“Ik ken Matty al zo’n dertig jaar. We werden goede vrienden nadat mijn tweede relatie op de klippen liep”, zegt O’Sullivan, een vader van drie. “Ik breng Matt met mijn wagen naar allerlei feestjes en dat soort zaken. Hij werd goede vrienden met al mijn vrienden. Ze houden allemaal van hem.”

Beide mannen zijn in de loop der jaren door moeilijke periodes gegaan. O’Sullivan werd op een bepaald moment dakloos en Murphy lijdt aan ‘reuzencelarteriitis’, een ziekte die onder meer zijn oogzenuw aantast. “Op een gegeven moment vroeg hij me waarom ik niet vast bij hem introk. Hoewel ik vaker langere periodes bij hem verbleven ben, heb ik dat nooit gedaan”, aldus O’Sullivan die steeds meer voor zijn goede vriend begon te zorgen. “Hij kon me daar niet voor betalen, zei hij me. De enige manier waarop hij iets kon terugdoen was me zijn huis nalaten. Zodat ik een thuis had na zijn dood.”

O’Sullivan was enorm dankbaar voor de geste van zijn vriend, maar wist ook dat de schenking gepaard zou gaan met een enorme belastingfactuur. Eén van 50.000 euro om precies te zijn. Omdat hij dat niet kan betalen, zou hij genoodzaakt zijn het huis meteen te verkopen. “Matt was een vriendin er wat lacherig over aan het vertellen toen zij plots opmerkte dat we dan maar moesten trouwen. Want dan zouden we niets moeten betalen. Een tijdje later draaide hij zich plots om naar mij om te zeggen dat we dat misschien ook echt moesten doen. En van het een kwam het andere...”

De twee mannen gaven elkaar het jawoord in een voormalig ziekenhuis in de Grand Canal Street in Dublin en gingen erna iets lekkers eten met vrienden in een naburige bar.

Voor O’Sullivan was het zijn tweede huwelijk (zijn eerste was met een vrouw), voor Murphy was het de eerste keer dat hij in het huwelijksbootje trad. “We zien elkaar graag”, luidde het na de dienst. “Als vrienden.”