Ex-verslaafde Alain Van der Linden geeft kinderen uit Rabot gratis voetbaltraining

‘Sport is beste manier om van drugs af te blijven’

Alain Van der Linden: ‘Kinderen met kanker lagen af te zien in het ziekenhuis en ik was gezond geboren, maar hielp mezelf om zeep... ik schaamde me dood.’ Foto: lva

Gent -

Alain Van der Linden (42) was vijftien jaar verslaafd aan alcohol, medicatie en drugs. Hij verloor zijn job en zijn thuis. Tot hij, na het zien van een documentaire over kinderen met kanker, besloot om zijn leven radicaal om te gooien. ‘Ik was gezond geboren, maar hielp zelf mijn lichaam om zeep. Ik schaamde mij dood tegenover die kinderen.’ Nu geeft hij elke woensdag voetbaltraining aan jongeren uit het Rabot. ‘Om hen van straat te houden, want daar zien ze alleen hoe het niet moet.’

Op de Tondeliersite aan de Gasmeterlaan ligt, achter de moestuinen, een voetbalpleintje. Het is het oefenveld van de Site Boys, een voetbalploeg met jongens van acht tot zestien jaar uit het Rabot. Een kleine twee jaar geleden werd de Site Boys opgericht door Alain Van der Linden, de trainer van de ploeg.

De club is een succes. Op zonnige woensdagen komen er 30 tot 35 gastjes trainen. ‘Veel wedstrijden spelen we niet’, vertelt Van der Linden. ‘Om competitie te spelen zouden we per leeftijdscategorie een ploeg moeten hebben en daar hebben we de middelen niet voor. We hebben geen truitjes, veel te weinig ballen...’

Maar de Site Boys amuseren zich. ‘En sommigen zijn echt goed. Er zijn al een paar gastjes naar echte ploegen doorgestroomd, zoals Drongen, Lovendegem... Dat is uiteindelijk mijn doel, hen opleiden zodat ze doorstromen en kennismaken met andere, misschien betere buurten.’

En dat ze sporten in plaats van wat rond te hangen. ‘Veel gastjes uit de buurt vervelen zich, er is hier niet veel te doen. Ik probeer hen van de straat te houden, want daar zien ze alleen wat niet goed is. In deze buurt zijn drugs en alcohol overal aanwezig. Ik wil dat die gasten ook enkele goede mensen rond zich heen hebben aan wie ze zich kunnen optrekken. Want je wordt wat je ziet.’

Overleden broer

Alain Van der Linden weet verdomd goed waarover hij praat. Als geboren Rabotien kwam hij zelf al vroeg in contact met drank en drugs. In het begin bleef het binnen de perken. Hij woonde nog thuis en had een goede job als arbeider bij Volvo. Tot het noodlot toesloeg. ‘Mijn broerke Edwin overleed. Hij was 21, ik 23.’

Zijn job bleek opeens niet meer zo’n zegen. ‘Aan de lopende band moet je niet veel nadenken over je werk. Ik dacht des te meer aan Edwin, kon het niet verkroppen dat ze hem van mij afpakten...’ Drugs, drank en medicatie kregen steeds meer vat op hem. ‘In het begin pakte ik drugs, maar daarna pakten de drugs mij. Ik woonde in garages, caravans... het enige waar ik aan dacht was aan mijn gerief geraken. Voor de rest moest ik aan niets meer denken.’ En dat vijftien jaar lang.

Alleen afkicken

Dat hij vandaag is wie hij is - een nuchtere voetbaltrainer met een groot hart - heeft hij volledig te danken aan het feit dat hij geen onrecht kan zien en al zeker niet tegenover kinderen. ‘Op een dag zag ik op tv een documentaire over kinderen met kanker. Die kinderen lagen af te zien in een ziekenhuis. Kinderen die nog nooit iemand iets hadden misdaan. En ik was gezond geboren, maar ik mooste zelf met mijn lichaam. Ik zat daar voor mijn tv en schaamde mij dood tegenover een kind van vier.’

Hij stopte, zonder hulp. ‘Want ik geloof niet in afkickcentra. Je zit in een beschermde wereld, maar daarna moet je terug naar je eigen milieu en dan loopt het mis.’

Dat het op dat moment niet goed ging met zijn moeder, motiveerde hem om door te zetten. ‘Ik wilde dat mijn moeder voor ze stierf mij nog zag als nuchtere mens. Ik wilde haar bewijzen dat ik dat kon. Dat ik haar nuchter heb kunnen zeggen Het is goed moeder, ga maar naar Edwin, daar ben ik zeer trots op.’

In zijn strijd tegen drank en drugs ontdekte Alain één grote hulp: sport. ‘Ik maakte kennis met de Homeless Cup (een voetbalploeg voor thuislozen) en begon mee te doen. Sport is het beste om van drugs af te blijven. Als je op dinsdag een wedstrijd hebt, dan ga je op maandag niet in de drank of de drugs vliegen. Neen, je wilt goed genoeg zijn om die andere ploeg te pakken. Ik fitness ook vaak. Het helpt mij om mijn energie en frustraties kwijt te raken.’

Die spirit wil hij ook overdragen op de Site Boys en daar lijkt hij goed in te slagen. Als de gasten toekomen op training geven ze hem allemaal een hand. In hun blikken zie je dat ze naar hem opkijken. ‘De oudsten hebben mij nog in de buurt zien rondlopen toen het een pak minder goed met mij ging’, zegt hij. ‘Ik ben daar blij om. Ik heb die gasten getoond dat je diep kan vallen, maar ook dat je weer kan opstaan als je dat wilt.’

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio