Mama

'Ze zijn zoals ik had gehoopt: glanzend zwart leder met een elegante houten hak'

'Ze zijn zoals ik had gehoopt: glanzend zwart leder met een elegante houten hak'

Foto: *

Annelies Rutten koopt een paar schoenen van Dries Van Noten.

Ze passen. ZE PASSEN. Dat mag tenslotte een half wonder heten. Of heb jij ooit schoenen gekocht zonder ze eerst aan te passen? Ik was me natuurlijk van het risico bewust. De ene 39 is de andere niet. En bij hoge hakken is het altijd een beetje tricky. En Dries Van Noten, dat is dermate boven mijn budget dat ik niet even in mijn schoenenkast kon duikelen om de maat af te toetsen bij een ander paar. Maar risico nemen is soms de enige manier om ergens te geraken. Of toch om een paar peperdure pumps in je garderobe te doen belanden.


Ze zijn ook helemaal zoals ik had gehoopt: glanzend zwart leder met precies zo'n elegante houten hak als waar ik een zwak voor heb. Ook dat mag een half wonder heten. Want een foto kan liegen. Zeker op eBay. Net als de woorden die erbij staan. (in dit geval: 'prachtige pumps Dries Van Noten, mt 39, hak 8 cm, heel stijlvol, weinig gedragen wegens rugproblemen, nieuw 450 euro'). Maar 'weinig gedragen' is een rekbaar begrip. En als 'prachtig' en '(heel!) stijlvol' er zo ostentatief bijstaan, moet ik dan geen argwaan hebben? Als de foto níet liegt, zie ik dat immers zelf wel. En de zo duidelijk vermelde nieuwprijs moet me allicht motiveren om bij het bieden niet te krenterig te zijn. En rugpijn? Oei. Hoe comfortabel kunnen ze zijn? Maar soms wil een mens dat allemaal niet weten. Alleen al het feit dat ik de advertentie heb gezien, kan toch niet anders dan een voorteken zijn? Ik ga omzeggens nóóit op eBay.


En ja. 'U hebt dit object gewonnen', meldt de e-mail wanneer ik die avond thuiskom. Waarmee ik begrijp dat ik tegen alle verwachtingen in en voor een schamele 65 euro de buit heb binnengehaald. Een paar dagen later maak ik met trillende vingers de verpakking open. De doos is van A.F. Vandevorst. Dat maakt mijn schuldgevoel om het toch magere bod waarvoor ze de mijne zijn geworden, een beetje minder. Als ze naast Dries Van Notens óók Vandevorsts in haar kast heeft staan, hebben we niet te maken met een dame die al haar spaarcenten heeft opgepot om zich ten langen leste een paar droompumps aan te schaffen. Die ze vervolgens -- noodgedwongen en nadat ze ze amper heeft gedragen -- met zwaar verlies weer van de hand moet doen. Maar misschien kan het een troost zijn dat ik ze zal koesteren, haar schoenen. Ze hadden niet beter kunnen vallen. Vraag maar aan mijn vrienden en collega's, die ongevraagd en tot vervelens toe een met mijn gsm gemaakte foto onder de neus geschoven krijgen. Als ik ze al niet aan heb en ze zo kan laten zien. Want ze zitten fantastisch, mijn Dries Van Notens, ik fladder er de stad mee door.
Het zijn máár schoenen natuurlijk, maar zijn het niet die kleine dingen die het leven soms wat mooier maken? Nu hopen dat ik geen rugpijn krijg.

Annelies Rutten, journaliste bij 'Het Nieuwsblad' en mama van Valentien (10) en Boris (6), schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt en opvalt.
 

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees