Onze man sprak in Hawaï met ontgoochelde Van Lierde na zijn opgave door flater organisatie

Onze man sprak in Hawaï met ontgoochelde Van Lierde na zijn opgave door flater organisatie

Foto: EPA-EFE

De Ironman van Hawaï werd een flinke domper voor ex-winnaar Frederik Van Lierde. De voormalige wereldkampioen gaf op tijdens de marathon, ondanks uitzicht op een plaats in de top tien. Niet wegens een blessure, wel door een flater van de organisatie. Van Lierde verloor in de bevoorradingszone enkele cruciale minuten toen zijn tas niet klaar bleek te staan. "De zoveelste tegenslag op een rij, ik ben vooral mentaal geplooid.".

LEES. MEER. Ironman Hawaï wordt afknapper voor Belgen, Duitser Lange wint in nieuw record

Frederik Van Lierde zat halverwege het fietsnummer perfect mee vooraan, maar werd toen genekt door een fout van de organisatie. "Tot aan het keerpunt in Hawi na 100 kilometer verliep alles perfect", doet Van Lierde zijn verhaal. "Ik zat mooi mee vooraan in de kopgroep toen we de zone van de special needs passeerden. Dat is een zone waar vrijwilligers klaarstaan met een zak vol persoonlijke bevoorradingsspullen. Ik passeer die zone en keek uit naar mijn zak, maar er was niemand die ermee klaar stond.Op het einde van die zone houd ik halt, want ik heb die bevoorrading echt wel nodig. Twee jaar geleden ben ik hier al eens volledig stilgevallen in de marathon omdat ik enkele bevoorradingen gemist had. Dat wou ik niet meer meemaken. Dus ik leg de scheidsrechter uit dat mijn zak er niet is. Dat werd dan over en weer gecommuniceerd tot ik helemaal aan de andere kant van de zone iemand naar mijn tas zag zoeken in een hoop zakken. Toen ik dat zag heb ik stevig gevloekt.  Uiteindelijk toverde die vrijwilliger mijn bevoorrading tevoorschijn, maar dat was op enkele honderden meters van mij. Ik mocht niet terugrijden met de fiets, dus is die vrijwilliger al lopend tot bij mij moeten komen. Ik ben daardoor een dikke twee minuten verloren. Dat lijkt niet veel, maar ik was wel de voeling met de kopgroep kwijt. En plots moest ik helemaal alleen tegen een volledige kopgroep opboksen", zuchtte Van Lierde. 

"Weer genekt door iets waar ik totaal niets aan kan doen"

Nadat Van Lierde in 2013 het WK in Hawaï won, lijkt het vulkanische eiland in de Stille Oceaan wel vervloekt voor de West-Vlaming. Een buikspierblessure in 2014 (8ste), uitdroging door gemiste bevoorradingen in 2015 (25ste) en een onterechte tijdstraf in 2016 (10de) hielden hem telkens ver weg van een felbegeerde tweede zege. Dit seizoen kende hij ook al een flinke dosis pech. Zijn Ironman van Zuid-Afrika ging de mist in nadat hij tijdens een trainingsritje bewusteloos werd geslagen bij een geweldadige overval, zijn zege in Nice verspeelde Van Lierde bijna door zijn hoofd tot bloedens toe te stoten tegen een douchekop. Ondanks al die tegenslagen vocht een strijdvaardige Van Lierde telkens met succes terug. Maar de kwijtgespeelde special needs bag in Hawaï was het pechgeval te veel voor de strijdvaardige West-Vlaming. "Ik was in Hawaï zo gefocust op een wedstrijd zonder tegenslag en dan kom ik zoiets weer tegen... zucht. Ik had zoiets van: verdorie, wat is dit hier nu toch weer? Weeral word ik genekt door iets waar ik totaal niet aan kan doen. Ik heb nog wel geprobeerd op de fiets om mijn moreel hoog te houden, maar ik verloor in mijn eentje tegen die koplopers steeds meer terrein. Na enkele kilometers in de marathon ben ik gestopt. Ik kon het niet meer opbrengen. Ik zette mij langs de kant en haalde mijn rugnummer eraf. Mijn broer Vincent probeerde mij er nog van te overtuigen om verder te lopen, maar dat zag ik niet zitten. Eigenlijk ben ik vandaag mentaal geplooid, niet fysiek." 

Van Lierde is helemaal niet te spreken over de organisatie van Ironman, die voor cruciale functies in een levensbelangrijk WK beroep doet op vrijwilligers. "Het gaat om mensen die vrijwillig intekenen om eens één dag in zo'n bevoorradingspost te mogen staan. En daar dan allicht een t-shirt voor in de plaats krijgen. Alle respect voor deze vrijwilligers, versta mij zeker niet verkeerd. Maar Ironman moet toch minstens voor de pro's voorzien dat daar bekwame medewerkers staan? Of toestaan dat er mensen van de entourage van de triatleet de bevoorrading verzorgen? De huidige manier van werken is niet professioneel. We rijden trouwens  allemaal met een tracker rond. Die vrijwilligers weten dus al meer dan tien minuten op voorhand exact wie er zal arriveren. Ik begrijp het niet meer."

"Ik ben het even zat, ik ben ook maar een mens"

De ontgoocheling zit duidelijk diep bij Van Lierde. "Ik ben natuurlijk nu de zager en de klager, maar verdorie... je kan niet zeggen dat het aan mijn voorbereiding of mijn fysieke capaciteiten lag vandaag. Ik zat mee vooraan bij het zwemmen, ik zat mee in de kopgroep tijdens het fietsen. Ik zeg niet dat ik zonder die problemen vandaag gewonnen zou hebben, maar een mooie kans op een top-vijf zou er wel ingezeten hebben. Al die opofferingen van een volledig jaar zijn plots weg door een fout van iemand anders. Ik ben gewoon mentaal geplooid. Ik kreeg het niet recht in mijn hoofd. Een Ironman is jezelf pijn doen, maar het zat in mijn hoofd niet goed genoeg om mijzelf te blijven pijn doen. Dat heb ik nog niet veel voorgehad. Achteraf heb ik daar wel een wrang gevoel bij. Het is gewoon de optelsom van alle pech van vorig seizoen en dit seizoen. Ik ben het even zat. Ik ben ook maar een mens. Vorig jaar in Hawaï heb ik mij na die onterechte penalty toch nog herpakt en ben ik tiende in de einduitslag  geworden. In Zuid-Afrika ging ik op karakter ondanks die zware overval naar een zevende plaats. En in Nice won ik nadat ik zwaar mijn hoofd stootte tegen een douchekop. Het lukt mij normaal gezien altijd om mij te herpakken na een tegenslag, maar dit was de tegenslag te veel. "

De toekomst?

Vorig jaar spoelde Van Lierde zijn kater van de penalty in Hawaï door met een knappe zege in de Ironman van Mexico. Maar dit keer zint onze landgenoot niet meteen op revanche. "Het seizoen is toch gedaan voor mij nu. Vorig jaar had ik rond deze tijd van het jaar nog geen overwinning, maar dat is nu anders dankzij mijn zeges in de Ironman van Nice en de Ironman 70.3 van Vichy.  Ik ga nu eerst de batterijen opladen en rusten. En zo snel mogelijk naar de kindjes, die bleven in België De grootste relativering voor mij is dat ik hier in Hawaï al eens gewonnen heb. Dat kunnen er niet veel zeggen. En ik ben ondertussen ook al 38 jaar, dan kan je makkelijker relativeren. De wereld is niet vergaan."

 

Corrigeer