijd om de Belgische inbreng in het spektakel dik in de bloemen te zetten. ‘Er werken meer Belgen mee aan dit spektakel dan eender welke nationaliteit. Vandaag komt de klauw thuis’, zei hij, verwijzend naar het feit dat de constructie gebouwd is in Werchter.

Het publiek had een ovatie over voor zichzelf en brulde ‘I still haven’t found what I’m looking for’ met een enthousiasme dat haaks stond op de betekenis van de song. Waarna Bono het welletjes vond en eens iets anders wilde.

Dat was dus ‘North Star’, een prachtige nieuwe ballad waarin The Edge hem sober begeleidde, en een song die het stadion ook muzikaal klein maakte. Ook nieuw was ‘Mercy’, maar daarvan hebben we minder onthouden. Bono ging immers over in ‘In a little while’ en begon zijn vat podiumtruken open te trekken.

Eerste de jongen uit het publiek, dan Frank De Winne vanuit de ruimte, dan de aria in ‘Miss Sarajevo’, en dan de ‘frietzak’ (zoals het ovale videoscherm heet) die naar beneden kwam tijdens ‘City of blinding lights’. Bono zag er nogal uitgerokken uit op dat lange scherm, maar toen het ding ineens helemaal wit werd om ‘Vertigo’ in te zetten, bewees het zijn grote waarde.

Moordsong

Daarna werd het concert een tikkeltje rommelig. We dachten ‘I’ll go crazy’ te horen, maar daar zaten ook ‘Discothèque’ in en zelfs ‘Two Tribes’ en ‘Relax’ van Frankie Goes To Hollywood. Gelukkig vond Edge bijtijds de riff van ‘Sunday Bloody Sunday’, een van U2’s moordsongs die het stadion deed ontploffen. Al is die metafoor niet erg gepast om te gebruiken bij een song over zinloos bloedvergieten.

De band eindigde niet met de verwachte Bang!, maar met een pleidooi voor solidariteit, in dit geval met de Birmaanse Aung San Suu Kyi. ‘In een andere wereld zou ze de leider van haar land zijn’, zei Bono, en terwijl een lange rij lampiondragers de catwalk betrad zong hij ‘Mother of the disappeared’ en ‘Walk on’. Okee, mensen, het was een feest geweest, maar dit samenkomen moest iets hogers dienen.

Desmond Tutu

En toen werd het stadion donker, verscheen Desmond Tutu op de schermen om de song ‘One’ in te leiden. Er galoppeerden bizons over het scherm en Bono weefde er ‘Amazing Grace’ achter, en dat was er voor ons een beetje over.

Gelukkig werd toen het hele podium vuurrood en fans weten wat dat betekent: uit de diepte van Edge’s gitaar welde ‘Where the streets have no name’ op, nog een van die onverwoestbare momenten waarvoor we de files willen trotseren op zo’n avond.

‘With or without you’ werd nog meegezongen alsof het hele stadion vol zat met Scala-meisjes, en toen begon het echt naar zijn einde te lopen. Bono beleed nog een ‘Moment of surrender’, dat moest er absoluut bij, en de groep genoot van een minutenlange ovatie die ze misschien al vaak hoorden, maar een mens toch altijd weer iets moet doen.

Goed concert dus, vraagt u nu? Wel, spannend was het niet, maar in zijn beste momenten wel krachtig en spiritueel, en een belevenis door de aankleding. Bono lijkt toch wel kalmer te zijn geworden – in Barcelona holde hij echt véél meer rond over die loopbruggen – en de man kan ons, ondanks zijn blatante machismo en druilerige predikantenneiging, toch nog steeds bekoren. Zo dik zitten we immers niet in muzikanten die hun populariteit gebruiken om solidariteit te vragen voor een betere wereld.

De setlist

1. Return of the Stingray Guitar
2. Beautiful Day
3. I Will Follow
4. Get on Your Boots
5. Magnificent
6. Mysterious Ways
7. Elevation
8. Until the End of the World
9. I Still Haven't Found What I'm Looking For
10. North Star
11. Mercy
12. In a Little While
13. Miss Sarajevo
14. City of Blinding Lights
15. Vertigo
16. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight
17. Sunday Bloody Sunday
18. MLK
19. Walk On
---
20. One/Amazing Grace
21. Where the Streets Have No Name
---
22. Ultraviolet (Light My Way)
23. With or Without You
24. Moment of Surrender
 

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees