Wim Claeys speelt met Zwartzak zijn sterkste voorstelling ooit

In Zwartzak, de voorstelling waarin muzikant Wim Claeys het verhaal brengt van zijn vader die tijdens de oorlog voor het Verkeerde Leger koos, en de gevolgen die dat voor het kind dat Wim Claeys nog was had, hebben we zondagnamiddag de sterkste Wim Claeys ooit op een podium gezien. Claeys boog na afloop dan ook het hoofd en klopte zich even op de borst toen hij het publiek van de volgelopen Minard bedankte voor het lange en warme applaus dat hij kreeg voor Zwartzak. Waar zou dat nu aan liggen, dat deze voorstelling zou mooi en sterk overkomt, vroegen wij ons na afloop af.

Vier dagen voor Zwartzak in première ging hadden wij in café Den Turk een lang gesprek met Wim Claeys over de voorstelling. Hij vertelde het verhaal van zijn vader toen zo omstandig dat we ons afvroegen op welke manier Claeys nog zou verrassen in de voorstelling. 

Toen Claeys zondagmiddag om 15 uur  de nogal naakte scène van de Minard opwandelde, even in zijn handen wreef en schijnbaar een klein beetje onwennig rondkeek,  dachten we meteen terug aan café Den Turk: Claeys stond er, alsof hij in een café stond en aan een paar vrienden vroeg: hebben jullie wat tijd, ik ga jullie een verhaal vertellen.

Claeys begint dat verhaal op de lagere school, waar hij in de klas van meester Jogan een straf verhaal moest  vertellen. Claeys vertelt daar een ogenschijnlijk slap verhaaltje over een Alpentjiftjaf, en probeert zich tegenover meester Jogan en zijn klasgenoten te redden met de grap: "Maar meester, een Alpentjiftjaf in de Pyreneeën! dat is toch straf." Om er daarna aan toe  te voegen: "Mijn vader is ter dood veroordeeld, omdat hij in het Verkeerde Leger zat."

Op die manier trekt Claeys het publiek mee in het verhaal van zijn vader en zichzelf, om dat publiek niet meer los te laten. Met authentieke verhalen, met humor, met muziek ook, want de essentie van Wim Claeys is en blijft muziek. In deze voorstelling springt hij daar zuinig mee om, want het verhaal van zijn vader primeert, en de muziek (ook van gitarist Ward Snauwaert) biedt daarbij zowel afwisseling als ondersteuning en toegevoegde waarde. Zo helpen de noise gitaargeluiden van Snauwaert wel heel straf in de scène waarin Claeys de amnestiebetoging in Brussel uitbeeldt. Alleen (met twee) op een leeg podium staan en de toeschouwer in de zaal de indruk geven dat hij midden een lawaaierige betoging in het centrum van Brussel zit. Je moet het maar doen. Theatraal één van de strafste momenten van de voorstelling. "Dat is een moment waarin je de hand van Raf Walschaerts van Kommil Foo duidelijk merkt" gaf Claeys na de voorstelling mee. Claeys liet zich voor deze voorstelling immers coachen door Raf Walschaerts en Ineke Nijssen. 

Mooi in de voorstelling, of moeten we eerder schrijven, mooi aan Wim Claeys, is ook dat hij niet afrekent met zijn vader. Nergens voel je haat of afschuw of een drang naar afrekening. Claeys speelt in de voorstelling verschillende keren het 'slaapwelmoment' dat hij van zijn vader kreeg. Daaruit blijkt dat Wim Claeys, ook zoveel jaar later, zijn vader niet echt iets kwalijk neemt. Maar hij stelt er zich wel vragen bij, en hij confronteert er zijn vader op latere leeftijd, wel mee. En trekt er voor zichzelf ook lessen uit. Hoe hij dat doet, dat moet de toeschouwer ontdekken in één van de volgende voorstellingen van Zwartzak.

Zelf verlieten we zondag de Minard met het gevoel dat we door de eerlijke persoonlijke biecht, waarin geen historische feiten of data vermeld worden, meer over de Tweede Wereldoorlog en de gevolgen daarvan geleerd hadden dan we ooit op school te weten kwamen.  Al kan het ook zijn dat de lessen geschiedenis niet boeiend genoeg verteld werden destijds. Als men toch denkt aan herzien van de eindtermen in het onderwijs, moet men deze voorstelling misschien verplicht maken.

Details over volgende voorstellingen op www.wimclaeys.be

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio