Studies, vrienden en gezondheid waren ondergeschikt, alles stond in teken van skiën en trainen

Vlaamse topskiester vlucht naar Canada voor tirannieke vader

‘Hier heb ik rust gevonden. En als ik op de latten sta, voel ik me nu helemaal mezelf.' Foto: epa

De Vlaamse topskiester Isabel Van Buynder (21) bouwt in Canada een nieuw leven op. Ze liet alles en iedereen in de steek, op de vlucht voor haar tirannieke vader. Als trainer regeerde hij met een ijzeren hand over zijn dochter. ‘Ik moest ontsnappen aan zijn terreur, anders had ik het niet overleefd', zegt Isabelle. Ze traint nu in Canada om binnen twee jaar deel te nemen aan de Olympische Winterspelen.

Toen ze vorige maand haar 21ste verjaardag vierde in haar nieuwe huis in Toronto, hadden haar vrienden een taart met één kaarsje klaargezet. ‘Om het eerste jaar van mijn nieuwe leven te vieren', zegt Isabel Van Buynder.

Van Buynder geldt als een van de beste skiesters van ons land. Maar de geboren Oos­tendse is naar eigen zeggen door de hel gegaan om de top te bereiken. Jarenlang leed ze onder de ijzeren discipline van haar trainer, vader Wim Van Buynder. De man voerde volgens Isabelle een terreurbewind. Alles stond in het teken van de skisport, hij eiste absolute gehoorzaamheid en totale opoffering. Haar leven werd beheerst door schrik voor haar vader.

Enkele maanden geleden was de maat vol voor de jonge topatlete. ‘Ik moest thuis weg. Ik weet niet of ik het anders overleefd zou hebben. De problemen waren te erg geworden. Dus heb ik mijn koffers gepakt en ben ik vertrokken.'

Ze heeft er weken over nagedacht, zegt ze, maar nu wil de topsportster met haar verhaal naar buiten komen. ‘Ik wil een oproep doen aan andere kinderen met tirannieke ouders om op te staan. Het vergt doorzettingsvermogen om met je familie te breken, maar het lucht op. En mijn vader moet weten dat hij mij niet kan breken.'

Toptalent met deprimerende jeugd

Nadat ze haar jeugd in Middelkerke had doorgebracht, verhuisde Van Buynder op haar twaalfde met haar gezin naar de Franse Alpen', zegt ze. ‘Daar, in een klein dorpje, heb ik me bij een skiclub aangesloten. Al snel bleek dat ik wel talent had. Toen ik zeventien was, ben ik uiteindelijk bij het Belgische A-team terechtgekomen.'

Isabels vader heeft haar al die tijd begeleid. ‘Wij zijn altijd nogal buitenbeentjes geweest in het circuit. Mijn vader had grote plannen met me. Hij wou mij en m'n broer Frederik wereldkampioen maken', zegt ze. ‘Skiën stond boven mijn gezondheid, boven studeren, boven alles. Ik kon geen vrienden uitnodigen, of zeer weinig. Ik mocht me niet als een meisje kleden, omdat ‘atleten er sportief moeten uitzien'. Er was veel ruzie thuis. Ik had een ongezond, deprimerend leven.'

Twee keer naar politie

De zwaarste problemen begonnen toen Isabel in het vorige skiseizoen een hersenschudding opliep bij een val op de piste. ‘Mijn vader was razend omdat ik was gevallen', zegt ze. ‘De dokter zei dat ik drie weken moest rusten, maar mijn vader drong aan om toch door te gaan. Hij heeft me verplicht om bezig te blijven, tot ik er bijna van moest overgeven. Al dat geruzie en de stress hebben ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk twee maanden uit roulatie ben geweest.'

Ondertussen had Isabel op een stage in Zwitserland een paar Canadezen leren kennen, onder wie skitrainster Shelley. ‘Zij is uiteindelijk ook mijn trainer geworden, maar ook dat heeft voor veel ruzie gezorgd met mijn vader', zegt ze. ‘Hij heeft haar uiteindelijk ontslagen omdat hij zelf weer wou meegaan naar alle wedstrijden. Maar ik wou hem niet meer in mijn buurt. En Shelley kon me aan werk helpen in Canada, daar wou ik naartoe.'

Opnieuw kwam het tot ruzie. ‘Mijn vader heeft me bedreigd: J ij gaat nergens naartoe , zei hij. Ik zei hem dat ik er genoeg van had en dat ik wou vertrekken. Toen is het de eerste keer uit de hand gelopen. Ik ben kunnen weglopen en ik ben direct naar de gendarmerie gegaan. Die nacht ben ik bij vrienden gebleven en pas de ochtend nadien ben ik teruggekeerd.'

‘Toen ik op mijn kamer kwam om mijn spullen te pakken, is het opnieuw tot een handgemeen gekomen. Toen was voor mij de maat vol.'

Eerste vliegtuig naar Canada

Terugkeren naar huis wou ze nu zeker niet meer. ‘Ik had de kracht niet meer', zegt ze. ‘Ik ben direct naar Canada vertrokken, de beste beslissing die ik had kunnen nemen.'

Isabel woont er nu bij haar trainster. Contact met haar ouders en familie heeft ze niet meer.

‘Ik denk niet dat het ooit nog tot een verzoening komt. Dat lijkt hard, en veel mensen in België en Frankrijk begrijpen ook niet waarom ze me daar niet meer zien. Maar ik vind dat ik alle redenen had om weg te gaan. Mijn leven is ongelooflijk veel beter nu. Ik studeer hier, ik neem deel aan wereldbekerwedstrijden, ik heb rust gevonden. Ik voel me helemaal mezelf als ik op de latten sta.'

De prille twintiger werkt nu volop aan haar grote droom: deelnemen aan de Olympische Winterspelen in het Russische Sotchi over twee jaar. ‘Dat moet kunnen, ik zal er alleszins alles voor doen', zegt ze. ‘Ik besef dat ik een groot risico neem: misschien zet ik wel mijn carrière op het spel nu ik geen familie meer heb om op terug te vallen. En ook finan­cieel neem ik een risico.'

‘Maar toch was het de enige juiste keuze. Je kunt niet geloven wat voor een opluchting het is om thuis te kunnen komen zonder dat je bang moet zijn. Ik hoop vooral dat de mensen die ik heb achtergelaten begrijpen waarom ik dit gedaan heb. Ik heb het gevoel dat mijn leven nu pas is begonnen.'

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.