COLUMN. Nico Dijkshoorn: 'Marc Coucke is een lichtvreter en niemand zegt er iets van'

Nico Dijkshoorn Foto: Geert Van de Velde

Onze nieuwe columnist Nico Dijkshoorn neemt elke zaterdag het Belgisch voetbal genadeloos onder de loep. Vanaf september enkel en alleen in de krant, in augustus kan u ook online van de scherpste pen van de Lage Landen genieten.

Een week geleden keek ik wat filmpjes op de site van Het Nieuwsblad om het echte Vlaamse voetballeven te inhaleren. Ik klikte en keek enkele ­minuten lang naar een dansend mannetje, bovenop een tafel. Daar schrok ik niet van. Ook in Nederland wordt er na een overwinning wel eens een wilsonbekwame op een tafel getild om lekker ­aritmisch in zijn handen te klappen. Dat gun je die mensen. Even een kwartiertje zingen en hossen en de rest van de week weer aangepast werk doen in de plantsoenen of dozen vouwen in een oude ­kartonfabriek.

Pas halverwege het filmpje kreeg ik in de gaten naar wie ik keek. Marc Coucke, de voorzitter van KV Oostende. Ik had hem niet zo snel herkend zonder halfnaakte dansende meisjes om zich heen en een buis vitaminen in zijn hand. Eerst amuseerde het mij. Ja, zo kon dat ook, gewoon ruig zwetend vanuit je liezen de overwinning vieren op een tegenstander. Het was weer eens iets anders dan de perkamenten mummiehoofden die normaal ­gesproken plaatsnemen op het ereterras. Waarom zo zuinig?

Ik keek nog even naar Marc Coucke. Zo kon dat dus ook, met zes halve kippen in je maag zingen dat het weer Couckenbak is. Hij droeg een sjaaltje van zijn eigen club. Vooral zijn ogen fascineerden mij. Gierende waanzin zag ik. Je ziet dezelfde blik wel eens bij mensen tijdens verjaardagsfeestjes. Er is een oude oom van je vriendin op visite, iemand zet Born to be wild van Steppenwolf op en een ­minuut later staat nonkel Eugène met trillende mannentieten en de benen wijd net te doen alsof hij op een motor door de kamer rijdt. Je doet je hand op zijn schouder en dan zie je de blik, dezelfde blik als Marc Coucke. Onaanspreekbaar, verdwenen in zijn eigen universum.

Ik heb nog eens wat filmpjes teruggekeken van Marc Coucke en het blijkt zijn grote specialiteit te zijn, feestjes van andere mensen annexeren. Want dat is wat er gebeurt. Marc Coucke kiest nooit voor de achtergrond als iemand anders een prachtprestatie levert. Hij kleedt zich uit, vecht zich naar voren en toont zich aan het volk. En dat is pijnlijk.

Je moet goed kijken, maar dan zie je wat er aan de hand is: het is geen spontane, wilde vreugde, maar het is een narcistisch zwelgen van een man die het licht liever niet op anderen ziet schijnen, met als treurigste voorbeeld zijn polonaise tijdens een live-interview met wielrenner Tony Martin.

Er zijn twee soorten mensen. De een ziet dat er een groot renner wordt geïnterviewd en dat die met alle respect wordt behandeld. Hij mag over zijn successen praten. De studiolamp staat op hem. Je kijkt daarnaar en je zet juist een stap achteruit. Het ontroert je. Je kijkt, met een dikke keel, naar het interview en na afloop neem je de renner, buiten beeld, in je armen.

De ander, Marc Coucke, ziet dat Tony Martin wel erg veel aandacht krijgt. Hij verzamelt snel de ­gebruikelijke figuren om zich heen, de jaknikkers, de mensen die alles wat Marc doet gewoonweg heerlijk vinden en die hem zelfs complimenteren met de fantastische winden die hij laat, en hij ­besluit zwalkend en zingend het interview te ­verstoren. Lachen.

Het gedrag van Marc Coucke is het gedrag van een steenrijke man die al jaren niet meer gewend is dat hij wordt tegengesproken. Hij heeft niemand naast zich die van hem houdt en durft te zeggen: Lieverd, het gaat nu even niet om jou. Marc Coucke is een lichtvreter en niemand zegt er iets van. Ze klappen en ze dansen om zijn tafel, als hij als een zwetende os laat zien hoe het lichaam er gaat uitzien als je zijn voedingssupplementen NIET gebruikt.

Ik heb de verschillende filmpjes eindeloos bekeken en ik kan maar tot één conclusie komen: het gaat Marc Coucke vooral om Marc Coucke. Als zijn club wint, klimt hij op een tafel, zodat iedereen hem beter kan zien. Laat een rood lampje op een camera branden en Marc komt vanzelf in beweging.

Dolgraag zou ik Marc Coucke eens in gesprek zien met zijn nieuwe spectaculaire aankoop voor het volgende seizoen, Zlatan Ibrahimovic. Marc stelt zich voor aan Zlatan. ‘Hi, Ibra, I’m Marc Coucke, the crazy president of the Kustboys. Everybody likes me because I am a crazy guy. I sing Couckenbak and everybody says, hahaha, that’s Marc Coucke again. I dance on tables. Thats what I do.’ En daarna de reactie van Zlatan. ‘I am Zlatan. Fuck off, fatso.’

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 3.000 reeksen in 28 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.