“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring

“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring

Een beeld uit de film ‘Flatliners’ waarin geneeskundestudenten experimenteren met bijna-doodervaringen. Foto: ISOPIX

Is er leven na de dood en wat zie je wanneer die laatste zucht van leven je lichaam verlaat? Het zijn vragen die de mensheid als eeuwen bezighouden, al zal er allicht nooit een sluitend antwoord op komen. Alleen mensen die een bijna-doodervaring doormaakten hebben er misschien een glimp van opgevangen. Dit zijn enkele van hun verhalen.

De ‘Near Death Experience Research Foundation’ heeft het zijn missie gemaakt om verhalen te verzamelen van mensen die op het randje van de dood gestaan hebben, maar toch overleefden. Het kan gaan om mensen die met geweld overvallen werden of mensen die een verkeersongeluk hadden. Anderen raakten geëlektrocuteerd of lieten bijna het leven bij een zware astma-aanval. Hun verhalen zijn even verschillend als de manieren waarop ze bijna stierven.

Onder meer Joue L., een Belg, deelde op de website zijn ervaring toen hij bijna overleed aan een astma-aanval: “Er waren silhouetten, verschijningen die me aankeken, maar geen precieze of bekende gezichten, gewoon vage silhouetten, als schaduwen. Hun aanwezigheid omringde me, vreemden, maar zonder vijandigheid jegens mij. Een stem sprak me toe. Het zei iets in de zin van: ‘Het is te vroeg, het is niet nu. Het is niet jouw tijd.’”

(lees hieronder verder)

“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring
Concept van bijna-doodervaring. Foto: ISOPIX

Aaron M. beleefde zijn bijna-doodervaring dan weer op een heel andere manier. “Er rende iets door de bomen dat leek op een kruising tussen een jak en een oerang oetan, een gigantisch gespierd dier dat aangestormd kwam. Daarna krijg ik meer en meer andere plaatsen te zien, sommige opmerkelijk, andere doodgewoon. Ik realiseer me hoe enorm het universum is. De Aarde is maar een klein stukje van een eindeloze wereld.”

Helen S. spreekt dan weer van een uitzonderlijke liefde die haar omvatte. “Ik was een met de grassprietjes en de stenen in de weg. Die hemelse liefde zat in alles en in mij. In de kern van mijn wezen was ik die liefde en met mij iedereen anders. In deze staat van vrede was er geen juist of fout, geen goed of slecht en geen oordeel wat dan ook. Angst bestond niet. Er was geen dood en ik wist dat we allemaal voor eeuwig leven. Iedereen die ik ontmoette was liefde.”

Voor Onya M. was er van liefde geen sprake bij haar bijna-doodervaring. Zij kreeg een visioen van de hel te zien, zo schrijft ze. “Ik herinner me dat ik doodsbang was. Het was zo donker en ik kon niets zien onder mij dus het was moeilijk te weten te komen wat er gebeurde. Ik voelde het alsmaar kouder worden terwijl ze me naar beneden trokken. Terwijl de wezens me in hun midden trokken, leek alles vochtig, donker en koud. Ondertussen klauwden en krabden de wezens me. Ik bedacht me dat ik dit niet leuk vond en dat ik terug wilde.”

(lees hieronder verder)

“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring
Artistieke impressie van het licht aan het einde van de tunnel. Foto: ISOPIX
“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring
Muzieklegende Les Paul (links) naast Keith Richards in 1991 in Sevilla. Foto: ISOPIX

Een zekere Eddie lijkt dan weer een engel ontmoet te hebben nadat hij geëlektrocuteerd werd en daarbij bijna het leven liet, een engel en zijn grootste idolen. “Toen, met wat klonk als het geruis van veren, voelde ik een zucht van wind boven me. Ik zal een schitterend blauwwit licht. Het leek op een cirkel die alsmaar bleef groeien. Het werd groter en groter. Plots opende de cirkel zich en kon ik helder voor mij uitkijken. In die cirkel stonden mijn muzikale idolen: Leo Fender en Les Paul. Ik voelde een intense vrede en een gevoel dat ik welkom was zoals ik het nooit had beleefd op Aarde.

Toen Yvonne N. tijdens een operatie voor een hersentumor bijna het leven liet, had ook zij een gevleugelde ervaring. “Ik realiseerde me dat ik zat op wat een enorme vleugel leek. Hij was helder, kleurrijk, het mooiste wat ik ooit gezien heb. De helderheid was zo intens dat ze verblindend had moeten zijn, maar het deed mijn ogen geen pijn. Mijn visioen was scherp toen. Ik kon het kleinste detail duidelijk waarnemen. De vleugel was kastanjebruin met goud en andere bruintinten.”

De wetenschap achter bijna-doodervaringen

Hoewel de verhalen van al deze mensen klinken als bijna mystieke ervaringen, kunnen ze bijna allemaal verklaard worden vanuit de wetenschap. Zo zou het ‘heldere licht aan het eind van de tunnel’ veroorzaakt worden door zuurstofgebrek en een haperende bloedstroom naar het oog toe, waardoor tunnelzicht ontstaat.

“Het was koud, donker en vochtig.” Deze mensen getuigen over hun bijna-doodervaring
themabeeld. Foto: ISOPIX

Het ‘herbeleven van de film van je leven’, wat ook vaak terugkomt in bijna-doodervaringen, is dan weer naar alle waarschijnlijkheid een gevolg van het stresshormoon noradrenaline. Dat komt in gevallen van zwaar (lichamelijk) trauma in hoge mate vrij in het bloed en kan dergelijke hallucinaties veroorzaken.

Onderzoekers van de universiteit van Michigan ontdekten in 2013 dat het brein van ratten die net een hartstilstand gekregen hadden, aanzienlijk meer elektrische activiteit vertoonden dan wanneer de ratten nog in leven waren. Volgens de onderzoekers zou dat bij mensen ook wel eens hetzelfde kunnen zijn en zouden bijna-doodervaringen dus verklaard kunnen worden door die piek in activiteit in onze hersenen.

Corrigeer

RECENT NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees