Met een topshow in het Sportpaleis bevestigt Alex Agnew zijn status van beste Vlaamse stand-up comedian

Alex Agnew, king of comedy

Het leek een megalomaan opzet, Alex Agnew in het Sportpaleis. Het is niet eens zo lang geleden dat stand-up comedy het best gedijde in kleine zaaltjes, clubs en cafés. Wat zou er in die immense poptempel nog overblijven van de zo belangrijke interactie met het publiek?

Tienduizend mensen die samen onbedaarlijk zitten te lachen: het creëert op zich al een unieke vorm van verbondenheid, vergelijkbaar met de extase tijdens een concert. En dat twee uur lang, tot tranens toe. Zo lang weet Alex Agnew zijn publiek te boeien, zoveel goed materiaal heeft hij de voorbije tien jaar verzameld. De passages over pop- en wereldmuziek, het bezoek aan de tandarts, ergernissen in de supermarkt en de vrouw van zijn leven behoren nu al tot de grote klassiekers in de geschiedenis van de Vlaamse humor. De grappen over Mohammed, Jezus en Hitler balanceren perfect op het dunne koord tussen bijtend sarcasme en gratuite beledigingen. De verbale pornografie is zo over de top dat je er alleen maar de slappe lach van kunt krijgen.

Update van hoogtepunten

Maar Alex Agnew beperkt zich in deze best of niet tot een aaneenschakeling van zijn grootste succesnummers, zoals die door de jaren heen via Youtube en andere media een eigen leven zijn gaan leiden. Het is alsof hij een heel nieuwe show heeft geschreven, waarin die hoogtepunten uit zijn carrière niet alleen een plaats maar ook een update hebben gekregen.

Als hij het vroeger had over Wittekerke als voorbeeld van een duffe soap, is dat nu Ella. Naast Stevie Wonder en Tom Jones imiteert hij nu ook met verve Cee Lo Green. Hij vindt Bumba nog altijd verschrikkelijk maar kijkt er nu wel naar met zijn dochtertje Amy.

Geen racist

Agnew blikt ook terug op de media-rel rond zijn vermeend racistische en antisemitische grappen, en laat er in een ijzersterk betoog vol superieure ironie geen enkele twijfel over bestaan aan welke kant hij staat. Kleine duivel die hij is, lokt hij de twijfelaars wel eerst uit hun tent, om ze vervolgens met de grond gelijk te maken.

Alex Agnew is geen racist en wil niet dat het land gesplitst wordt: dat wilde hij maar even zeggen, voor die vijf keer 12.000 Vlamingen die deze week naar hem komen kijken.

Internationale klasse

De comedian staat daar niet zomaar alleen met een microfoon, hoewel zijn batterij van maffe geluiden en stemmetjes in het Sportpaleis uiteraard nog explosiever klinkt dan in een gewone zaal. De show begint en eindigt met vuurwerk, de belichting is kleurrijk, gevarieerd en perfect getimed. Op het reusachtige LED-scherm verschijnt af en toe een fraaie cartoon, met Alex Agnew Superheld in de hoofdrol, of een beeld van zichzelf in een eindeloze visuele loop.

Enkele groteske attributen: een gigantische robot (Manneke Pis wordt Pisman, het afschrikwekkende symbool van het nieuwe België), en drie even immense nazi-achtige vlaggen, het decor van de redevoering die Agnew afsteekt als nieuwe Führer, in een soort koeterduits. Geen nepduits, zoals dat van Charlie Chaplin in The Great Dictator, en net daardoor minstens even briljant als die roemruchte filmscène.

Ja, ik durf Alex Agnew vergelijken met Chaplin. We hoeven inderdaad niet altijd zo bescheiden te zijn, zoals hij zelf zegt. Zeker niet over comedy, voeg ik daar graag aan toe. Dit is internationale klasse.

Sterk voorprogramma

Om dat te bewijzen, legt Agnew de lat al erg hoog voor hij zelf op het podium verschijnt. Als voorprogramma brengt de Brits-Australische ‘heavy metal godfather of comedy’ Steve Hughes een schitterende set actuele, eigentijdse humor over vooroordelen, homo’s, feministen en de verschillen tussen zijn reusachtige geboorteland en het minuscule België.

‘Jullie hebben geen regering, dus mijn humor hoeft ook niet politiek correct te zijn.’ Het lijkt soms eerder filosofie die Hughes verkondigt, verheven beschouwingen (in het Engels!) bij de maatschappelijke ontwikkelingen. Maar dan gooit hij er plots zo’n fantastische joke tussen dat het hele verhaal plots grappig wordt. Dubbel respect voor Agnew, dat hij deze man presenteert aan het grote Vlaamse publiek.

Oppassen met overkill

Voor de rest net iets te vaak dezelfde reclame gezien voor de show en tijdens de lange pauze, voor Agnews eigen Agnewsweek op Acht, de nieuwe cd van zijn band Diabolo Blvd en het Halloween-spektakel van Xander De Rycke in de Lotto Arena, met Agnew zelf als een van de hoofdacts.

Publiciteit voor het eigen huis dus, wat nog altijd te verkiezen is boven ‘echte reclame’, maar het mag wel iets minder opdringerig. Zelfs een fenomeen als Alex Agnew is gevoelig voor overkill.

Bezoek van Urbanus

Kleine surprise na de bisnummers die Agnew op eenvoudig verzoek uit de mouw schudde: de als schooljongen verklede Urbanus die hem een gouden dvd kwam overhandigen.

De oerkomiek draagt de fakkel definitief over aan de grootste comedian van de nieuwe generatie: het was een mooi symbolisch moment.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees