Gijzelaar: “Terroristen vertelden me waarom ze aanslag pleegden”

Gijzelaar: “Terroristen vertelden me waarom ze aanslag pleegden”

Foto: REUTERS

Bij de gijzelaars in concertzaal Le Bataclan bevond zich Sébastien, een Franse man die het drama overleefd heeft. “We hebben uitgebreid kunnen praten met de terroristen. Maar we weten nog altijd niet wat ze echt wilden”, vertelt hij aan RTL.

Vrijdagavond, 21.35 uur. Eagles of Death Metal is al een half uurtje aan het rocken in concertzaal Le Bataclan, voor ogen van enkele duizenden mensen. En dan stormen plots terroristen de zaal binnen met kalasjnikovs. Ze beginnen in het rond te schieten, doden en verwonden tal van mensen en beginnen vervolgens aan een gijzeling die ruim 3 uur zal duren. Tot ze zichzelf opblazen met hun explosievengordels.

Sébastien was een van de mensen die stond te headbangen toen het drama begon. Hij werd niet geraakt door de kogels, maar wel als gijzelaar uitgekozen door de ISIS-terroristen. “Samen met de andere gijzelaars heb ik lang naar hen moeten luisteren”, vertelt hij bij RTL. “Ze begonnen te preken, te speechen, over waarom ze daar waren. De bommen in Syrië waren de aanleiding voor hun aanslag, zeiden ze. In de grote zaal, tussen de schreeuwende gewonde mensen, vertelden ze dat het nog maar het begin was. De oorlog zou nu echt beginnen. Ze zeiden ook dat ze opereerden in naam van Islamitische Staat.”

Lange stilte

En toen, die vreemde vraag. “Ze vroegen of we hen gelijk gaven. De stilte die toen viel... Beeld het je maar eens in. Sommigen haalden hun schouders op, anderen zeiden ja, maar we werden allemaal gevraagd om naar de politie te roepen dat ze niet dichter mochten komen. Anders zouden de terroristen hun bomgordels laten ontploffen.”

Sébastien ontpopte zich tot de held van de gijzelaars toen ze geld voor hem hielden en vroegen om het in brand te steken. “Dat was een test om te zien hoe belangrijk het voor mij was. Ik moest het wel doen, wist ik. Zo waren ze ons wel gunstig gestemd. Maar een held ben ik niet, de echte helden zijn dood.”

Drie dagen later staat hij nog vaak stil bij die gesprekken. “Als we iets fout gezegd zouden hebben, één woordje maar, had het helemaal anders kunnen lopen. Maar we weten nog altijd niet wat ze nu echt wilden.”

Geen humor

Het beeld van de kalsjnikov die op hem gericht werd, dat zal nog wel even blijven hangen. “Maar ik besefte wel dat ik kon overleven toen hij met me begon te praten. Als hij me wilde doden, kon hij het zo makkelijk. Daarna heb ik nog met hen gepraat en gemerkt dat ze absoluut geen gevoel voor humor hadden.”

“Sindsdien besef ik goed dat het leven aan een zijden draadje hangt. Ik ben nu extra opgetogen en geniet nog meer van de tijd die ik doorbreng met familie en vrienden. Ik voel me alsof ik een tweede keer geboren ben.”

Beluister het interview hier.

Corrigeer

MEER NIEUWS