Commentaar

Vrije keuze

Vrije keuze

Liesbeth Van Impe

Als alles gaat zoals gepland zal Frank Van Den Bleeken volgende zondag in de ziekenboeg van de gevangenis in Brugge de euthanasie krijgen waar hij zo lang om gevraagd heeft en waarvoor hij zelfs naar de rechtbank getrokken is. Van Den Bleeken werd levenslang geïnterneerd na moord en zware zedenfeiten.

De Belgische euthanasiewetgeving trok al eerder de aandacht van de internationale media en dat is ook nu weer het geval. Van Den Bleeken vraagt euthanasie, niet omdat hij terminaal ziek is, maar omdat hij ondraaglijk psychisch lijdt met geen vooruitzicht op verbetering.

In eigen land zal de zelfgekozen dood van Van Den Bleeken vermoedelijk minder emoties losmaken dan eerdere discussies. Hij blijft een man die gruwelijke misdaden gepleegd heeft. Emotioneel ligt dat minder moeilijk dan terminaal zieke minderjarigen.

En toch is net dit geval een pak moeilijker te verdedigen. We hebben intussen een lange weg afgelegd om te erkennen dat mensen in staat moeten zijn zelf te beslissen over hun levenseinde. We hebben de criteria gedefinieerd, de controle-instanties geïnstalleerd en beperkingen opgelegd, maar finaal kunnen terminaal zieken zelf beslissen. ­Euthanasie is lang niet de enige optie, maar ze is er wel.

Maar in voorgaande gevallen kwam er nog een niet onbelangrijke factor bij: de beslissing werd genomen als alle andere opties uitgeput waren. De beslissing tot euthanasie kwam er nadat behandelingen uitgeprobeerd waren, therapie gevolgd werd en na intensieve begeleiding.

Dat is bij Van Den Bleeken niet het geval. Hij is hard op weg het meest schrijnende voorbeeld te worden van wat al jaren de schande van het Belgische gevangenissysteem is: het gebrek aan gepaste opvang voor geïnterneerden. Bij gebrek aan begeleiding rotten velen gewoon weg in het reguliere gevangenissysteem waar ze eigenlijk niet thuishoren. Het is die situatie waaraan Van Den Bleeken een einde wil maken. Van den Bleeken kiest uit vrije wil tussen de beschikbare opties, maar de optie waar hij recht op had – aangepaste opvang – stond er al die jaren wel niet tussen.

Hij zou nooit meer vrijgekomen zijn. En niemand kan met zekerheid zeggen dat therapie iets zou hebben geholpen als die wel beschikbaar was geweest. Maar in eerdere euthanasiezaken konden we wel zeggen dat we het geprobeerd hadden. En dat voelt heel wat juister aan.

Corrigeer