Leerkracht schrijft open brief: “Waren het allemaal loze beloften?"

Leerkracht schrijft open brief: “Waren het allemaal loze beloften?"

Suzanne Lamon Foto: Simon Wardenier

Suzanne Lamon, een beginnende leerkracht van 25 in het Don Boscocollege in Kortrijk, schreef deze week een open brief aan minister van Onderwijs Hilde Crevits. De hervormingen in het onderwijs die op til zijn, doen haar twijfelen aan haar toekomst. “Door al dat snoeien worden ontluikende bloesems afgeknipt.”

Beste minister Crevits en collega’s,

Ik ben net om 19.10 uur thuisgekomen van een personeelsvergadering op school, een fantastische school. Ik heb geen spijt heb van mijn overstap naar het onderwijs, enkel en alleen door de school, collega’s en leerlingen. Het spijt me dan ook te moeten zeggen dat de politieke maatregelen die voor de deur staan roet in het eten gooien.

De overigens interessante personeelsvergadering begon met een bevraging naar welbevinden. Mijn welbevinden op school is prima, was mijn conclusie! Ik steek het niet onder stoelen of banken, een startende leerkracht in het onderwijs heeft heel erg veel werk. Élke leerkracht die zijn job met hart en ziel uitvoert, heeft altijd veel werk. Ik heb wel eens verzuchtingen. Ik werk vaak onder stress en tijdsdruk, ik heb een overvolle schoolagenda, ik weet niet hoe ik de kindjes die ik zo graag wil, kan combineren met een job in het onderwijs. Maar mijn welbevinden op school is prima! Ik heb fijne collega’s en leerlingen en ik doe mijn job met hart en ziel. De bevraging eindigde dus met een algemeen tevredenheidsgevoel.

Maar dat tevredenheidsgevoel sloeg heel snel om toen onze vakbondsman het woord nam. Er wordt serieus gesnoeid in onze pensioenen, onze studiejaren worden niet meer in rekening gebracht voor het berekenen van onze pensioenen én leerkrachten zouden nog een extra uur moeten werken. Ik dacht dat het de bedoeling was om een carrière in het onderwijs aantrekkelijker te maken. Tenzij ik dat natuurlijk helemaal verkeerd begrepen heb. Al dacht ik dat in de ‘Beleidsnota Onderwijs’ geschreven stond dat de job van leraar aantrekkelijker moest gemaakt worden met aantrekkelijkere arbeidsomstandigheden voor leraren, betere aanvangsbegeleiding van startende leraren, aandacht voor taakbelasting en werkbaarheid tijdens de loopbaan... Zodat leraren voldoende lang en gemotiveerd aan de slag kunnen blijven. Of waren dat loze beloftes?

Leerkracht schrijft open brief: “Waren het allemaal loze beloften?
Crevits. Foto: Photo News

Er zijn dus heel wat maatregelen die nu voor overleg op tafel liggen die mij doen nadenken over een stap terug in de gezondheidssector, van waar ik kom.

Ik focus even op de zaken die mij persoonlijk hier en nu het meeste zorgen baren.

Eerst en vooral: een extra uur werken voor de leerkrachten in de tweede graad, twee extra uren werken voor leerkrachten in de derde graad van het secundair onderwijs. Mijn bescheiden, gezond leerkrachtenverstand zegt mij dus dat heel wat jobs zullen verdwijnen. Mijn zelfde leerkrachtenverstand zegt mij ook dat dat jobs van startende leerkrachten zullen zijn. Mijn zelfde leerkrachtenverstand zegt mij dat dit dus ook mijn job zal zijn. Mijn verstand én mijn gevoel schreeuwen het dus uit! Ik schreeuw het uit van onmacht, onmacht om onzekerheid. Eén van de vele bezorgdheden die dagelijks door mijn hoofd flitsen: mijn vriend en ik willen zo graag aan kindjes beginnen, maar hoe kan ik zonder werkzekerheid een toekomst bieden aan een zoon of dochter? En zo zijn er nog heel wat twijfels die elke dag mijn linker – of rechterhersenhelft kruisen door die mogelijke maatregel.

Leerkracht schrijft open brief: “Waren het allemaal loze beloften?
Foto: BELGA

Ten tweede kan ik mijn studiejaren niet meer automatisch laten meetellen voor de berekening van mijn pensioenleeftijd. Daardoor zal ik, net als veel andere collega’s, heel wat langer moeten werken. Langer werken betekent opnieuw minder kansen voor startende leerkrachten. Met alle respect voor mijn collega’s met meer ervaring (want ik bewonder hen), maar is het niet fijn om als student verschillende indrukken en ervaringen op te doen van verschillende leerkrachten met elk hun eigenheid en leeftijd? Ik hoorde mijn ervaren collega’s trouwens opvallend luid zuchten tijdens de personeelsvergadering bij deze maatregel. Ook voor hen betekent langer werken opnieuw een streep door hun rekening. Zoals onze vakbondsman het verwoordde: “Ook ik sta vijf jaar verder van mijn pensioen dan tien jaar geleden.” Als ik me niet vergis wordt er nu ook nog over gedacht om te snoeien in de berekening van ons pensioen. Al dat snoeien zorgt ervoor dat die ontluikende bloesems afgeknipt worden of hun kopjes wel eens laten hangen.

En dan zwijg ik nog over de jaarlijkse onzekerheid in augustus. “Kan ik opnieuw in mijn geliefde school aan het werk?”

Dan zwijg ik nog over de tijd die mij ontbreekt om eens te koken ’s avonds of een boek te lezen.

Dan zwijg ik nog over de vele andere ‘bijkomstigheden’ die ik er met heel erg veel plezier bij neem. Mijn job start niet om 8.30 uur ’s morgens en eindigt niet om 16 uur na het belsignaal. Dus een extra uur, om aan die noodzakelijke 22 uur te geraken, kan er natuurlijk wel nog bij…

Wordt het niet eens tijd dat de mensen die dagelijks voor de klas staan gehoord worden? Wordt het niet eens tijd om de achterstallige belastingen van multinationals te vorderen zoals Europa wil, wordt het niet eens tijd om personen die zich verrijkt hebben door onze staat te verarmen financieel op het matje te roepen, wordt het niet eens tijd om de Panamapapers in te duiken, wordt het niet eens tijd om oplossingen te zoeken die oplossingen zijn? Wordt het niet eens tijd om het onderwijs effectief aantrekkelijker te maken? Wordt het niet eens tijd om ons onze fantastische job te laten uitvoeren zonder extra bekommernissen?

Ik ben me ervan bewust dat ik de zaken behoorlijk zwart–wit stel. Maar bij zo’n zwarte maatregelen kan ik niet anders. Ik voel me in het nauw gedreven, ik voel me onzeker en ik voel me heel erg machteloos.

En dan begin ik nu aan de voorbereidingen van mijn lessen voor morgen. Want mijn leerlingen verdienen niets anders dan een enthousiaste leerkracht die hen de wondere wereld van de natuur leert kennen.

Met zuchtende groeten,

Suzanne Lamon

Corrigeer

MEER NIEUWS