Seks & Relaties

ADVIES. "Mijn vriend verbrak onze prille maar goede relatie"

ADVIES. "Mijn vriend verbrak onze prille maar goede relatie"

Relatiecoach Rika Ponnet runt relatiebureau Duet, www.duetrelatiebemiddeling.be. Heb je ook een vraag voor Rika? Mail ze naar relatie@nieuwsblad.be Foto: *

"Ik denk dat dit de kans was voor ons allebei op een gelukkig leven en dat die zomaar wordt weggegooid. Is er iets wat ik kan doen om hem op andere gedachten te brengen?" Relatiedeskundige Rika Ponnet geeft advies.

Ik ben een vrouw van 31 en had onlangs een relatie van vier maanden met een heel fijne man. Die relatie zat helemaal goed, wij zagen elkaar graag, er was ontzettend veel potentieel voor een toekomst samen. Tot mijn vriend de relatie verbrak. Ik weet dat hij de laatste maand veel twijfels had, afstand nam, vaak niet bereid was om te praten. Ik ben er zeker van dat dit bindingsangst is, dat hij argumenten zoekt om onze liefde de devalueren. Ik had ook de indruk dat hij vooral opgelucht was toen hij het kon uitmaken, terwijl ik ook aanvoelde dat er tussen ons nog zoveel is. Ik kan me hier moeilijk bij neerleggen. Ik denk dat dit de kans was voor ons allebei op een gelukkig leven en dat die zomaar wordt weggegooid. Is er iets wat ik kan doen om hem op andere gedachten te brengen?

‘Frühvollendet’ zegt men in het Duits wanneer iets sterft voor het zijn volledige potentieel kan waarmaken. In de kiem gesmoord, een bot dat geen bloem mag worden, zo voel je het verbreken van je relatie aan. Afscheid nemen van wat niet is mogen zijn, is moeilijker dan van wat geweest is. In het tweede geval zijn er de herinneringen die je helpen om mettertijd dankbaar te zijn. In het eerste geval is er enkel spijt om de gedroomde, maar niet gerealiseerde toekomst.


Naar het waarom aan zijn kant zal het altijd een beetje raden zijn en blijven. Vaak kunnen mensen die vraag niet beantwoorden. Omdat ze schrik hebben voor wat die duiding bij de ander aan emoties en verdriet teweegbrengt. Maar ook omdat ze gewoon het antwoord schuldig moeten blijven, het niet weten waarom ze voelen wat ze voelen.


Veel in je verhaal wijst inderdaad richting bindingsangst. De twijfels, ondanks de ‘goede’ relatie. Het devalueren van wat er is. De opluchting bij het uitmaken, omdat het misschien wel pijn met zich meebrengt, maar het vooral de niet te beheersen, verstikkende onrust wegneemt. Gek genoeg wijzen al die dingen er inderdaad op dat jullie relatie ook naar zijn gevoel veel potentieel had, maar dat net dit hem verlamt, schrik aanjaagt. Die angst kan niemand bezweren, omdat het gaat om een angst voor wat de toekomst brengt. Zo hoor ik vaak dat mensen met bindingsangst geen schrik hebben voor het hier en nu, maar wel voor wat de relatie op termijn kan worden. Iets wat hen inperkt. Iets waaraan ze niet kunnen of willen blijven voldoen. Eigenlijk gaat het om een angst om zich op termijn slecht te voelen in een relatie, angst om te mislukken of vast te zitten.


Dat hij in het verleden wel in staat was om een duurzame relatie te hebben, kan uiteraard. Het zegt immers niets over de kwaliteit van die relatie. Misschien zag het potentieel er heel anders uit, was er net minder engagement, lagen de verwachtingen lager of was de graad van intimiteit en dus ook kwetsbaarheid niet te vergelijken met wat jullie hadden. Wie bindingsangst heeft, gedijt vaak het langst in relaties die niet goed zijn, maar op de een of andere manier toch volgehouden worden. Probeer te aanvaarden dat zijn bindingsangst deel is van wie hij is, van zijn emotionele functioneren, en niet iets wat met goede wil en inzet zomaar om te buigen is. Mensen kunnen op heel veel vlakken goed bij elkaar passen, een juiste match lijken te zijn, maar zonder emotionele verbondenheid, zonder overgave om tot die verbondenheid te komen, lukt het nooit. Tot die overgave was hij niet in staat, omdat het voor hem aanvoelde als een verlies van zichzelf. Dat inzien maakt het mogelijk gemakkelijker om zijn keuze te aanvaarden.

Corrigeer

In het nieuws

Het beste van Enkel voor abonnees