Ronde van Vlaanderen: voor of tegen het nieuwe parcours?

Ronde van Vlaanderen: voor of tegen het nieuwe parcours?

Nick Nuyens was de laatste die de Ronde van Vlaanderen op het oude parcours kon winnen Foto: Belga

Zondag viert de Ronde van Vlaanderen een bijzondere verjaardag. "Vlaanderens Mooiste" is dan toe aan zijn honderdste editie. In de voorbije eeuw is dé Vlaamse wielerklassieker uitgegroeid tot een monument. Internationaal gelouterd en bij wielrenners en wielerfans overal ter wereld geliefd. Onverwoestbaar, zo lijkt. Maar de Ronde moet ook meegaan met zijn tijd. De Ronde van Vlaanderen van nu lijkt geenszins meer op de Ronde van Vlaanderen van 100 jaar geleden. En zo zal de tweehonderdste Ronde - als die er hopelijk ooit komt - ook niet meer lijken op die van vandaag.

Wielrennen op Sportwereld.be

Uit de Grote Wielerenquête die enkele weken geleden in onze krant verscheen (lees meer) verliest de koers tamelijik spectaculair de voeling met de jeugd. Om de Ronde meer spectaculair en vernieuwend te maken, lanceren we de deze week vijf voorstellen.  Soms zinnig, soms vergezocht, soms op het randje. U kan vervolgens stemmen of u de vernieuwing een goed idee vindt of niet. We lanceerden al het voorstel om per ploeg maar maximum zes renners te laten starten (stem hier) en om grindstroken in het parcours op te nemen (stem hier). Vandaag vragen we u of u liever zou hebben dat de Ronde zou terugkeren naar Meerbeke. 

Volgens onze Grote Wielerenquête smaakt ook na vijf jaar het ‘nieuwe parcours’ van de Ronde van Vlaanderen, met aankomst in Oudenaarde in plaats van de Muur van Geraardsbergen en finish in Meerbeke, niet. Van de fans in hart en nieren, mensen die zeggen dat ze zeer veel interesse hebben in wielrennen, zag liefst 62,8 procent geen meerwaarde in het vernieuwde parcours. 

 

Wim Van Herreweghe: "Het hart van de koers zijn de Vlaamse Ardennen"

“Dat is vooral een kwestie van herkenbaarheid”, zegt Wim Van Herreweghe, organisator van de Ronde van Vlaanderen. “Geef het parcours nog wat tijd, die herkenbaarheid opbouwen duurt zo’n tien jaar. In vergelijking met de eerste aanpassing is het lusgevoel er nu uit, de laatste zes hellingen in de finale zijn verschillend, een aanvaller wordt niet langer voor een dommerik versleten... In het begin was er wat protest, maar we kunnen er niet onderuit dat de laatste edities met aankomst in Oudenaarde veel mooier en spannender zijn dan ervoor. In Geraardsbergen is er tegenkanting, zij vinden de kapel bovenop de Muur met daarvoor een paar renners hét beeld van de Ronde. Maar het hart van de koers zijn de Vlaamse Ardennen,en de kasseihellingen liggen nu eenmaal rond Oudenaarde. Het internationale wielrennen deelt die mening, de aankomst in Oudenaarde is een voltreffer. Daarom gaan we finale, de laatste 150 kilometer, zeker niet wijzigen."

Edwig Van Hooydonck: "Huidige parcours is veel saaier"

"Ik weet dat het mij door sommigen kwalijk zal worden genomen, maar ik vind de huidige Ronde van Vlaanderen veel saaier dan enkele jaren geleden", vertelde Van Hooydonck. "Dat komt door het parcours dat zo selectief is dat het aantal favorieten reduceert van tien naar drie à vier. De lokale ronden met de Oude Kwaremont en de Paterberg zorgen ervoor dat je als outsider niet meer kan anticiperen. Dat kon vroeger met de aankomst in Meerbeke wel. Als je toen de Muur van Geraardsbergen overleefde, maakte je kans om te winnen. Nu maak je als outsider geen kans meer. Daarvoor is het parcours te zwaar en de liggen de laatste hellingen te kort bij de finish. Let wel, ik vind Oudenaarde wel een veel mooiere aankomstplaats dan Meerbeke. De stad heeft meer uitstraling. En commercieel is het ook een succes."

Nick Nuyens: "Op de Hotond kan je wel anticiperen"

Nick Nuyens is het niet eens met Edwig Van Hooydonck. “Ik volg niet dat op het nieuwe parcours er niet geanticipeerd kan worden. Je merkt dat wie op het nieuwe parcours als eerste kan bovenkomen op de Hotond, meegaat in de finale. Als de renners dat nu ook gaan doorhebben, zal dat de koers ook gaan beïnvloeden. Het was voor de renners de voorbije jaren een beetje zoeken en tasten op de gewijzigde omloop. Maar stilaan zullen zij meer houvast krijgen en zal de wedstrijd volgens een zelfde stramien verlopen. Net zoals vroeger krijgt de Ronde van Vlaanderen altijd een verdiende winnaar. De beste, niet noodzakelijk de sterkste, coureur wint. Kijk naar de erelijst. Daar staat sinds de overgang van Meerbeke naar Oudenaarde toch niet plots een ander type renner op. Ik vind het nieuwe parcours niet slechter dan het oude. Uiteraard had de Muur van Geeraardsbergen zijn charme en zullen de oudere renners zeggen dat het vroeger beter was. Maar er komt een nieuwe generatie renners aan die nooit op de Muur in de Ronde hebben gereden en voor hen zal de Muur niet meer dezelfde betekenis hebben.”

Vandaag bereikte ons ook volgende lezersbrief over het oude en nieuwe parcours:

Onbetaalbaar

De mist verdampt in het licht van de opkomende zon. Overal in Vlaanderen ruilt jong en oud de vertrouwelijkheid van de warme huiskamer voor de drukte van een plek ergens aan de rand van een koude stenen weg. De karavaan trekt zich op gang: “Rodaniaaa! Rodaniaaa!”. Kleine mannen, hunkerend naar een wielercarrière vol heldendaden, staan klaar om de grachten in te duiken op zoek naar de drinkbus van hun idool. Grote mannen, van wie de tijd de dromen al lang heeft ingehaald, zoeken en vinden hun vertier in het delen van bidons vol bier.   

Overal in Vlaanderen. Behalve in Geraardsbergen en Meerbeke. Daar heerst de tristesse, want daar komt de karavaan niet meer. Verlaten want verlieslatend. Plekken die eens het toneel waren van de meest heroïsche alsook tragische momenten die onze wielergeschiedenis gekend heeft,  laat de koers vandaag gewoon links liggen. Zelfs een vroegtijdige passage in een poging om deze mythische plekken eer aan te doen is hen niet gegund, ook niet tijdens deze historische 100ste Ronde Van Vlaanderen. Als een ex-geliefde die ontkent dat de ander ooit iets betekend heeft.

Geen dokkerende renners over de kinderkoppen van de Kapelmuur. Geen geluid van dansende kettingen en schakelende versnellingsapparaten op de Bosberg. Geen renner die zich vereeuwigt door als eerste de eindstreep te kruisen op de Halsesteenweg, waarvan enkel de blijvende vlaag van vervlogen herinneringen de steenweg onderscheidt van elke andere in Vlaanderen. Enkel stilte. Voor eeuwig wachtend op een renner die nooit komt.

Zoals Goethe het ons geleerd heeft komt het verkopen van je ziel onvermijdelijk met een prijs. De ziel van De Ronde is verkocht en Vlaanderens Mooiste is niet langer Wielers Mooiste. De Ronde staat vandaag in de schaduw van De Hel van het Noorden, Parijs-Roubaix, en De Hel van het Zuiden, de Strade Bianchi. In die schaduw, bij ons in het hogere noorden drinken toeschouwers geen bier maar nipt men van champagne, eet men geen mattentaarten maar slurpt men oesters en volstaat het niet dat renners eenzelfde passage eenmaal doen. Daar spreekt de markt. Elders is het stil.

En toch… En toch worden wij de ochtend van De Ronde veel te vroeg wakker, vol zenuwen, met een sneller kloppend hart en met vlinders in de buik. Als kinderen die hartelijk uitkijken naar hun verjaardag, die bijzondere dag waarop het leven onder geliefden gevierd wordt. Want dat is de Ronde voor ons. Liefde. De vorm is veranderd, maar de inhoud zal nooit vergaan.

Elk jaar komt onze familie op deze hoogdag samen, drie generaties samen. Om de tafel en de bidons te delen, om de afloop te pronostikeren, om het verloop samen te aanschouwen en om de Oudenberg en zijn koersliefhebbers te eren. En dat zullen ze ons nooit afpakken. Want onze liefde is niet te koop. Ze is onbetaalbaar.

Uit liefde voor de koers van het leven,

Voor Daan en Antoine.

Thomas, Thibaut, Alain, Isidoor & Robert
 

 

Corrigeer

MEER NIEUWS