KAA GENTPORTRETRETRO - James Gillespie is zeer geliefd in de stad die hij aanvankelijk niet kende

‘Zonder supporters zijn voetballers niets’

James Gillespie houdt zich nu ook actief bezig met zijn coverband Shamrock. Foto: Marc Van Hecke

Gent -

James Gillespie - de Schotse oud-voetballer van AA Gent die bezweek voor de charmes van de Arteveldestad en de Gentse tongval beter beheerst dan de gemiddelde Buffalo van achttien jaar - blikt terug naar begin de jaren tachtig.

De inmiddels 57-jarige James Gillespie is nog steeds bijzonder populair in het Gentse. Deze zomer zal het 35 jaar geleden zijn dat de Buffalo-Schot bij AA Gent terechtkwam. De gewezen aanvaller blikt terug op zijn twee blauw-witte seizoenen.

‘Ik werd opgemerkt tijdens een tornooi in Duitsland. Ik werd er topschutter en bovendien uitgeroepen tot speler van dat tornooi. Het was Leon Nollet (toenmalig trainer van AA Gent, red.) die me vroeg om naar België te komen. Ik had nog nooit van Gent gehoord, maar een brief en vliegtuigtickets wisten me te overtuigen om een kijkje te gaan nemen. Ik zei tegen mijn pa: ‘Ik ga naar ginder voor een week vakantie’, maar ik tekende er dan toch een contract’, lacht Gillespie, die in geen tijd de harten veroverde van iedereen die iets met AA Gent had.

Of toch van bijna iedereen. ‘Ik viel naast de ploeg door meneer De Meester (Albert De Meester, toenmalig voorzitter van AA Gent, red.). Die had tegen de coach gezegd dat hij me niet meer mocht opstellen. Ik geloof dat ik vijf doelpunten had gemaakt in acht matchen, maar dat bleek niet genoeg voor hem. Ik moest uit de ploeg.’

‘Toen De Meester in Frankrijk zat, zei meneer Grijzenhout (Han Grijzenhout, volgde Nollet op als trainer, red.) dat ik die dag zou spelen. We zijn dan gaan winnen op Standard dankzij een doelpunt van mij. De volgende wedstrijd was De Meester terug en die maakte duidelijk dat ik niet gewenst was. De coach probeerde hem nog te overhalen, maar die vreesde ook voor zijn job.’

Standaard Wetteren bood de aanvaller een uitweg en daarna trok hij nog naar Schotland waar hij uiteindelijk zijn voetbalschoenen aan de haak hing. Niet veel later stond Gillespie terug in Gent. Zijn baan als vrachtwagenchauffeur ruilde hij ondertussen in voor een job als supervisor bij een kwaliteitsbedrijf.

‘Tot op vandaag word ik nog steeds aangesproken op straat’, aldus Gillespie, die ook actief bezig is met zijn coverband Shamrock. ‘Door druk van mijn vrouw gebruik ik sinds vorig jaar Facebook. Tussen mijn vrienden staan zeker 250 supporters. Die erkenning doet me heel veel plezier.’

Die populariteit is makkelijk te verklaren. ‘Op supportersavonden was ik degene die altijd bleef. Medespelers begonnen na tien minuten al te zagen om naar een disco te gaan. Ik maakte dan van mijn neus: ‘Zonder de supporters zijn jullie niets’.’

Dat weten ze ook bij AA Gent. De spelers en de fans vinden elkaar tegenwoordig alweer makkelijker terug. Al mag het van Gillespie allemaal wat meer zijn.

‘Ik begrijp niet dat er nog Gentenaars zijn die supporteren voor Anderlecht of Club Brugge. Dat gaat er bij mij niet in. Hoe kan dat? Er moet meer gedaan worden voor de supporters. De club doet nu wel iets, maar nog lang niet genoeg. Als bijvoorbeeld kinderen van kleinsaf aan op school bezoek krijgen van spelers, dan zal het niet zo veel meer voorkomen dat ze voor andere ploegen gaan supporteren’, aldus Gillespie.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio