Moedige getuigenis van terminale patiënt: "Zeg niet tegen iemand die sterft dat hij moet vechten"

Pieter Hintjens (53) is een gekende softwareontwikkelaar die de wereld afreisde om speeches te geven over de wondere wereld van bits en bytes. Nu hij echter in het laatste stadium van een terminale kanker is beland, titelt hij zijn laatste blogpost ‘A Protocol for Dying’. De informaticus wil graag uitleggen hoe hij zijn levenseinde ziet, in het bijzonder omdat hij drie kinderen tussen 5 en 12 jaar oud moet achterlaten.

"Het is tijd voor mijn laatste artikel", steekt Pieter van wal. "Vermoedelijk zal ik nog een tijdje verder kunnen schrijven, maar er is een tijd voor alles en hierna wil ik mij enkel nog focussen op mijn eigen comfort in mijn bed, op het schema van de pijnstillers en de mensen rondom mij. Gisteren had ik twaalf bezoekers, waaronder mijn jonge kinderen. Je zou denken dat dat vermoeiend is, maar het is juist de ononderbroken aanwezigheid van vrienden en familie die mij warmte geeft en mij fris houdt."

Dat het niet gemakkelijk is om met een terminale patiënt om te gaan, weet Pieter dan ook als geen ander te verwoorden. "Zeg niet tegen een stervende persoon dat hij hoop moet hebben of dat hij moet vechten. Ga ervan uit dat hij al zo hard vecht als hij kan. En als dat niet het geval is, is dat volledig zijn eigen keuze", luidt één van zijn tips. "Als mensen zeggen 'Je kan dit overwinnen! Je weet maar nooit!', drukken ze hun eigen hoop uit. Maar valse hoop is geen medicijn. Een chemotherapie of een pijnstiller, dat zijn medicijnen", benadrukt Pieter.

"Wees voorbereid op je dood"

Pieter somt ook een aantal richtlijnen op voor zichzelf. "Wees vrolijk", begint hij. "Dit kan als een cliché klinken, maar het is essentieel. "Als je altijd verdrietig en gedeprimeerd bent, gaan anderen die met je praten dat ook worden." Verder valt op hoe nuchter Pieter blijft bij zijn naderende levenseinde. "Zorg dat je zaken in orde zijn en wees voorbereid op je dood, dat kunnen andere mensen niet voor jou regelen", klinkt een andere richtlijn. "Wees eerlijk en transparant naar anderen toe. Het vraagt tijd om te rouwen, maar het is gemakkelijker voor anderen om je dood te verwerken als je er zélf over kan praten. Het is geen schaamte om te sterven, het is geen mislukking."

Zijn kinderen zijn een grote bezorgdheid voor Pieter. "Ze zijn twaalf, negen en vijf jaar oud. Het is inderdaad tragisch dat ze moeten opgroeien zonder hun vader. Maar het is een feit: ze zullen verder leven met mijn DNA en ze zullen mijn conferenties op YouTube kunnen bekijken en mijn boeken kunnen lezen. En net zoals ik ze heb geleerd hoe het is om te zwemmen en te fietsen, te reizen en te kamperen, zo moet ik hen nu leren wat het betekent om te sterven. Het is een onderdeel van het bestaan als mens, je moet je eigen sterfelijkheid kunnen omarmen. Ik ben blij dat ik hen die les kan leren, het is een les die ik zelf nooit heb gehad."

Lees hier de volledige blogpost, die op 22 april werd gepost en intussen door verschillende internationale media en online kanalen werd opgepikt.

 

 

Corrigeer

RECENT NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees