Mag ik dit vertellen?

Mag ik dit vertellen?

Lieselot De Wilde en Bruno Vanobbergen geven oud-wezen een stem in hun boek. Foto: fvv

Gent -

Doctoraatsstudente pedagogiek Lieselot De Wilde schreef ‘Mag ik dit vertellen?’ samen met haar begeleider Bruno Vanobbergen. Het boek schetst het leven in de Gentse Weeshuizen na de Tweede Wereldoorlog.

Lieselot De Wilde is gefascineerd door ‘risicokinderen’, kinderen die in gevaar zijn omdat ze niemand hebben die voor hen zorgt, maar die tegelijk ook zelf als een gevaar voor de samenleving worden aanzien. ‘Mijn thesis maakte ik over vondelingen en verlaten kinderen. In mijn doctoraat wilde ik de derde groep ‘risicokinderen’ onderzoeken: wezen.’

Meer specifiek onderzocht ze het leven van weeskinderen en begeleiders in Gentse weeshuizen tussen 1945 en 1984, toen het laatste weeshuis Prins Filip de deuren sloot.

Daarvoor maakte ze gebruik van het OCMW-archief en lanceerde ze op internet een oproep naar oud-weeskinderen en personeelsleden. ‘Het voorbije anderhalf jaar interviewde ik 43 oud-wezen en 7 begeleiders’, vertelt De Wilde. ‘De meeste van die mensen waren zo blij dat ze hun verhaal konden doen, dat die interviews twee à drie uur duurden.’

‘Het was opmerkelijk hoe sterk de ervaringen verschilden’, zegt Vanobbergen. ‘Sommigen beleefden hun verblijf in het weeshuis als een hel, terwijl het voor anderen de mooiste tijd van hun leven was. Daarom hebben we gekozen voor een integere aanpak - alle getuigen worden anoniem opgevoerd - en werken we rond spanningsvelden. Zo zijn begeleiders vaak machtig tegenover kinderen, maar kunnen ze evengoed onmachtig zijn als die kinderen zich tegen hen keren. We willen niet pretenderen dat we dé waarheid kennen.’

‘Mag ik dit vertellen?’ was een vraag die De Wilde vaak kreeg van de voormalige weeskinderen. ‘Alsof ze eerst de bevestiging nodig hadden dat het ok was om hun verhaal te doen. Daarom hebben we ervoor gekozen om het boek zo te noemen.’

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio