‘Tegenwoordig steken ze een dode zeeman gewoon in de diepvries’

Dokterspraktijk voor zeelui gaat weer open

Dokterspraktijk voor zeelui gaat weer open

Dokter Verbist heeft de leiding over praktijk Mediport. Foto: sdl

Antwerpen -

Een dokterspraktijk voor zeelieden en schippers? Die vind je aan de Italiëlei. Mediport werd zopas na uitbreiding feestelijk heropend. Dokter Rob Verbist, geboren in het verdwenen Polderdorp Wilmarsdonk, heeft er de leiding.

Na zijn doktersstudies kwam Verbist in de praktijk van havendokter Roland Van Cleempoel terecht. Samen met hem en dokter Paul Verhaert richtte hij Mediport op: een praktijk met zowel havenartsen als huisdokters. Die kwam aan de Italiëlei, waar de voorganger van Van Cleempoel een herenhuis had verbouwd met op het gelijkvloers een zeemanspraktijk en een eigen radiologische dienst. Toen Van Cleempoel in 2008 met pensioen ging, wierp Verbist zich op de zeevaartpraktijk.

Vroeger moest een havenarts soms meer dan drie keer per dag op een schip gaan om zieke zeelieden te onderzoeken of om de dood van een bemanningslid vast te stellen. Dat is ondertussen geminderd tot eenmaal per dag. ‘Dat komt omdat boten niet zo lang meer in de haven liggen – en omdat er minder bemanning is. Zieken worden aan boord verzorgd of gaan naar een hospitaal. Maar de dood vaststellen, dat moeten we wel vaker doen dan vroeger’, zegt dokter Verbist. ‘Want er worden nog nauwelijks zeelieden op zee ‘begraven’ tegenwoordig.’ Als er een dode wordt gemeld, gaat Verbist gewoonlijk samen met een begrafenisondernemer aan boord. ‘De bemanning legt een dode tegenwoordig meestal in de koelruimte voor proviand. Soms zelfs in de diepvries. Zo moest ik ooit naar een gestorven kapitein. Die hadden ze ingepakt en in de diepvries gezet. Een matroos met een zaklamp vergezelde mij, maar sloeg op de vlucht toen we in de – niet verlichte – diepvriesruimte kwamen.’ Met de lamp in zijn handen speurde de dokter rond, maar hij vond niets. Toen hij wilde terugkeren naar de bemanning zag hij plots achter de deur de stijf bevroren kapitein staan, die hem aanstaarde. ‘Geen prettige belevenis, ook niet voor een arts.’

Gevecht en hartinfarct

Overlijdens moet Verbist nog vaak vaststellen. Ooit ontdekte hij dat een matroos niet zomaar aan zijn einde was gekomen. ‘Ze hadden hem mooi neergelegd, de handen gevouwen achter bloemen, zodat zijn verwondingen niet opvielen. Hij was omgebracht, waarschijnlijk in een gevecht. De politie riep het parket op. Omdat een schip ‘vreemd’ grondgebied is, ging de zaak uiteindelijk naar de ambassade.’

Verbist en Van Cleempoel maakten nog een tragische gebeurtenis mee toen een kapitein een hartinfarct kreeg bij het buitenvaren van de haven. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht, waar hij overleed. Maar ook het twaalfjarig zoontje van de man was aan boord. ‘Dokter Van Cleempoel heeft het kind met al zijn verdriet een tijd opgenomen in zijn huis voor het naar zijn land kon terugkeren. We hebben er niets meer van gehoord.’

Zwanger

Gelukkig heeft Verbist ook prettigere anekdotes te vertellen: ‘Een officier van een Oost-Duits schip kwam met een vrouw in de praktijk, en vroeg of ze zwanger was. Ik vroeg haar om een staal urine te nemen in de wc. Ze bleef maar weg, en na een kwartier ging ik poolshoogte nemen. De vrouw was op het toilet bevallen en hield een gezond kindje vast. We hebben er een borreltje op gedronken.’

www.mediport.be

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio