Tine was als een van de eerste bij de slachtoffers: “Dit waren echt oorlogswonden”

Tine was als een van de eerste bij de slachtoffers: “Dit waren echt oorlogswonden”

De aanslagen van 22 maart 2016 toonden ook een lichtpuntje: ontzettend veel mensen boden spontaan hulp aan. Dat deed ook de Brusselse Tine Gregoor.

Tine reed dinsdag in de buurt van metrostation Maalbeek toen het metrostel ontplofte. Terwijl heel wat mensen wegrenden van de explosie, liep Tine, die arts is, richting de metro-uitgang. Ze twijfelde geen seconde. In het Nederlandse nieuwsprogramma Nieuwsuur op NOS deed ze haar pakkende getuigenis.

Tine kwam als een van de eerste hulpverleners aan bij de slachtoffers. “Mijn man zag een tweet verschijnen van iemand op de metro. Dat was meteen om de hoek. Ik ben dan uit de auto gestapt en ben naar de slachtoffers gelopen”, vertelde ze in Nieuwsuur. Tine geraakte niet tot aan de ingang van de metro, maar ze begon te helpen waar ze kon in een straat die erop uitkwam. De gewonden werden tot daar gebracht. De verwondingen die ze daar zag, waren gruwelijk. “Het waren hele zware verwondingen. Allerhande breuken, kaakfracturen, hoofdwonden, armen die nauwelijks nog aan elkaar hingen door de breuken...Ik heb een dame gezien bij wie de baarmoeder uit de buik hing. Achteraf maakte ik me nog de bedenking dat die baarmoeder zo groot was dat die vrouw mogelijk een paar weken zwanger was. Ik heb ook een hoofdwonde verzorgd, en uiteindelijk had ik een scalp in mijn handen.”

“Totale chaos”

Op het moment dat Tine er was, was er nog maar één ambulance. “Ik heb er geroepen dat ik dokter was, dat iedereen zijn sjaals moest uitdoen en zakdoekjes moest geven zodat we wonden konden stelpen”, gaat ze verder. “Ik heb een been afgebonden met een sjaal van iemand. Het was een totale chaos. Veel mensen waren in shock.”

Tine heeft een paar jaar geleden vanuit het ziekenhuis ook slachtoffers geholpen van de ramp op Pukkelpop. “Ik heb wel al erge dingen gezien. Maar dit waren echt oorlogswonden. Ook een andere hulpverleenster zei dat ze dit nog nooit had meegemaakt.”

De vrouw heeft uiteindelijk urenlang gewonden verzorgd. Ze had geen besef van tijd meer.

“We mogen de angst niet laten overwinnen”

Ondanks de gruwel die ze zag, laat Tine zich niet afschrikken. Net daarom wilde ze haar verhaal doen op Nieuwsuur. “Ik denk dat openheid in deze tijden een heel belangrijke waarde is. We moeten dat uitdragen. We mogen angst niet laten overwinnen. Het is belangrijk om dit verhaal te kunnen brengen.” Tine woont zelf in Schaarbeek. “Ik hou van mijn stad. We wonen hier graag. En ik voel me ook wel veilig in de stad.”

Corrigeer