München ‘72: “Mijn man werd gecastreerd voor de ogen van de andere gijzelaars”

Twee weduwen van Israëlische atleten hebben verteld over de gruwel die hun echtgenoten is aangedaan bij de gijzeling tijdens de Spelen van 1972. Ze doen voor het eerst hun verhaal voor een film over het drama, ‘Munich 1972 & Beyond’. “Ik kon dit niet langer met me meedragen.”

Ankie Spitzer, de weduwe van de Israëlische schermcoach Andre Spitzer deed haar verhaal aan filmmaker Steven Ungerleider. “Ik denk dat iedereen moet weten dat dit niet zomaar het verhaal is van een foutgelopen gijzeling. Er werd gemarteld, onze mannen werden geslagen, en God weet wat nog meer. Ik draag dit al mijn hele leven mee, en ik wil het kwijt.”

Spitzer bezocht in 1972 de hotelkamer waar haar echtgenoot stierf.

In 1992 kreeg de advocaat van Ankie Spitzer en de weduwe van gewichtheffer Yossef Romano foto’s in handen die twintig jaar eerder door de onderzoekers in München gemaakt werden. De Duitse overheid had de documenten van het onderzoek tot dan toe altijd geheim gehouden, en het bestaan van de foto’s ontkend. De advocaat vroeg de vrouwen om de beelden niet te bekijken, maar ze eisten om ze te zien.

Tien jaar later kon ook een journalist van de Los Angeles Times ze bekijken. Hij beschrijft hoe gewichtheffer Romano in een plas bloed ligt. “Zijn armen hangen slap over zijn hoofd. Hij heeft geen broek aan, zijn blauwe ondergoed is verscheurd, en zijn kruis is één bloederige wonde.”

Yossef Romano.

Naar aanleiding van de film vertelt weduwe van Romano informatie uit het onderzoek die tot nu toe altijd geheim was gebleven. Romano had geprobeerd om de overvallers te overmeesteren, maar werd neergeschoten. De schutters lieten hem voor de ogen van de anderen doodbloeden. “Ze sneden zijn geslachtsdelen af door zijn ondergoed. Kan je je inbeelden hoe de negen andere gijzelaars vastgebonden moesten toekijken?” De weduwe denkt wel dat de verminkingen werden toegebracht na de dood van haar man, al kon dat nooit met zekerheid gezegd worden.

Acht terroristen waren ’s nachts het appartement van de Israëlische ploeg binnengedrongen. Worstelscheidsrechter Yossef Gutreund had hen gehoord, en schreeuwde dat de anderen moesten vluchten terwijl hij de indringers probeerde tegen te houden. Twee leden van het team konden daardoor vluchten, zeven anderen verstopten zich. Terwijl de anderen vastgebonden werden, vielen worstelaars Romano en Moshe Weinberg de terroristen aan, daardoor kon nog één iemand ontsnappen, maar de twee werden neergeschoten.

Slagen met breuken tot gevolg

Tijdens de 30 uur durende gijzeling die toen begon, werden de negen overblijvende gijzelaars zwaar geslagen. Ze werden zo hard mishandeld dat ze er breuken aan overhielden.

“Tijdens hun proces hebben ze altijd beweerd dat ze niemand wilden verwonden, maar dat ze enkel de vrijlating van hun companen wilden. Ze zeiden dat er zonder de mislukte reddingsactie geen doden zouden zijn gevallen. Maar dat is niet waar, ze kwamen om mensen pijn te doen. Ze kwamen om te doden.”

De daders waren de Palestijnse terroristen van Black September. Ze eisten de vrijlating van 234 gevangenen in Duitsland en Israël, en vroegen een vliegtuig om terug te keren naar Egypte. Ze namen hun gijzelaars mee naar het nabijgelegen vliegveld waar de Duitse overheid hen naartoe loodste. Daar opende de politie het vuur. Vijf terroristen werden gedood. Maar de ook de negen gijzelaars en een Duitse agent kwamen om het leven. Drie gijzelnemers werden gevangen genomen. De spelen gingen gewoon door.

De openingsceremonie in 1972.

De film zal voor het eerst vertoond worden tijdens de inhuldiging van een herdenkingsmonument in München. Er zijn ook plannen voor een herdenkingsmoment tijdens de spelen van Rio deze zomer.

Corrigeer