COMMENTAAR

Misplaatst zelfvertrouwen

Na een dramatische verkeersweek, waarin vlucht­misdrijf plots het nieuwe normaal leek, kan de oproep van een aantal ouders van ver­ongelukte kinderen niet ­anders dan door merg en been gaan. Hun oproep is er een die in alle situaties die van het gezond verstand zou moeten zijn: als je dan toch een ongeluk veroorzaakt hebt, stop dan tenminste en kijk of je hulp kan bieden. De idee dat je kind wordt omver­gereden is al ondraaglijk. De idee dat de laatste kans op redding door een vluchtende bestuurder verspeeld wordt, maakt het zo mogelijk nog erger.

Deze week werd nog eens duidelijk hoe, na een dodelijk ongeval, dat gezond verstand minstens tijdelijk uitgeschakeld kan worden. Een menselijke reflex misschien, die mogelijk te begrijpen maar nooit goed te praten valt. Wat zich in het hoofd van zo’n vluchtende doodrijder afspeelt, weten we niet. Maar het zegt iets over onze eigen hypocrisie in het verkeer dat we ons er wel iets kunnen bij voorstellen.

Even een denkoefening. Bestuurder A is een ­modale burger, die na een dag hard werken en een paar pinten met de vrienden naar huis rijdt. Hij heeft iets te veel gedronken, hij rijdt iets te snel langs een door en door vertrouwde en lege weg. Hij checkt nog even de gsm. En net zoals op zovele andere avonden raakt hij veilig thuis. ­Bestuurder B is een even modale burger die even licht beschonken naar huis rijdt. Even snel, even afgeleid door zijn telefoon. Maar op zijn weg naar huis rijdt op een slecht verlichte weg een fietser, die hij net te laat ziet.

Het enige verschil tussen bestuurder A en B is stom toeval. A heeft geluk, B niet. A denkt ­misschien dat hij nu eenmaal beter rijdt, beter zat is, beter reageert, maar dat is misplaatst ­zelf­vertrouwen. Vraag maar aan B. Die weet dat intussen.

Onze hypocrisie zit niet in de morele verontwaardiging die B te beurt valt. Ze zit in de totale afwezigheid van verontwaardiging over de vele A’s die veilig thuis geraken. Zolang dat niet verandert, zullen er vermijdbare doden vallen. In het verkeer kan je blijven hopen dat je geluk hebt. Maar eigenlijk moet je er alles aan doen om dat geluk niet nodig te hebben.

Corrigeer