Onze hoofdredacteur vraagt zich af hoeveel emotie we nog over hebben

Foto: REUTERS

Het begint met de hashtags. #portesouvertes, #prayfor(stad naar keuze in te vullen), #jesuis(het slachtoffer van het moment). Dan komen de getuigenissen, van mensen die de gruwel in het gezicht hebben gekeken en die nooit meer helemaal van hun netvlies krijgen. Het verhaal van een dader, dat nooit echt kan uitleggen waarom hij deed wat hij deed. De officiële steunbetuigingen, die zelden meer weten over te brengen dan dat we het allemaal heel erg vinden. De kaarsjes en de bloemen, de vlaggen die halfstok gaan. En dan al snel iemand die opmerkt dat dat allemaal best hartverwarmend is, maar finaal geen zak uitmaakt. Als we dat allemaal telkens opnieuw blijven doen, wordt die reeks kleine handelingen dan een ritueel of een leeg gebaar?

Vrijdagmorgen op de radio, de liedjes die helpen om de barbarij een plaats te geven. Al snel het onvermijdelijke Days of Fire, geschreven na de aanslagen in Londen in 2005. Toen al de poging om de stad ...