Els Dierick (48) miste als leerkracht aan de kunstacademie het plezier om zélf iets te maken

“Ik ken alle klassieke foto’s die worden gemaakt van Gent. Ik zoek het ándere beeld”

Als leerkracht woord is Els Dierick (48) altijd creatief bezig. “Maar onderwijs blijft iets procesmatigs”, zegt ze. “Ik miste het maken. Daarom heb ik mijn oude fototoestel weer ter hand genomen. Intussen heb ik een goeie reflex­camera, maar ik hou even veel van mijn oude Sony of zelfs van mijn telefoontoestel.”

De Gentenaar laat deze maand de Gentse hobbyfotograaf aan het woord, de vele 'flitsers' die van Gent hun muze en model hebben gemaakt. Zij tonen u hun Gent. Want stuk voor stuk zien ze onze stad anders.

“Mijn eerste foto’s? Die maakte ik zoals de meeste kinderen, denk ik: ik kreeg een toestelletje voor mijn plechtige communie. Filmpjes waren duur toen, net als ontwikkelen. Ik weet nog dat ik erg zuinig was op mijn foto’s.”

“Dat eerste toestel heb ik gehad tot mijn achttien. In dat jaar was ik aan zee, ik zat met een vriendin op de golfbreker. Plots kwam het water op, we hadden er niet bij stilgestaan. We moesten maken dat we weg waren en in een reflex heb ik mijn fototoestel in de Noordzee gekieperd.” Tot zover deel één van haar carrière als fotografe.

Els Dierick studeerde Germaanse filologie aan de Universiteit Gent en ging daarna nog naar het conservatorium. “Ik ben meteen in het onderwijs gestapt. Eerst gaf ik Nederlandse taalkunde, daarna woordkunsten aan de academie van Lokeren. Ik heb ondanks mijn opleiding nooit theater gespeeld. Het is een vluchtig iets, maar een voorstelling is wel iets wat je maakt.”

En dat begon ze te missen. Dingen máken. “Zo heb ik zes jaar geleden mijn oude liefde opgevist. Eerst met een digitaal toestelletje van Sony, later met een professionele reflexcamera.”

Intussen gebruikt ze die, samen met haar telefoontoestel, door elkaar. “Ze hebben allemaal hun voordelen. Met die reflexcamera kan ik alles makkelijk instellen door aan knoppen te draaien, zonder ingewikkeld menu op het schermpje. Maar die oude ­Sony gooi ik niet weg. Dat is niet zo’n groot, log ding. Ik heb hem bijna altijd bij de hand.”

“Alles kan muze zijn”

De kunstleerkracht wil beter worden als fotograaf. “Ik volg een opleiding tot fotograaf. Niet in het kunst­onderwijs maar in het gewone technische onderwijs. Het stimuleert me om mijn grenzen te verleggen. Producten fotograferen, bijvoorbeeld: ik vind dat echt niet leuk maar in de opleiding móét het.”

Els Dierick legt vaak beelden van mensen vast, zoals haar eigen kinderen. Maar ook Gent is een favoriet onderwerp. “Mijn muze? Neen. Alles kan mijn muze zijn. Maar ik wandel graag in de stad. En ik ken alle klassieke, toeristische foto’s die worden gemaakt. Dan vind ik het net leuk om op zoek te gaan naar het ándere beeld. Want als fotograaf kijk je met andere ogen.”

“En foto’s maken heeft nog een ander groot voordeel: het doet je mensen ontmoeten die je anders nooit zou leren kennen.”

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio