Seks & Relaties

COLUMN. 'We moeten onder de brug kussen, dat brengt geluk'

COLUMN. 'We moeten onder de brug kussen, dat brengt geluk'

Foto: *

Schrijfster en cartooniste Fleur van Groningen gunt ons wekelijk een blik in haar eigenzinnige leven: 'Bij een lage brug zat de gondoliero opeens naast me: 'We have to kiss under the bridge, for good luck!''

Toen ik zes was, woonden mijn moeder en ik in een koud, krakkemikkig huisje te midden van de platte polders, ver weg van de bewoonde wereld. Er woei altijd een stevige wind en de glanzende, omgeploegde kleigrond weerspiegelde de grauwe lucht. Het was geen vrolijke tijd. We waren eenzaam, hadden het niet breed, op school werd ik getreiterd. Maar te midden van al dat grijs vond ik de weg naar een kleurrijke fantasiewereld. Ik luisterde naar verhalen en muziek, tekende, schilderde, bouwde zanddorpen voor speelgoedautootjes. Ik reisde in mijn hoofd. En op een dag maakte ik mijn eerste, echte reis.

Een vriend van mijn moeder had een mooi huis in Venetië en nodigde ons uit. We reisden per slaaptrein, een ongekend avontuur. Toen ik wakker werd en door het raampje keek, reden we dwars door de zee. Het was alsof mijn hart luid begon te zingen. In Venetië was het leven mild. Mijn moeder droeg een zonnebril en een elegante zomerjurk die ze speciaal voor de gelegenheid had gemaakt, waardoor ze wel een filmster leek. We ontbeten met mierzoete croissants in een bar vol discussiërende Venetianen. We dwaalden dagenlang rond, alles was even prachtig en indrukwekkend. We namen de vaporetto naar aanpalende eilandjes, waar ik op een strandje kleurige glazen bolletjes verzamelde -- afval, door de zee gepolijst. Overal was de geur van het kanaalwater: een zilte stank die ik hemels vond omdat hij voor mij geluk betekende.

Jaren later keerde ik terug. Ik was begin twintig en knoopte de eindjes aan elkaar. Een vriendin had de kans gegrepen om enkele maanden in Venetië te studeren en vroeg me haar te bezoeken -- iets wat ik me eigenlijk niet kon permitteren. Bij aankomst bleek dat zij haar dagen versliep omdat ze haar nachten in een kroeg doorbracht en onder een blauwe TL-buis zo veel mogelijk grappa naar binnen goot, wachtend op de liefde. Al snel kregen we ruzie en besloot ik in mijn eentje door de straten te gaan zwerven. Het water rook nog steeds hetzelfde. Ik zocht het huis waar ik als klein meisje had gelogeerd. Het adres had ik niet, enkel mijn herinneringen. Toen ik het vond, was er niemand. In het kanaal ervoor lag een gondel. De gondelier riep een bedrag naar me dat ik niet bezat. 'Come back at six, I'll take you for free, there where the gondolas go to sleep!', stelde hij voor. Ik knikte, liep weg, keek nog even om. De grote kerel, met het verplichte gestreepte truitje en bijbehorende strooien hoed, wuifde me na.

Om zes uur ging de zon onder. Er hing mist boven het groene water. De gondelier stuurde zijn gondel door kleine, stille kanaaltjes, langs de achtertuinen van riante palazzo's. De enige geluiden waren het zachte klotsen van de golfjes die wij veroorzaakten, een koerende duif in een bemoste nis en een ver iemand die een aria zong, ergens achter een open raam. Bij een lage brug zat de gondoliero opeens naast me: 'We have to kiss under the bridge, for good luck!' In het donker raakten zijn lippen kuis mijn wang. Even later vertelde hij me dat hij in Venetië was geboren en de stad slechts eenmaal had verlaten, nadat hij zijn hart aan een Britse toeriste had verloren. In Londen was hij doodongelukkig en schrok van elke auto -- alles ging er zo snel. Dus was hij teruggekeerd, om Venetië nooit meer te verlaten. De zon was nu volledig onder en de nacht viel. We kwamen uit op een groot, verlaten kanaal, waar duizenden lege gondels naast elkaar lagen te deinen. Hij maakte de zijne vast en hielp me van de ene gondel in de andere, tot aan de steiger. Daar omhelsden we elkaar en namen voorgoed afscheid. De dag daarop vertrok ik, terug naar de realiteit. Ik besloot om hem nooit meer op te zoeken opdat de herinnering intact zou blijven.

Corrigeer

In het nieuws

Het beste van Enkel voor abonnees