COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser

COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser

Jan Frodeno leerde dit jaar de keerzijde van Hawaï kennen. “A bitch”, aldus de ontgoochelde titelverdediger Foto: David Pintens

Het WK Ironman Hawaï 2017 was allesbehalve een Grand cru voor de Belgen. Vooraf was de ambitie een podiumplaats (Van Lierde), een plek dicht bij de top-vijf (Aernouts) en een eerste Belgische vrouw in de top-tien (Tondeur). Het werd een opgave, een twaalfde en een zeventwintigste plaats. Het tropisch paradijs in de Stille Oceaan toonde zich dit jaar andermaal van zijn meest brutale kant.

Wat hebben we te doen met Frederik Van Lierde. Dan heb je een volledig jaar in complete afzondering jezelf afgebeuld om nog eens te kunnen schitteren zoals in 2013. Dan heb je de ene tegenslag (gewelddadige overval in Zuid-Afrika) na de andere (ongeval tijdens Ironman Nice) overwonnen. Dan rijd je de perfecte wedstrijd. En word je vervolgens de das omgedaan door een blunder van een vrijwilliger. Om knettergek van te worden. Uiteraard is er geen garantie dat Van Lierde zonder die organisatorische fout op het podium gestaan zou hebben. En uiteraard was de wedstrijd nog niet helemaal verloren voor onze landgenoot na het oponthoud van twee minuten. Maar wie kan het Van Lierde kwalijk nemen dat hij na de onterechte penalty van vorig jaar en de vele tegenslagen van de voorbije seizoenen voor één keer zei: “Basta!”? Soms is trop gewoon te veel. Zelfs voor een mentaal weerbare topsporter met psychologische begeleiding.

COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser
Het moment waarop Frederik Van Lierde beslist dat “trop, te veel is en zijn rugnummer afgeeft aan een wedstrijdcommissaris Foto: David Pintens

Maar de belangrijkste vraag die moet gesteld worden: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n organisatorische blunder kan gebeuren? Op het allerbelangrijkste kampioenschap van het jaar in een mondiale sport? Georganiseerd door een mondiale sportorganisatie in handen van één van de rijkste bedrijven van China? Waar de belangen sportief en financieel zo hoog zijn? Waar het kleinste detail kan beslissen over winst en verlies? Het is ontluisterend om te zien hoe amateuristisch het WK Ironman georganiseerd wordt. Zeker in vergelijking met pakweg een wielerklassieker in Vlaanderen. Het WK in Hawaï drijft op honderden vrijwilligers. Allemaal even aanstekelijk enthousiast, typisch op zijn Amerikaans. Charmant, dat zeker. Maar vaak doen ze de opgedragen taak voor het eerst en hebben ze geen flauw benul van wat ze daar eigenlijk aan het doen zijn. Dat kan je die mensen uiteraard niet kwalijk nemen, maar de organisatie wel. Die laat die goedbedoelende vrijwilligers aan hun lot over. En zet ze op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. Zoals een cruciale bevoorradingszone bij de pro’s. Daar horen professionals. Of mensen uit de entourage van de atleten zelf, zodat ze zelf verantwoordelijk zijn voor eventuele fouten. Maar die zijn daar niet toegelaten. Het siert Van Lierde dat hij niet fel natrapt naar de organisatie, maar het wordt tijd dat de professionele atleten eens collectief met hun vuist op tafel slaan. Zelfs een amateur-deelnemer betaalt 1.000 dollar om te mogen starten in Hawaï. Daar mag hij/zij toch minstens een vlekkeloze organisatie voor in de plaats verwachten?

COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser
Aernouts stond achteraf niet de hula te dansen Foto: David Pintens

Ook Bart Aernouts baalde achteraf. Maar dat had niets met de organisatie te maken. Een desastreuze zwemstart legde een hypotheek op de rest van zijn kampioenschap. Aernouts is het gewend om als mindere zwemmer telkens weer te moeten terugkeren uit de achtergrond, maar op het WK wordt elke minder dag tien keer zwaarder afgestraft dan in een andere wedstrijd. Het brutale kantje van het lieflijk ogende Hawaï. Het parcours is zo genadeloos dat je een mindere dag meteen cash betaalt, de concurrentie ruikt bij elk momentje van zwakte ogenblikkelijk bloed. Het pleit voor Aernouts dat hij de handdoek niet in de ring wierp en zich vanuit een moedeloze situatie alsnog naar een verdienstelijke twaalfde plaats knokte. Geen reden om achteraf met een bloemenkrans om de nek tot 4u ’s nachts tussen twee schaarsgeklede dames de hula te staan dansen, maar dat besefte hij zelf ook wel. En laten we vooral niet vergeten dat Aernouts afgelopen jaar de Ironman van Lanzarote en de Challenge Roth op zijn palmares schreef. Dat zijn toch de Ronde van Vlaanderen en de Parijs-Roubaix van het triatlon. Dan is het geen schande dat je in oktober “maar” twaalfde wordt op het WK.

COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser
Superman Jan Frodeno bleek plots toch kwetsbaar Foto: David Pintens

Ook alleskunner Jan Frodeno maakte dit jaar voor het eerst kennis met het donkere kantje van Hawaï. Toen de Duitse titelverdediger geblesseerd neerzeeg op Ali’i Drive tijdens de marathon ging er een siddering door het publiek. De onsterfelijk gewaande superman bleek dan toch kwetsbaar. Blokkeerde zijn rug omdat hij te diep was moeten gaan door de onwaarschijnlijke aanvallen die hij op de fiets had moeten pareren (snelste fietstijd ooit op Hawaï) of was er een zuiver medisch probleem? Het aureool van onaantastbaarheid is Frodo nu wel definitief kwijt. Toch chapeau dat hij al mankend de resterende 40 kilometer absoluut wou uitlopen. En dat hij zijn troonopvolger Patrick Lange, met wie hij geen al te beste relatie heeft, toch sportief een high five gaf toen die aan de overkant van de straat richting eerste triomf en vierde Duitse zege op rij vloog. “What a bitch”, vloekte Frodeno achteraf.

Hawaï mag dan wel een genadeloze bitch zijn, blijkbaar houden de Duitsers er wel van. Meer zelfs, het WK Ironman en Duitsland vormen al jaren het perfecte huwelijk. Niet alleen wonnen onze oosterburen de voorbij vier jaren het wereldkampioenschap, ze zijn ook telkens dominant aanwezig in de top-tien. Vorig jaar kleurde het volledige podium Duits, dit jaar bleef het iets bescheidener met drie Duitsers bij de eerste tien. Maar bij de overwinning en het parcoursrecord van Patrick Lange horen enkel superlatieven. Frodeno en Kienle zullen komend jaar tevreden moeten zijn met een plaatsje in de schaduw van hun jongere landgenoot. In de top-tien stonden bovendien nog enkele beloftevolle jongeren zoals de Brit David McNamee (derde) en de Zweed Patrik Nilsson (achtste), van wie de komende jaren nog veel meer verwacht mag worden.

COLUMN. Hawaï is een brutale bitch, getrouwd met een Duitser
Oppermachtig bij de vrouwen: Daniela Ryf Foto: David Pintens

Bij de vrouwen geen enkel Duitse vlaggetje in de top-tien. En een Zwitserse vlag helemaal bovenaan. Zonder ongelukken zal die daar trouwens de komende jaren blijven prijken, want tegen Daniela Ryf is momenteel geen kruid gewassen. Zaterdag had Ryf naar eigen zeggen “een slechte dag”. Dat betekende dan dat ze met een kleine negen minuten voorsprong won in plaats een dikke twintig minuten vorig jaar. Ryf mag met haar drie zeges stilaan in het rijtje met de allergrootsten gezet worden: Paula Newby-Fraser, Natascha Badmann, Chrissie Wellington en Mirinda Carfrae. Onze landgenote Alexandra Tondeur werd zaterdag ziek en beleefde een offday. Ze is echter nog jong en krijgt in de toekomst kansen genoeg om zich te bewijzen in Hawaï.

Corrigeer