HANS. Radicalisering

HANS. Radicalisering

Foto: if

Lochristi - Ik vraag mij somtijds af wat de beweegredenen van lieden als een Theo Francken zouden kunnen zijn. Hoe zo’n man dat ’s avonds voor zichzelf en zijn gezin allemaal kan verantwoorden. “Ik heb vandaag weer waanzinnig goed de algemeen geldende wetten des lands verdedigd !?”. Dat hierdoor enkele Soedanezen _ dit bekt wat makkelijker als ‘mensen’ _ terug naar de hel gestuurd worden, die ze na lange omzwervingen met de nodige angst en ontbering eindelijk ontvlucht zijn, schijnt hem niet te deren. Want de wet is de wet zo klinkt het. Misschien schort er dan wel iets aan de wetgeving zou ik mij in dergelijk geval beginnen afvragen.

Wij zijn de laatste tijd, begrijpelijk, een beetje getraumatiseerd door de recente akelige gebeurtenissen gepleegd door individuen die zelf ook het noorden wat kwijt lijken te zijn. Dit geeft ons nog niet het recht om iedereen over dezelfde kam te scheren. Bij het woord radicalisering denken we nu ogenblikkelijk aan jongeren van andere origine die hun godsdienstige waarden op een gewelddadige manier in onze strot willen rammen. Hierover zijn we dan allen zo verbolgen dat we bijna zouden tolereren dat politici zich zelfs met onze rechtsstaat zouden gaan bemoeien. Zouden we dit gedrag ook niet een vorm van radicalisering kunnen noemen? 


Ikzelf ben nog een late babyboomer, geboren in het gezegende jaar ‘57 en dus een jongeling in de ‘roaring’ seventies, zoals u wellicht al vermoedde. Ik zeg dit natuurlijk niet omdat u dan zou kunnen zeggen dat ik er nog vrij behoorlijk uitzie voor mijn leeftijd. Neen, ik vermeld dit omdat er in die jaren onder jongeren een groeiend bewustzijn leek te ontstaan waardoor er stilaan een bredere verbondenheid tussen mensen allerhande groeide.

Mijn vader kon nog verbijsterende verhalen vertellen over zijn jeugdjaren. Over hoe zogenaamde ‘pottenrammers’ (een Nederlandse benaming voor het voor de lol in elkaar slaan van anders geaarde medemensen) blijkbaar de normaalste zaak van de wereld was in de jaren vijftig. (Even voor de duidelijkheid mijn vader was hier zelf geen deelnemer aan)


Wat mij nu dan zo verbaast, als ik nog eens wat nieuwsbeelden absorbeer om mij een beeld te vormen van de snel veranderende tijdsgeest, is dat wederom jongeren andere jongeren in elkaar trappen omdat zij een lief van gelijke sekse prefereren. Is dit ook geen vorm van radicalisering waar we aandacht moeten aan schenken? Wat dit eveneens bevestigt is dat de tijdsgeest een soort golvend fenomeen is. Wat op een bepaald moment de normaalste zaak van de wereld is kan zelfs binnen enkele decennia volledig het tegenovergestelde worden.

 Eén ding zal voor u inmiddels wel al duidelijk zijn, ik hou van geen enkele vorm van geweld voor welke ‘goede’ zaak dan ook. Ik ben geen geitenwollensokken nozem maar je van geweld bedienen om je gelijk te halen blijf ik een verwerpelijke zaak vinden. 


Alvorens wij als zelfverklaarde goede christenen trouwens andere volkeren gaan veroordelen omdat men massaal richting het eveneens door ons zelf geclaimde superieure Europa afzakken wordt het misschien eens tijd om de geschiedenislessen te herbekijken. Grondig herbekijken wel te verstaan. Europa is immers nagenoeg geheel opgetrokken middels rijkdommen die we veroverende hand vergaard hebben. Veelal in de landen waarvan de mensen nu alhier hun toevlucht zoeken. Met vergaard bedoel ik onder het toeziend oog van de almachtige katholieke kerk leeggeroofd en daarna verweesd achtergelaten. 


Het is dus blijkbaar van alle tijden dat mensen huis en haard verlaten om voor hun leefbaarder oorden op te zoeken. Als wij nu eens het goede voorbeeld zouden geven en ons een beetje toleranter opstellen zal radicaliteit vanzelf smelten als sneeuw voor de zon. Als ‘den vreemde’ namelijk uw naaste wordt is het nog zo gemakkelijk hem lief te hebben om met een waarachtige wijsheid uit eerder vermelde clerus te eindigen. Nu zult u onterecht denken dat ik op mijn leeftijd op de valreep nog een goed woordje bij onzen lieveheer wil doen om in de hemel te geraken maar ik kan u geruststellen, die kansen zijn sowieso verkeken.
Hans   
 

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio