Roos Van Acker en winnend duo Hans en Rani blikken terug

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd: "Mijn topmoment van 'Peking Express'? Dat ene drolletje"

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd: "Mijn topmoment van 'Peking Express'? Dat ene drolletje"

Tien jaar na het allerlaatste seizoen van Big Brother is reality-tv nog steeds alomtegenwoordig. Denk maar aan de grandioze terugkeer van Temptation Island en De Mol, en binnenkort ook Peking Express. Vroeger waren het telkens kanjers van kijkcijferkanonnen en ook vandaag blijven ze scoren. Maar het lijstje legendarische realityreeksen is heus nog veel langer. Het Nieuwsblad blikt daarom in tien afleveringen terug naar evenveel legendarische realityprogramma’s die nog steeds in het collectieve geheugen zitten. Vandaag: Peking Express.

Het is 14 maart 2004. Roos Van Acker en Ernst-Paul Hasselbach heten de kijkers van VT4 (Vlaanderen) en Net5 (Nederland) welkom voor het eerste seizoen van ‘Peking Express’. Acht duo’s moeten al liftend van Moskou naar Peking zien te geraken, met amper 2 euro per dag op zak.

Na het succes van ‘Expeditie Robinson’ kwam VT4 in Vlaanderen met een tweede straf realityprogramma. Acht koppels volgen de route van de Trans-Siberische spoorlijn, die van Rusland via Mongolië naar China loopt: Frederik en Ann, Robert en Arthur, Sanne en Lotte, Fleur en Bart, Joeri en Wesley, Jeske en Elias, Reinier en Clarinca, en Hans en Rani.

De originele intro:

PRESENTATRICE ROOS VAN ACKER

“We hebben het idee van Peking Express bedacht aan de toog op een eiland in Maleisië”, vertelt presentatrice Roos Van Acker, die daar was in het kader van Expeditie Robinson. “Je weet hoe dat gaat, de crew mag zich al eens ontspannen na intensieve opnames. En daar is toen onder impuls van Ludo Poppe (mede-oprichter van het productiehuis Kanakna, nvdr.) het programma ontstaan.”

“Ik doe dit nooit meer!”

“Die twee euro per dag was een gevolg van het idee dat we de deelnemers zoveel mogelijk in contact wilden brengen met de lokale bevolking. Ze kregen hun ‘centjes’ ook per aflevering, wanneer ik de opdracht uitdeelde. Achteraf bekeken was het wel een uitputtingsslag, zowel voor de deelnemers als voor de crew. Al hadden we altijd een dokter en een psycholoog bij in ons veiligheidsteam. We waren twee maanden weg voor een tocht van ongeveer 800 kilometer per dag. Het nieuwe seizoen (dat dit jaar te zien is op Q2, nvdr.) werd op één maand gefilmd.”

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd:
Roos met de vlag van Peking Express.

“Het was op productioneel vlak zo’n programma waarvan je zegt: ‘Ik doe dit nooit meer!’. Maar het jaar nadien was ik er toch steeds opnieuw bij”, aldus Van Acker, die zelf aanwezig was bij de screening van de kandidaten. “Kanakna was daar een echte specialist in. Het was eigenlijk wel heel leuk om dat zelf mee te maken. We zijn met die screening toch twee tot drie maanden bezig geweest. Tot we een ideale combinatie hadden gevonden, waarbij elke kijker zich aangesproken kon voelen. Vaak kwamen de deelnemers zichzelf ook tegen in dergelijke situatie, weggetrokken uit hun vertrouwde omgeving.”

In 2006 beschuldigde een ex-medewerker het programma ervan om bepaalde duo’s te helpen. “Ik kan me dat gewoon niet voorstellen”, zegt Van Acker. “Bovendien was het enige contact dat we hadden met de reporters van de deelnemers via satelliettelefoons.”

Tegengehouden aan de Russische grens

Een reis door Rusland en China levert altijd wat extra praktische zorgen op. Dat ondervond de crew van Peking Express nog voor de opnames goed en wel van start gingen. “We hadden een prachtige deal met Volkswagen”, vertelt Van Acker. “Elk koppel had er eentje en de crew ook, maar we zijn er nooit mee in Rusland geraakt. We werden namelijk tegengehouden aan de Russische grens. Daardoor hebben we dus alles ter plekke moeten regelen, zoals nieuwe busjes en ook het materiaal voor de proeven.”

En vrij rondlopen in Rusland en China zat er ook niet in. “We moesten echt voor elke opname aanvragen of we mochten filmen. In Mongolië viel alles goed mee maar in Rusland en China liep er constant iemand mee met ons. In Rusland was dat een ex-agent van de KGB, in China waren dat meerdere ‘mannetjes’. We werden dus wel zwaar gecontroleerd. Al is er nooit ingegrepen, in tegenstelling tot de reeks in Zuid-Amerika. Daar werd de crew echt bedreigd op een bepaald moment.”

“Toch, de keuze voor die route was snel gemaakt. Het was zo’n prachtig ongerept gebied”, kijkt Van Acker nostalgisch terug. “Het was ook een soort ver-van-mijn-bedshow en een reis waarvan we allemaal iets hadden: ‘dat heb ik altijd al eens willen doen’. Al was er weinig tijd om er echt van te genieten. Enkel als ik in de auto zat en even niet aan het werk moest, kon ik naar buiten staren. Voor de rest was die eerste reeks een echte uitputtingsslag. Constant op fast forward.”

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd:
Foto: DBA

Met de broek af een topmoment beleven

Het moment dat Roos Van Acker voor altijd zal bijblijven van het eerste seizoen Peking Express gebeurde in Mongolië. “We waren toen onderweg naar Peking en verbleven in een tentenkamp. Ik moest om 5u op om mezelf al klaar te maken. De rest lag nog te snurken en ik moest nog even naar het toilet, wat een gat in de grond was. Toen ik ‘een drolletje aan het draaien was’ (lacht), passeerde plots een bende wilde paarden op een paar meter van mij vandaan. Ik zat daar met mijn mond open.”

Begin april gaat op Q2 een nieuwe versie van het programma van start, deze keer met Sean Dhondt als Belgische presentator. “Ik hoop dat het zo mooi wordt als de eerste”, aldus Van Acker. “Ik ben zeer benieuwd. Petje af voor de crew die hieraan heeft meegewerkt. Ik mis wel het maken van een programma als Peking Express. Toen ben ik wel met mijn gat in de boter gevallen, ik heb de wereld gezien door dat programma en ook door Expeditie Robinson. Al werd ik tijdens elke reeks Peking Express wel tien jaar ouder. Dat mis ik dan weer niet.”

Roos Van Acker staat nu voor de klas op de Thomas ­More Hogeschool in Mechelen, als docente ‘creative copywriting’copywriting’ en mondelinge communicatie. Daarnaast maakt ze in het weekend nog steeds radio op Studio Brussel. “Muziek blijft mijn grote passie”, zegt ze. “Maar ook dat les geven, is erg leuk. Ik krijg zoveel terug van mijn studenten, die ik ook leer praten. Dat doe ik namelijk zelf graag.”

WINNEND DUO HANS EN RANI

“Ik was op papier de minst interessante TV-figuur”

Aan het einde van de avontuurlijke rit haalden Rani T’Kindt en Hans De Smedt het na een spannende finale. Ze wonnen allebei 25.000 euro. Beide werden overtuigd om deel te nemen na het zien van de trailer van Peking Express. “Ik kon me vrij maken en zag het dus meteen zitten”, vertelt Rani. “Het leek ons een heel mooie uitdaging, zeker door het zien van die ongerepte natuur”. Hetzelfde gold voor Hans. “Ik was na mijn studies meteen beginnen werken en had al lang geen vakantie meer gehad. Ik zat met een maand Nepal in mijn hoofd en toen zag ik die trailer. We hebben ons dan vrij snel ingeschreven.”

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd:
Rani T’Kindt.

Rani zou dertien jaar later zonder twijfelen opnieuw de stap zetten. “Ik ben fier op het programma waaraan we deelnamen”, zegt de nu 38-jarige Rani. “We hebben heel mooie dingen ontdekt. Het was dan wel een rush, ik ben toch dankbaar dit te hebben mogen meemaken.” Hans is wat terughoudender. “Ik zou de reis op zich opnieuw willen doen, maar niet meer voor televisie. TV blijft TV. De erkenning achteraf is wel leuk, maar ik word liever erkend voor wat ik nu doe. Al hebben we die landen toeristisch wel op de kaart gezet!”

De uitgebreide selectieprocedure bleek echter geen lachertje. “We moesten verschillende proeven doen”, aldus Rani. “Fysieke, maar ook persoonlijkheidstesten en ellenlange gesprekken. Dat was vrij zwaar maar achteraf ook nodig. Die tocht was niet te onderschatten, al was ze soms zwaarder voor de crew. Alle respect ook voor hen dus!” Hans zat dan weer met een probleem. “Ik was op papier de minst interessante TV-persoonlijkheid van allemaal (lacht). Maar we zijn uiteindelijk toch gekozen omdat Rani en ik exen waren, en omdat zij van Indiase afkomst was.”

Het grote mysterie

Nu weten duo’s van Peking Express perfect waar ze aan beginnen. Dat was bij de start van het eerste seizoen helemaal anders. “Het was gissen”, aldus Hans. “We hadden wel wat woordjes Russisch geleerd, wat ons uiteindelijk geholpen heeft. Al werd ons dat wel eens kwalijk genomen. Maar met liften had ik al ervaring.” Sommige duo’s waren zelfs teleurgesteld in het concept. “Toen we te horen kregen dat we moesten liften, was ik aangenaam verrast”, zegt Rani. “Bij sommige anderen was dat niet het geval, maar Hans en ik hadden daar geen schrik voor. “

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd:
Hans De Smedt.

Er was dan ook een verschil in mentaliteit bij de koppels. “Je zag meteen welke duo’s eerst gingen afvallen”, aldus Hans. “De meeste koppels wilden zich vooral amuseren, maar ik wilde ook graag winnen. De combinatie van avontuur en competitie was mij op het lijf geschreven. Er was ook heel wat aandacht van de lokale pers. We kwamen vaak in het nieuws, meestal bij het politieke nieuws. Dat hielp enorm bij het liften, zeker als je de dag ervoor in de media was verschenen.”

Al waren de eerste dagen moeilijk voor Hans en Rani. “We verbleven toen in de rand rond Moskou, in een soort hotel. Daar liepen militairen rond dus het was enorm oppassen. Rani werd het slachtoffer van racisme en onze tolk heeft ons toen aangeraden om meteen te vertrekken.” Dat moment is ook Rani uiteraard niet vergeten. “Ik werd uitgemaakt voor hoer, omwille van mijn huidskleur. Toen had ik wel even schrik, ook omdat we achtervolgd werden.”

“Uit raam ontsnapt”

“Gaandeweg leerden we dat de aanwezigheid van een camera hielp en zelfs noodzakelijk was”, geeft Hans toe. “Net als een tolk. Vanaf dat die verdwenen, was het niet altijd veilig. Zo waren we in Siberië eens in een dorp vol dronken Russen en wilde honden. We konden terecht in een kamertje van een huis waar twee mannen lagen te slapen. Gelukkig hadden we de deur gebarricadeerd want rond 5u begonnen die op de deur in te beuken. We zijn toen langs het raam moeten ontsnappen.”

Angst om zonder eten of drinken te vallen, had het winnende duo echter niet. “Met die twee euro kochten wij telkens brood, chocolade en cola. De prijzen zijn daar lager en daarmee konden we overleven. Bovendien was er altijd een dokter aanwezig”, vertelt Rani, die niet zoals andere duo’s schrok van zichzelf. “Ik besefte dat reality TV nooit echt reality is. Soms werden contexten beïnvloed, zoals in interviews. Er werden wel al eens dingen overdreven.”

Hoe een ideetje aan de toog een hype werd:
Rani en dochter June.

“Weken offline”

Het mooiste moment van Rani was een proef die ze nooit zal vergeten. “We moesten toen in het Altajgebergte raften en daarna een puzzel oplossen. Ik en Hans waren later dan Bart en Fleur maar we wonnen toch omdat ik de puzzel snel oploste.” Hans, die een deel van zijn prijzengeld in een Mongools weeshuis stak, vond zijn meest memorabele ervaring in het onvergetelijke avontuur in combinatie met acht weken volledig offline te zijn geweest, zonder (mobiele) telefoon en internet.

Rani, die op haar beurt een deel van het prijzengeld aan een Russisch weeshuis schonk, is nu copywriter en heeft een dochter van 5 jaar, June. “Als ik een tip mag geven aan de nieuwe duo’s: ga niet mee in rivaliteit. Wees positief en blij dat je dit mag meemaken.” Hans leidt een evenementenbureau in Gent en is vader van drie kinderen. “Ik probeer mensen dag in dag uit gelukkig te maken, want ik ben dat zelf ook, door hen een vergetelijk event te bezorgen. Ik wil de nieuwe kandidaten meegeven: ‘geniet ervan’. Je wordt echt opgezogen in een andere cultuur omdat er niets gepland is.”

Corrigeer

MEER NIEUWS