Vergeetput

Vergeetput

Frank V.D.B. wil euthanasie. Hij heeft al verschillende positieve adviezen verzameld en de kans lijkt reëel dat zijn vraag ingewilligd zal worden. Hij is nog niet erg oud, maar hij roept ondraaglijk psychisch lijden in. Veel perspectieven heeft hij ook niet meer. Opmerkelijk detail: Frank V.D.B. is al jaren geïnterneerd en doet zijn euthanasie-aanvraag vanuit de gevangenis.

Op zich heeft niemand daar iets mee te maken, op de man zelf en zijn artsen na. Euthanasie is wettelijk in dit land en geeft mensen het recht over hun eigen levenseinde te beslissen, in welomschreven situaties en onder strenge voorwaarden. Als de procedure gevolgd wordt, heeft niemand anders daar zeggenschap over. Het verhaal van Frank V.D.B. roept echter vragen op.

Dit land heeft een bar slechte reputatie als het gaat over de behandeling van geïnterneerden. Of beter, we hebben de reputatie dat we geïnterneerden vooral niet behandelen. Wegens plaatsgebrek in gespecialiseerde instellingen komen ze vaak terecht in de gewone gevangenissen, waar ze grotendeels aan hun lot worden overgelaten. Voor het Belgische gevangenisbeleid is de verwaarlozing van geïnterneerden een gênante en hardnekkige schandvlek.

De geïnterneerden in kwestie hebben natuurlijk ook misdrijven gepleegd, soms zelfs hele zware. Frank V.D.B. bijvoorbeeld beseft dat dat hij om die reden nooit meer een voet in de normale wereld zal zetten. Een psychiatrisch verslag voorspelt dat de kans op recidive erg groot is. Maar anders dan bij ‘gewone' gevangenen is een geïnterneerde niet schuldig bevonden, maar ontoerekeningsvatbaar verklaard.

Over ontoerekeningsvatbaarheid wordt in de volksmond vaak schamper gedaan, maar tenzij we de hele psychiatrie verticaal willen klasseren (wat niet bepaald verstandig zou zijn), dan moeten we ook de consequentie aanvaarden. Een geïnterneerde is geen crimineel, maar een patiënt. En hij dient dus ook als dusdanig behandeld te worden.

Het is niet duidelijk of een betere omkadering, een gepaster opvang, de juiste therapie... het psychisch lijden in dit geval draaglijker hadden gemaakt. Misschien is euthanasie in sommige gevallen de enige uitweg. Maar om dat met een gerust gemoed te aanvaarden, zouden we zeker moeten zijn dat geïnterneerden eerst op alle mogelijke manieren geholpen zijn. En dat is vandaag in België, met zijn moderne vergeetputten, vaak absoluut niet het geval.

Corrigeer