Commentaar

Schijninspraak

Schijninspraak

Liesbeth Van Impe

Er valt bijna geld in te zetten op de voorspelling dat er vandaag tijdens het Uplace-debat iemand met de China-verzuchting op de proppen zal komen. ‘In China bouwen ze bruggen/wolkenkrabbers/hele steden in drie maanden tijd, hier duurt het tien jaar voor er iets bougeert.’ Dat China daarvoor de eigen bevolking als makkelijk te verplaatsen obstakeltjes ziet, wordt er meestal niet bij gezegd. Maar goed, de prijs voor democratie zou inderdaad niet mogen zijn dat je geen twee stenen meer op elkaar gestapeld krijgt.

Grote projecten in Vlaanderen hebben de traditie juridische veldslagen en eindeloze processies van Echternach te worden. Het NIMBY-syndroom is daar niet vreemd aan: niemand wil de brug/de windmolen/de ringweg in zijn achtertuin. De redenen waarmee actiegroepen uitpakken zijn soms goed, maar lang niet altijd. En je kan nu eenmaal nooit iedereen tevreden stellen.

Maar de Vlaamse overheid zou het best ook eens beginnen te kijken hoe ze zelf bijdraagt tot deze steeds herhaalde lijdensweg. Het scenario vertoont telkens weer een pak gelijkenissen.

Er worden studies besteld. Als die niet in het kraam van de regering passen, worden die soms schaamteloos onderuit gehaald. Gelooft er nu echt iemand dat veertig procent van de Uplace-shoppers straks het openbaar vervoer neemt? Geloven de partijen die in elke andere discussie het beperkte succes van het openbaar vervoer – zelfs aan dumpingtarieven – aanklagen, het eigenlijk zelf nog?

Er wordt inspraak georganiseerd. Maar als die inspraak de verkeerde kant dreigt uit te gaan, dan worden de actiegroepen weggezet als egoïstisch, misleid, fout.

Er worden kostenplaatjes voorgesteld. Maar die blijken nooit te kloppen. De strategie daar lijkt te zijn om elke hogere inschatting van de kosten weg te moffelen tot de factuur in de bus valt en er nu eenmaal betaald moet worden. Geen mens die nog een minister gelooft die komt vertellen dat de factuur enorm meevalt.

En elke keer de inspraak en de procedures schijn blijken, is dat koren op de molen van actiecomités en hun advocaten. Misschien moet Vlaanderen eens leren om meer te bestuderen, te overleggen en te becijferen vóór er een beslissing genomen is. Dan zou er minder de schijn moeten worden opgehouden eens de beslissing eigenlijk al genomen is.

Corrigeer