Belgische kinderen bij grootste pesters, overheid doet niets

Belgische kinderen bij grootste pesters, overheid doet niets

Bloemen ter herinnering aan Inias, de veertienjarige jongen die in november – moegepest – van een brug over de E40 in Ternat sprong. Foto: belga

Bijna vier op de tien Belgische jongeren werden onlangs minstens één keer gepest of raakten betrokken bij fysiek geweld. Daarmee scoort ons land opvallend slechter dan de rest van Europa. Dat blijkt uit een Unicef–studie over kinderwelzijn in 29 Oeso-landen.

Het is niet bepaald een mooi rapport waar ons land mee kan uitpakken. In West-Europa is België het land waar het hoogste aantal kinderen betrokken raakt bij pesterijen of fysiek geweld. Respectievelijk zes en zeven landen – voornamelijk in het voormalige Oostblok – scoren nog slechter. ‘Het is verontrustend', zegt Yves Willemot, algemeen directeur van Unicef. ‘We gaan er als enige land op achteruit.'

Dat blijkt uit het elfde Unicef-rapport over het welbevinden van kinderen in 29 Europese landen en de Verenigde Staten in 2010. ‘In 2007 was toenmalig Brits premier Tony Blair zo geschokt over de geweldstatistieken dat hij meteen actie ondernam met een gecoördineerd beleid rond kinderen. De effecten daarvan waren meteen zichtbaar.'

‘Blijven aanmodderen'

Experts schrikken niet van de studie. ‘We blijven aanmodderen', geeft ook Gie Deboutte, expert en voorzitter van het Vlaams netwerk Kies kleur tegen Pesten , toe. ‘Nog altijd hebben we geen structureel beleid rond pesten. Finland, Noorwegen en zelfs de Verenigde Staten nemen het probleem op in hun regeringsnota's. Niet zo bij ons. Welzijn, Volksgezondheid, Onderwijs: het blijft dode letter.'

Nochtans is er veel goeie wil. ‘Verschillende instellingen brengen allerlei initiatieven op de markt, waaronder acties tegen cyberpesten. Maar wat haalt het uit? Nergens wordt de evolutie van de resultaten bijgehouden.'

Dan doet Nederland het heel wat beter. ‘Ook zij hadden gelijkaardige problemen, maar ze hebben er tenminste iets aan gedaan. Dankzij een ­preventief antipestprogramma, dat ze aankochten van de Finnen, hebben ze het pestgedrag met dertig tot veertig procent kunnen verminderen.'

Toch betwijfelt kinderpsychiater Peter Adriaenssens of ons land er zoveel slechter voorstaat. ‘We moeten goed beseffen dat we de eerste generatie zijn die meet en analyseert.' Al moeten we ook niet naïef zijn, benadrukt hij. ‘Onlangs nog bleek uit een studie van het Kinderrechtencommissariaat dat één op de drie leerlingen te maken krijgt met een vorm van geweld. Globaal heerst meer en meer de tendens dat we zeker niet op onze kop mogen laten zitten. En dat is goed. Maar de juiste balans tussen respect en mondigheid blijft voorlopig zoek.'

Gebrek aan respect, en het toenemend geweld slaan diepe wonden in onze samenleving, zegt Deboutte. ‘Kinderen gaan slechter presteren op school, krijgen relatieproblemen en belanden in het slechtste geval in de psychiatrie. We moeten daarom dringend ingrijpen.'

Nog verontrustende cijfers

En er zijn nog meer slechte cijfers. Op het vlak van kinderarmoede zijn we absolute recordhouder in West-Europa. Iets meer dan één op de tien gezinnen moet leven van een gezinsinkomen dat minder dan de helft bedraagt van het nationale gemiddelde. Ook het sterftecijfer bij kinderen en jongeren tot negentien jaar is bijzonder hoog. ‘Per honderdduizend kinderen verliezen we er twintig op een jaar. Steeds vaker sterven kinderen in verkeersongevallen, maar ook door zelfdoding', zegt Unicef-directeur Willemot. ‘Nee, panikeren moeten we niet. Alleen moet bij de overheid nog meer het besef groeien dat het belang van onze kinderen primeert. Bij elke beleidsbeslissing die ze neemt.'

Toch zijn er ook een paar lichtpuntjes. Over het algemeen stellen de Belgische kinderen het niet slecht. Ons land staat op de negende plaats in de ranglijst van kinderwelzijn. Op onderwijsvlak belandt België op een tweede plaats, na Nederland. Maar ook hier ziet het er niet allemaal rooskleurig uit, zegt Willemot. ‘Liefst één op de twintig jongeren tussen 15 en 19 jaar gaat niet meer naar school of heeft geen werk. Door het watervalsysteem blijven kansengroepen, vooral migranten en kinderen van eenoudergezinnen, uit de boot vallen. Het systeem moet daarom dringend hervormd worden.'

Corrigeer

NIEUWS