Dienstmeisjes werden als slaven opgesloten in Brusselse hotelsuite en moesten op de grond slapen terwijl vrouw van sjeik grote sier maakte

Dienstmeisjes werden als slaven opgesloten in Brusselse hotelsuite en moesten op de grond slapen terwijl vrouw van sjeik grote sier maakte

Het Conrad-hotel in Brussel is intussen van eigenaar veranderd en kreeg ook een andere naam

Negen jaar heeft het geduurd. En eigenlijk had niemand nog verwacht dat het Belgische gerecht het zou aandurven om een vooraanstaande adellijke familie uit Abu Dhabi voor de rechter te brengen. Maar nu heeft een rechter in Brussel achttien maanden geëist tegen de prinsessen omdat ze hun dienstmeisjes als slavinnen behandelden en ze zwaar onderbetaald werden. “De feiten zijn zwaar overdreven”, zegt één van hun Parijse advocaten nu.

Ze stonden uiteraard niet zelf voor de rechter, de adellijke dames uit de Verenigde Arabische Emiraten die zich voor de correctionele rechtbank van Brussel moesten verantwoorden voor mensenhandel, onmenselijke en vernederende behandeling, en opsluiting. Maar ook inbreuken tegen de sociale wetgeving omdat het personeel geen enkele vorm van contract had. Dat het de prinsessen uit het olieland allemaal maar weinig kan schelen, zoals velen denken, dat is zeker niet zo. Want als het tot een veroordeling bij verstek zou komen, zal dat nieuws snel tot in de Verenigde Arabische Emiraten overwaaien. En daar zitten de weduwe van de intussen overleden sjeik en haar dochters heus niet op te wachten, omdat hun goede reputatie op het spel staat.

Advocaten reageren

De verdediging van de prinsessen heeft nu voor het eerst gereageerd op de rechtzaak en is van oordeel dat het bedrijf ‘Private Department’, dat de arbeidsovereenkomsten met de slachtoffers had ondertekend, de verantwoordelijke zou moeten zijn voor de rechtbank.

“Het is deze onderneming die de contracten heeft ondertekend en ook de ziekteverzekering voor de werknemers afsloot,” zegt Stephen Monod van de Parijse balie die de prinsessen verdedigt in Brussel. Monod wordt beschouwd als een van de topadvocaten in Frankrijk.

Adrien Masset, de tweede advocaat van de acht prinsessen van Abu Dhabi, zegt dat zijn cliënten alle aantijgingen ontkennen.

De verdediging is van oordeel dat de feiten zoals ze door bepaalde slachtoffers werden verteld, op zijn minst sterk overdreven waren.

“Er zijn verhalen bij die geen steek houden. Wanneer men hoort dat werkneemsters de lakens van de prinsessen moeten veranderen, wat moest het hotelpersoneel dan doen. Dat is toch een van hun taken? Ze hebben er een verhaal van gemaakt, dat sterk overroepen is. Wij vragen dan ook de vrijspraak”, zegt meester Monod.

Dienstmeisjes werden als slaven opgesloten in Brusselse hotelsuite en moesten op de grond slapen terwijl vrouw van sjeik grote sier maakte
Sjeik Muhammed bin Khalid Al Nahyan

Sjeika Hamda Mohd Khalifa Al Nahyan is de weduwe van sjeik Muhammed bin Khalid Al Nahyan van Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten). In 2008 verbleef ze maandenlang met haar dochters in ons land. Een van de prinsessen onderging in het UZ van Brussel een ivf-behandeling omdat ze niet op een natuurlijke manier zwanger raakte. Omdat die behandeling enige tijd duurde, reisde Hamda Al Nahyan samen met gans haar gezin en hun hofhouding naar ons land af. Ze bleven hier verschillende weken.

Poepsjiek

Om van de nodige rust en privacy te genieten en omdat prinsessen niet zomaar in het eerst het beste hotel willen logeren, huurden ze een volledige verdieping van het poepsjieke Conrad-hotel (tegenwoordig het Steigenberger-hotel) aan de Louisalaan in Brussel af. Het hotelpersoneel daar moet toen gezien en geweten hebben hoe de dienstmeisjes als slaven werden behandeld. Maar discreet als ze moeten zijn, deden ze alsof hun neus bloedde.

Dienstmeisjes werden als slaven opgesloten in Brusselse hotelsuite en moesten op de grond slapen terwijl vrouw van sjeik grote sier maakte

Giant-menu

De meisjes uit onder meer de Filipijnen Marokko moesten om te beginnen direct hun identiteitspapieren afgeven bij aankomst. Zo konden ze niet vluchten en geen verhalen naar buiten brengen. Ze werkten zeven dagen per week en moesten 24 uur per dag ter beschikking staan van de prinses waarvoor ze werkten. Als die ’s nachts bijvoorbeeld nog een hongertje had of dorst kreeg, moesten de meisjes hen binnen de kortste keren op hun wenken bedienen. Wilden de prinsessen in het holst van de nacht plots een Giant-menu, moesten de bodyguards op zoek naar een fastfoodrestaurant dat nog open was. Want de dienstmeisjes zelf zaten opgesloten in het hotel. Ze mochten hoogstens tot in de gang, niet verder.

“Als ik hoor dat de paspoorten van de meisjes in beslag werden genomen om te voorkomen dat ze zich vrij konden bewegen, antwoord ik dat dit niet waar is. Denkt u nu echt dat de familie bang was dat ze zouden weggaan? Het zou niet moeilijk geweest zijn om nieuw personeel te vinden voor dit soort werk “, zegt de advocaat Stephen Monod.

Ook Vlaams meisje

Terwijl de weduwe van de sjeik en haar dochters in de grootste luxe leefden, de meest exclusieve lekkernijen lieten aanrukken en voor tienduizenden euro’s aan kledij en handtassen kochten tijdens hun verblijf in ons land, werden de dienstmeiden als slaven behandeld. Door de vrouw van de sjeik, maar vooral ook door de prinsessen die allemaal tussen 28 en 44 jaar oud waren en die het nooit anders hadden gezien thuis. Ze vonden het normaal dat de dienstmeisjes naar hun pijpen dansten. Ze waren opgevoed met het idee dat het personeel hen moesten dienen en geen enkele inspraak had.

Onder die moderne ‘slavinnen’ ook een 27-jarige Vlaamse die afgestudeerd was als verpleegster . Ze zocht na haar studies het avontuur op in Abu Dhabi en verbleef ook met de prinsessen in het Conrad in Brussel.

In Putte, van waar ze afkomstig was, spreken ze er vandaag nog altijd over hoe ze op een dag in een grote limousine thuis werd opgehaald. Ze was uitgekozen voor de job van kindermeisje en werkte in Abu Dhabi in een prachtig kasteel met zich op de zee. In die gouden kooi, waar niemand kon uit ontsnappen, hielden ze het personeel gevangen.

53 kamers afgehuurd

Dat het verblijf in ons land iets mocht kosten, was wel duidelijk. In het Conrad-hotel aan de Louisalaan betaalde de sjeikenfamilie zonder problemen 700 euro per nacht (prijzen van negen jaar geleden) voor een suite. De vrouw van de sjeik had de mooiste kamer. Kostprijs toen: meer dan 1.000 euro. Per nacht. Om niet gestoord te worden huurden ze trouwens alle 53 kamers op de vierde verdieping af. Voor de familie maar ook voor de bodyguards, voor hun persoonlijke kapster, kledingadviseur en noem maar op.

Iedereen verbleef er in de grootste luxe, behalve de dienstmeisjes. Die waren de laagste in de rang en werden ook zo behandeld. Zo moesten ze de restjes eten, moesten ze dag en nacht werken, sliepen op de grond of met drie in een bed en dat allemaal voor een loon van 150 euro tot 500 euro per maand. Minder dan de dagprijs voor een suite dus.

Wie durfde te klagen over het werk of de leefomstandigheden, werd meteen terechtgewezen door het veiligheidspersoneel dat desnoods met geweld dreigde.

Marokkaans dienstmeisje slaat alarm

Zou de 30-jarige Amina, een Marokkaanse die haar geluk in Abu Dhabi zocht, niet gevlucht zijn uit het Brusselse Conrad-hotel, zouden de mistoestanden wellicht nooit aan het licht zijn gekomen. Want in eigen land deden de prinsessen hun zin in hun paleizen en werd er niet geluisterd naar het dienstpersoneel. En in Brussel werden ze zo bewaakt, dat ze geen contact hadden met anderen en vooral niet konden vluchten.

Dat Amina er toch in geslaagd is, is vooral een blaam voor de veiligheidsdiensten van de oliesjeiks.

Vlak voor het begin van de zomervakantie stond Amina plots voor de deur van Pag-Asa in Brussel. Daar, in het opvangtehuis voor mishandelde en misbruikte vrouwen, vertelde ze hoe ze anderhalf jaar eerder haar geboorteland had achtergelaten om in de Verenigde Arabische Emiraten als dienstmeisje te gaan werken bij het gezin van de sjeik. De meisjes in haar dorpje in Marokko, waar ze geboren werd, waren stikjaloers. Maar de droomjob werd al snel een nachtmerrie,

Amina vertelde over hun verblijf in het Conard en hoe ze daar behandeld werden. Toen ze nadien een verklaring aflegde bij de Brusselse politie, konden die hun oren amper geloven. De verhoren werden naar het parket gestuurd en er werd een onderzoeksrechter gevorderd.

Huiszoeking in hotel

Een paar dagen later vielen politie en de sociale inspectie binnen in het Conrad-hotel. Ze namen de dienstmeiden, een twintigtal, mee voor verhoor. De vrouwen legden gelijklopende verklaringen af: ze hadden geen bewegingsvrijheid, moesten 24 uur per dag beschikbaar zijn, werden zeer slecht vergoed en mochten hun eigen identiteitspapieren niet bewaren. Ze klaagden ook over erbarmelijke werkomstandigheden: ze moesten in de gang op de grond slapen terwijl vele van de 53 afgehuurde kamers gewoon leegstonden. De dienstmeisjes mochten ook totaal geen contact hebben met de buitenwereld. Het was verboden om te telefoneren of om het internet te gebruiken. En ze moesten op bevelen wachten in kamers vol zachte fauteuils. Maar die mochten ze niet gebruiken. Zij moesten op grond zitten of blijven rechtstaan. Bovendien kregen ze voor al dat werk maar een hongerloon.

Toch beslisten zes onder hen nog dezelfde avond terug te keren naar hun bazinnen. Omdat ze het allemaal niet zo erg vonden: ze werden misschien niet goed behandeld en verdienden misschien niet veel, maar in hun vaderland was dat nog minder.

Voorwaardelijke straffen

Arbeidsauditeur Henri Funck heeft uiteindelijk celstraffen van achttien maanden geëist voor de verdachten in de zaak van de ‘prinsessen van het Conrad-hotel’. Ook eiste hij voor in totaal 1,9 miljoen euro boetes.

De verdediging vraagt de vrijspraak.

Een uitspraak volgt op 23 juni.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees