HANS. Net niet goed genoeg

HANS. Net niet goed genoeg

Foto: if

Lochristi - U weet inmiddels dat ik soms wat twijfels heb omtrent de efficiëntie van het beleid in het algemeen en de bekwaamheid van de heren politici in het bijzonder. De reden hiervoor is dat keer op keer blijkt dat belangrijke, toekomstgerichte, oplossingen zelden of nooit vanuit de politiek komen en meestal zwijg ik daar gewoon over en sluit ik mij aan bij de machteloze massa, met het volle besef dat het nu eenmaal zo is en bovendien sinds mensenheugenis zo geweest is.


Maar zo somtijds, en het zit hem echt in de kleinste details, dan zie ik een voorbeeld van onkunde en onbedachtzaamheid dat ik denk, “voila, ik smijt het eens in de groep”. Helaas moet ik u echter eerst een opwarmertje geven hetwelk totaal los staat van hetgeen ik u eigenlijk wou melden. Ja u kent mij inmiddels. Maar het is iets wat mij de laatste tijd nogal bezighoudt en wie weet ben ik wel niet de enige.


De laatste jaren hebben we nogal te kampen gehad met plotselinge wateroverlast als er eens een hevig regenbuitje losbarstte. De oorzaak is halvelings gekend, namelijk een overvol gebouwd land en nagenoeg verdwenen en/of dichtgeslibde slootjes en waterlopen. Het probleem oplossen behelst dan  om meer waterdoorlatende oppervlakten te voorzien en de grachten uit te kuisen.


Maar helaas, neen. ‘We’ gaan het water nog eens concentreren middels, door goed betaalde ingenieurs uitgedachte, gescheiden opvangsystemen en vernieuwde sluizencomplexen. Dit om het hemelwater zogezegd nog sneller te kunnen afvoeren. Op het eerste zicht lijkt dit een waterdicht plan. Vergeef mij de voor de hand liggende woordspeling .


Maar dit systeem is niet beheersbaar. Wat bedoel ik daar mee? Indien er teveel  is, kan dit mogelijks functioneren. Maar wat als er te weinig is? En ik wil helemaal niet doemdenkerig overkomen maar de laatste tijd is er wat te weinig. Zouden ‘we’ of ‘ze’ dan niet beter zorgen dat het weinige water dat er maar valt niet snel afgevoerd wordt maar behouden kan worden om de steeds zakkende grondwaterspiegel  op peil te houden? Zoals ik al zei, het is maar een ideetje. Ge doet er verder mee wat ge wilt. 


Zal ik u tevens, tussen neus en lippen door,  even uitleggen waarom er vanuit de politiek niets te verwachten valt en waarom zij per definitie achter de feiten aanhollen? ‘Zij’ zijn immers afhankelijk van hun broodheren achter de schermen. Diegenen die voor de nodige fondsen zorgen opdat de heren op postjes de beslissingen zouden nemen die voor hen, de onzichtbaren, het gunstigst uitkomen. Financieel gezien uiteraard. Een mechanisme dat ook al een miljoen jaar gangbaar is en waar dus in de nabije toekomst geen verandering in te verwachten valt. 


Zo kan ik natuurlijk nog wel een paar overheidsbeslissinkjes waarmee het een beetje spaak loopt opnoemen, maar laten we het hier (voorlopig) maar bij houden en u meenemen dichter bij huis. Ik wil u niet vervelen uiteraard. Alsof ik deze grens niet al overschreden zou hebben door deze column op u los te laten. 


Het is misschien handiger  concrete voorbeelden aan te halen om niet in vaagheden te moeten vervallen. Vandaar dat ik proefondervindelijk en in hoogsteigen persoon enkele onverenigbaarheden tussen ‘hun’ zeggen en doen heb vastgesteld gewoon hier te Lochristi. Recht onder onze neus en niemand die het ziet. 


Onlangs op een mooie zonnige morgen reed ik met de fiets om een boodschapje. Naar het dorp van Zaffelare in dit geval. Ik reed hiervoor door de heraangelegde Molenstraat en ik moet toegeven, in het begin, en al die andere keren dat ik er gepasseerd was, was mij niets opgevallen. Doch deze keer zag ik het en voelde het aan den lijve bovendien. Ik had een beetje tegenwind wat voor een zondagsfietser als mij al een behoorlijke domper op de feestvreugde betekende. Kwam daar nog bij dat ik nogal plotseling diende uit te wijken voor een haastige autobestuurder. (Bestaan er nog andere?) En toen zag ik het! Het is verkeerd. Het moet omgekeerd zijn!


Ik reed netjes met mijn fiets over de apart aangelegde fietssuggestiestrook. Een nobel idee van de bedenkers lijkt op het eerste zicht maar dit aparte fietspad is uitgevoerd in een nogal rullig en ribbelig beton, ook al een afknapper van jewelste voor de eenzame fietser. Terwijl de middenstrook, die voor de automobilisten bedoeld is, in perfect gladgestreken asfalt gelegd is. Volgens mij klopt dit dan  niet helemaal met de oorspronkelijk doelstellingen, zijnde  het vierwieligmonster en zijn wispelturige bestuurders wat in te tomen ten voordele van de fietser. Maar wie krijgt weer het beste stuk?
Ach de goede bedoelingen zijn er dikwijls wel maar de uitvoering laat veelal te wensen over. Ja, kan u zeggen, zo is het ook nooit goed. En wederom gelijk heeft u natuurlijk. Maar het is ook zelden helemaal goed. Dus moeten ‘ze’ misschien wat beter hun best gaan doen. Moeten wij toch ook?
Hans
 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio