Frans Babbelaar: "Ik wil heel Gent doen lachen"

Frans Babbelaar: "Ik wil heel Gent doen lachen"

Frans Babbelaar, vorig jaar in mei, in de gemeenteraadszaal, bij de voorstelling van de affiche van de Gentse Feesten 2015 Foto: David Van Hecke

Gent - Donderdag overleed Frans Babbelaar. Hij zou op 24 november 62 worden. Frans Babbelaar was nierpatiënt, kwam begin dit jaar ongelukkig ten val, hield daar een verbrijzelde hiel aan over en kon zich sinds dan alleen via rolstoel verplaatsen. Woensdag werd hij onwel en besloot de huisdokter dat hij moest opgenomen worden in de kliniek. Daar kreeg hij nog een aantal behandelingen en medicatie, maar overleed er donderdagmiddag. Eind mei 2011 hadden wij een uitgebreid gesprek met Frans Babbelaar; over verleden en toekomst. Uit respect voor Frans, publiceren wij het hier nog eens integraal. De titel "Ik wil heel Gent doen lachen" slaat op zijn intentie om nog één iets te doen dat hij heel graag wou: "Een komedie schrijven, waarmee ik heel Gent wil doen lachen." Het is er helaas niet meer van gekomen.

’Ik wil heel Gent doen lachen’

Frans Babbelaar, ooit de grootste ambiance-dj van het land, zal geen plaatjes meer draaien op feesten. Frans is al een paar jaar nierdialysepatiënt en drie keer per week ‘aan de machine’ eist zijn tol. Maar donderdag is hij paraat op zijn verkiezing van de ‘Ambassadeur van de Gensche Leute’. Hij heeft nog één droom, waaraan hij nu al schrijft: ‘Ik wil een toneelstuk schrijven, dat heel Gent aan het lachen brengt’.


Ik ben nierpatiënt. Het bepaalt je levensritme. Maar
ik blijf actief. Het is mijn manier om er mee om te gaan.
Niets doen, ik zou het niet kunnen


’Eigenlijk is mijn echte naam Franky Van Hijfte, maar toen ik in 1974 op zoek was naar een artiestennaam om mee te doen aan een dj-wedstrijd, vroeg mijn grootmoeder wat een dj eigenlijk deed. En ik antwoordde haar eenvoudigweg dat een dj plaatjes draait en daartussen praat. Waarop ze prompt zei: een babbelaar dus? En meteen had ik een naam: Frans Babbelaar. Niet Franky, maar Frans, naar mijn grootvader.’ Het was een lokale dj-wedstrijd, in Ertvelde, en Frans won. Om kort daarna tot twee keer toe Belgisch kampioen dj te worden.
Zijn overwinningen in de dj-wedstrijden maakten hem bekend: het was de periode van de piratenzenders, de zeezenders, Mi Amigo van Sylvain Tack, Atlantis van Adriaan Van Landschoot. Babbelaar zat er overal bij. Hij werd een van de voorvechters van de vrije radio’s, en roerde zijn mond, ook op grote betogingen. Hij was ook een van de oprichters van de legendarische Radio Maeva, die talloze keren in beslag genomen werd. ’We huurden twee appartementen naast elkaar, en een half uur nadat onze installatie in het ene appartement in beslag genomen was, zonden we al opnieuw uit met reservemateriaal uit het appartement ernaast. Het waren tijden.’

Eddy Wally
Hij deed al heel vroeg podiumervaring op: ‘Bij Eddy Wally. Mijn moeder werkte in de zaal van Wally en op een namiddag waren er al verscheidene ladingen met autobussenpubliek in de zaal, en Wally raakte niet op tijd terug van de markt. Marietje raakte in paniek, maar toen belde Eddy naar huis: zeg tegen Franky dat hij de mensen wat bezighoudt, hij kan dat wel! Ik was amper veertien denk ik, en ik ben me daar beginnen verontschuldigen dat ze het met mij zouden moeten doen, want dat Eddy vertraging had. En ik begon De wilde boerendochter van Ivan Heylen te zingen.’


Babbelaar kende ook tegenslagen: ‘Ik was creatief, had ideeën, maar ben geen zakenman. Mijn avontuur met Omnifeestzaal De Babbelaar draaide na een paar jaar uit op een faillissement. Gelukkig kon ik gaan werken en dat combineren met dj-werk.


Maeterlinck
Hij is een duivel-doet-al, maakt nog radio, speelt ook toneel, maakt met Theater Trac al jaren historische boottochten in en over Gent, waarbij de gids op de boot zich niet beperkt tot wat uitleg over de plaatsen waar de bootjes langs varen, maar waar de artiesten, verkleed in historische klederdracht, langs het water een act opvoeren.Naar aanleiding van honderd jaar Maurice Maeterlinck, de enige Belg (en Gentenaar) ooit die een Nobelprijs kreeg, schreef hij een stuk over Maeterlinck. Hij voert dat zelf op, met zijn blinde vriendin. ‘Dat stuk staat vermeld op de officiële website van de stad Gent, tussen de andere activiteiten die de stad organiseert rond Maeterlinck. Ik moet toegeven, dat doet mij plezier. Zoals ik ook fier was dat ik dit jaar op de lijst van genomineerden van De Strafste Gentenaar stond.’


Sinds een paar jaar wordt zijn leven bepaald door de machine: ‘Ik ben nierpatiënt. Op dinsdag, donderdag en zaterdag om 6uur op om in Maria Middelares vijf uur aan de machine te gaan liggen. Dat is pijnlijk en ik ben er daarna ziek van. En je mag geen beurt overslaan. Het bepaalt je levensritme. Maar ik blijf actief. Het is mijn manier om er mee om te gaan. Niets doen, ik zou het niet kunnen.’


Maar hij gaat dus wel minder doen. Twee jaar geleden had hij tijdens de Gentse Feesten zowat vijftig opdrachten: ‘Dat zullen er nu maar veertig zijn’, lacht hij, en hij toont ons zijn doos met een indrukwekkend aantal verschillende soorten pillen. In juni ondergaat hij een eerste voorbereidende operatie in de aanloop naar een mogelijke niertransplantatie. ‘De operatie is in juni, zodat ik er sta tegen de Feesten.’

Grootmoeder breide keeperstrui van Mance Segers


Aan AA Gent liet hij ook al weten dat hij stopt als stadionomroeper: ‘Ik doe hooguit nog voort tot het nieuwe stadion er is’, klinkt het ietwat gelaten. Want ook zijn liefde voor AA Gent is aangeboren: ‘Ik was nog maar zeven jaar en ik mocht voor de match tegen Cercle Brugge met de legendarische keeper Mance Segers mee het veld oplopen. Wij hadden een café, waar Armand Segers de drank leverde. Mijn grootmoeder had voor Mance een zwarte keeperstrui met in het wit een groot nummer 1 gebreid. Sinds die dag ben ik fan. Ik blijf dat tot ik sterf.’


Tot hij sterft wil hij ook Gent Zingt blijven organiseren. Tot hij sterft, wil hij ook Ambassadeur van de Gensche Leute organiseren. En voor hij sterft, wil hij nog één groot, nieuw ding doen: ‘Een toneelstuk schrijven. Een komedie. Een stuk waarbij het publiek na afloop buiten gaat en zegt: we hebben ons heel de avond geamuseerd, en dat is dankzij Frans Babbelaar. Dat zou ik nog willen doen. Ik ben er al aan bezig. Tegen 1 september wil ik klaar zijn met de tekst.’

Dit artikel verscheen op 1 juni 2011 in De Gentenaar.

Rudy Tollenaere

Copyright © 2015 Corelio. Alle rechten voorbehouden

Hieronder kan u de integrale nieuwjaarsbrief lezen die Frans Babbelaar tijdens Speakers Corner 2015 voorlas, en waarmee hij ook won.

 

Nieu Wj a Ar Brief Frans Bab by Jerry Harris

 

Een fotoreeks over Frans Babbelaar kan u hier bekijken.

Info: www.fransbabbelaar.be
 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio