5 jaar na busramp

Directrice Margriet ging samen met ouders naar Sierre: “Het was pure chaos en paniek”

Directrice Margriet ging samen met ouders naar Sierre: “Het was pure chaos en paniek”

Foto: AFP

Margriet Vanvolsem was interimdirectrice van de Sint-Lambertusschool in Heverlee toen het drama van Sierre, vandaag exact vijf jaar geleden, zich voltrok. De dag na de ramp trok ze mee met de ouders naar Zwitserland. “Het was pure chaos en paniek.”

Twee Belgische klassen met lagereschoolkinderen keerden op 13 maart 2012 terug van een achtdaagse schoolreis in Val d’Anniviers in de Zwitserse Alpen. Rond 21.15 uur liep het mis: de bus botste frontaal tegen een muur terecht in de tunnel op de A9 in het Zwitserse Sierre. 28 mensen kwamen om het leven, onder wie 22 kinderen uit het zesde leerjaar van basisschool ’t Stekske uit Lommel en de Sint-Lambertusschool in Heverlee. Over de precieze oorzaak heerst tot op vandaag grote onduidelijkheid.

Als interimdirectrice en voormalig turnleerkracht kende Margriet Vanvolsem de leerlingen van de getroffen klas 6A erg goed. Ze beleefde het busongeval van heel dichtbij.

Hoe bent u op de hoogte gebracht van het ongeluk?

“Ik ben wakker gebeld door mijn collega-directeur die via een ouder gecontacteerd was. Die ouders hadden een bericht gekregen van hun kind in het ziekenhuis. De uren die daarop volgden beleefde ik als in een waas. Het heeft ook een tijdje geduurd voor ik besefte hoe erg het allemaal was. In eerste instantie kon ik niet geloven dat dit echt aan het gebeuren was. We hebben de hele nacht ouders en verschillende instanties opgebeld en de volgende ochtend zijn we allemaal op school samengekomen. Om 11 uur ben ik dan met de ouders naar Zwitserland vertrokken.”

Hoe reageerden de ouders?

“Het was pure chaos en paniek. “Leeft mijn kind nog?”, was de vraag waar alle ouders mee bezig waren. Er was aanvankelijk namelijk nog veel onduidelijkheid over de slachtoffers. Van een achttal kinderen wisten we op dat moment nog niets. Toen we in Zwitserland kwamen, bleek dat er zeven kinderen overleden waren. We hebben wel veel geluk gehad dat het ongeval in Zwitserland gebeurd is, de Zwitsers hebben ons zeer goed opgevangen.”

Directrice Margriet ging samen met ouders naar Sierre: “Het was pure chaos en paniek”
Foto: Associated Press / Reporters

“Maar dan kwam het moment dat de kinderen geïdentificeerd moesten worden. Eén grote ruimte gevuld met alleen maar hysterie, ongeloof en verdriet. Ik heb erg veel geweend toen en ik ween nu nog af en toe. Dat kan om de kleinste dingen zijn, dan schop je tegen een bal en moet je denken aan een overleden leerling. “Die voetbalde ook altijd waar het niet mocht.” Zowel thuis als op school blijft de herinnering aan de overleden kinderen levendig door foto’s, kaarsen en kaartjes...”

Hoe gingen de kinderen om met het verlies?

“De kinderen van de getroffen klas kregen aangepaste leerstof. Gelukkig zijn het erg intelligente en moedige kinderen, dus ze hebben zonder problemen de overstap naar het eerste middelbaar kunnen maken. Ook in het middelbaar werd trouwens rekening gehouden met wat ze allemaal meegemaakt hebben.”

Hoe hebt u de gebeurtenissen zelf verwerkt?

“Aanvankelijk heb ik mezelf weggecijferd, ik wou sterk blijven voor de anderen. Twee jaar geleden heb ik dan onvermijdelijk toch mijn klop gehad. Toen mijn taak als interimdirectrice erop zat en ik weer leerkracht werd kwam het allemaal opeens écht binnen. Ik kreeg plots hartkloppingen en heb een week in bed gelegen. Zeker nu de 13de maart eraan komt, weegt het allemaal wat zwaarder en moet ik wat vaker een traan laten. Ik lig ook wat meer wakker dan anders. “

“Gelukkig kan ik op moeilijke momenten terecht bij mijn collega’s, zij weten als geen ander hoe ik mij voel. De verbondenheid onder de leerkrachten is enorm versterkt door de gebeurtenissen.”

“Het is soms pijnlijk om te zien hoe de andere kinderen verder opgroeien, zoals mijn dochter die zelf 12 was op het moment van de feiten, terwijl de zeven overleden kinderen die kans niet meer gekregen hebben. Dat voelt heel dubbel.”

“Als hij nog zou leven, zou meester Frank nu even oud geworden zijn als ik. Dat is wel een confronterende vaststelling. Hij was een graag geziene leerkracht op school. Je kon goed met hem lachen en plezier maken. De kinderen keken er extra naar uit om bij hem in de klas te zitten in het zesde leerjaar. Hij was op dat moment dan ook de enige meester. Mannelijke leerkrachten zijn sowieso dun bezaaid in het lager.”

Gaan jullie ooit nog op sneeuwklas?

“Sinds het ongeval zijn we niet meer op sneeuwklassen geweest en voorlopig is dat ook niet de bedoeling. De kinderen gaan wel op bos- en zeeklassen. Met de bus. Ikzelf had er geen problemen mee om de bus nemen na het ongeluk. De ouders geven we sindsdien wel de mogelijkheid om hun kind met de auto te brengen. In het begin gebeurde dat af en toe, maar ondertussen zijn busreizen weer helemaal ingeburgerd.”

Hoe werd de busramp herdacht op school?

“De kinderen kregen vrijaf zodat ouders en kinderen in alle rust de gebeurtenissen konden herdenken. Vrijdag hebben we al een herdenkingsviering gehouden aan de kerk, waar we ballonnen opgelaten hebben aan het herdenkingsbeeld. Vorige week kregen de kinderen ook bewust geen huiswerk.”

Directrice Margriet ging samen met ouders naar Sierre: “Het was pure chaos en paniek”
Foto: hsb

Oorzaak blijft mysterie

De Zwitserse autoriteiten sloten het onderzoek naar het busongeval ongeveer een jaar na het ongeluk op 21 mei 2013. Uit het onderzoek bleek dat de buschauffeur naar alle waarschijnlijkheid geen zelfmoordpoging onderging en dat er zo goed als zeker geen sprake was van hartfalen. Ook werden zowel de bus als de wegmarkering in de tunnel veilig verklaard. Sommige nabestaanden van de slachtoffers wilden echter graag een bijkomend onderzoek. Zij wilden duidelijkheid over de doodsoorzaak van hun kinderen. In augustus 2015 werd het strafonderzoek naar de busramp echter definitief afgesloten.

Het Hooggerechtshof van Zwitserland bevestigde toen nog eens de beslissing van de rechtbank van het kanton Wallis, die had geoordeeld dat de seponering gerechtvaardigd is vanwege het overlijden van de buschauffeur bij de ramp. Een inbeschuldigingstelling is daardoor onmogelijk, zo klonk het.

Het onderzoek wees uit dat de 34-jarige chauffeur een aandoening had aan de kransslagader en dat hij antidepressiva slikte met paroxetine, dat bij het begin van de behandeling zelfmoordneigingen kan opwekken. Maar het gerecht in Wallis stelde vast dat de chauffeur het geneesmiddel al twee jaar nam en dat de standaarddosis met de helft was verminderd begin 2012. De bedoeling was om het gebruik uiteindelijk compleet af te bouwen.

Op de Sint-Lambertusschool in Heverlee is men niet bezig met de ware toedracht van het ongeluk. “Het waarom leeft eigenlijk niet bij ons. Dat brengt de kinderen toch niet terug en bovendien moeten we vooruit. We proberen vooral de mooie herinneringen levendig te houden. Aan het ongeval zelf denk ik liever niet te veel terug.”

Directrice Margriet ging samen met ouders naar Sierre: “Het was pure chaos en paniek”
Foto: BELGA
Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees