Mark kreeg het niet voor elkaar om te stoppen met drinken en zag maar één uitweg: euthanasie

Mark kreeg het niet voor elkaar om te stoppen met drinken en zag maar één uitweg: euthanasie

Stockfoto Foto: ss

Na 8 slopende jaren en 21 ziekenhuisopnames bleef de familie van Mark Langedijk (41) hopen dat hij zou stoppen met drinken. Het bleek ijdele hoop, want hij kreeg het niet voor elkaar. Maar Mark had een oplossing: euthanasie.

“Mijn broertje is dood. Dat komt er misschien hard en plompverloren uit, maar ik kan het niet mooier zeggen. Nou ja, dat kan natuurlijk wel, want als er ergens eufemismen voor zijn bedacht, dan is het voor de dood. Ik kan zeggen dat hij is overleden, dat hij het aardse voor het hemelse heeft verruild, dat hij naar een betere plek is gegaan. Maar zo voelt het niet, en zo is het niet. Het voelt zoals het is: mijn broertje is dood. Weg. Hij komt niet terug. Nooit meer.”

Het zijn de woorden van Marcel Langedijk. In het magazine Linda pende hij het tragische verhaal over zijn broer Mark Langedijk neer. Een verhaal dat eind 2017 ook gebundeld in een boek verschijnt.

Zorgeloze jeugd

In het eerste hoofdstuk beschrijft Marcel de rustige en gelukkige jeugd die hij samen met zijn broer Mark en zus Angela heeft gehad in de Nederlandse provincie Overijssel. Drie zorgeloze kinderen.

Op dat moment waren er nog lang geen aanwijzingen dat het later mis zou gaan. En toch ging het mis. Acht jaar geleden ontdekte de familie dat Mark een drankprobleem had.

“Tegen de tijd dat Mark besefte dat hij hulp nodig had, had de alcohol hem al vast. Die heeft hem nooit meer losgelaten”, schrijft broer Marcel.

Afkicken

De familie zette meteen alles op alles om Mark te helpen. Psychologen, psychiaters en dokters deden hun best om hulp te bieden. Maar Mark kon aan niemand uitleggen wat hij voelde.

“Mijn ouders hebben alles gedaan wat menselijkerwijs mogelijk was om Mark te redden. Ze pasten op de twee kinderen van zijn vrouw en hem, ze namen hem in huis toen zijn huwelijk uiteindelijk klapte, zorgden voor ander onderdak, regelden afkickklinieken, gaven hem geld, steun en onvoorwaardelijke liefde. Acht slopende jaren en 21 ziekenhuis- en afkickkliniekopnames lang bleven ze geloven in een goede afloop, soms tegen beter weten in.”

Euthanasie

Na iedere poging begon Mark gewoon weer te drinken. Maar, zei Mark, hij had wel gezocht naar een oplossing. En die had hij gevonden. “Daarom wilde hij ons spreken”, schrijft Marcel. “Het was belangrijk, zei hij, en we moesten het weten. Want hij wilde dood. Dat was de oplossing, zijn oplossing: euthanasie.”

De familie nam het nieuws met een korrel zout. Want euthanasie was toch voor mensen met kanker, voor mensen voor wie de dood onvermijdelijk was? Maar zijn broer vertelde de dokters: “Ik wil sterven. Genoeg is genoeg.”

Als bewijs van zijn ondraaglijke lijden hield hij een dagboek bij. Een uitzichtloze cocktail van pijn, drank, eenzaamheid en verdriet. Uiteindelijk werd zijn aanvraag tot euthanasie goedgekeurd. “Doe maar 14 juli”, had hij gezegd. “Mooie dag om dood te gaan.”

“We huilden, vertelden elkaar dat we van elkaar hielden, dat het goed zou komen, dat we voor elkaar zouden zorgen, dat we elkaar ooit weer zouden zien, we hielden elkaar vast. Als het niet zo verschrikkelijk was, was het mooi geweest.”

Corrigeer

MEER NIEUWS