Mama

Vermoeide mama legt vinger op de wonde: “Ik. Heb. Meer. Hulp. Nodig.”

Vermoeide mama legt vinger op de wonde: “Ik. Heb. Meer. Hulp. Nodig.”

Foto: ss

De Amerikaanse mama Celeste Erlach heeft twee kinderen en neemt de zorg voor hen bijna volledig op haar rekening. Daarnaast werkt ze en regelt ze het huishouden. En haar man? Die helpt haar te weinig, zo maakt ze duidelijk in een open brief op haar Facebookpagina. Veel andere moeders snappen haar frustraties waardoor het pleidooi massaal wordt gedeeld.

“Liefste echtgenoot. Ik. Heb. Meer. Hulp. Nodig”, steekt Celeste van wal. “De vorige avond had je het lastig. Ik vroeg je om op de baby te passen, zodat ik vroeg naar bed kon. De baby huilde. Onophoudelijk. Ik kon hem helemaal tot boven horen en ik kromp ineen van het geluid. Ik vroeg me af of ik weer naar beneden zou komen of beter gewoon de deur sloot omdat ik naar slaap snakte. Ik koos voor het laatste”, staat er te lezen.

Zalig slapen

Maar van slapen kwam er niet veel in huis. “Twintig minuten later stond je in de kamer met onze huilende baby. Je legde hem in zijn wiegje en duwde het wiegje dichter bij mijn bed. Een duidelijke manier om aan te tonen dat je er klaar mee was. Ik wilde tegen je schreeuwen, een ruzie starten die we ons altijd zouden blijven herinneren. Ik had al een volledige dag op een baby en een kleuter gepast, verdomme. Ik zou die nacht sowieso al wakker worden met baby naast mij die ik om de paar uur moest voeden. Het minste wat je kon doen, is in de vooravond een paar uur op hem passen zodat ik een beetje kon slapen. Een paar uur zalig slapen, is dat te veel gevraagd?”, raast ze verder

De mama gaat vervolgens verder over hun eigen opvoeding, waarbij de mama’s typische moederlijke taken op zich namen en vaders typische vaderlijke dingen deden (lees: geen luiers verversen, koken, kuisen,...). Ze vreest dat het met haar eigen relatie ook deze kant uitgaat. Meer nog: ze ziet het ook zo evolueren bij haar vrienden.

Witte vlag

“Maar ik ben ook maar een mens en ik moet momenteel functioneren met maar vijf uur slaap. Ik ben zo moe als het maar kan zijn. Ik heb je nodig. ’s Morgens zou je onze peuter moeten klaarmaken voor school, zo kan ik me bezighouden met de baby, lunchpakketten maken en koffiedrinken. 's Avonds wil ik een uur ontstressen in bed, wetende dat onze peuter slaapt en dat de baby in jouw goede handen is. Alstublieft, ik heb je nodig. In het weekend heb ik meer rustmomenten nodig, ik wil meer het huis uit om me een individueel persoon te voelen. Al is het maar een wandelingetje naar de supermarkt. Ik heb het nodig dat jij je spontane hulp verleent.

De mama besluit dat ze hoopt dat haar man dankbaar is voor wat ze allemaal doet. “Je was is gedaan en het eten staat altijd klaar. Ik wil dat je apprecieert dat ik op elk mogelijk uur borstvoeding geef, terwijl flesvoeding veel makkelijker zou zijn. Ik hoop dat je beseft dat ik je nooit thuis wil houden als je leuke avonden met vrienden hebt gepland. Ik wou dat ik alles kon en dat het me geen moeite kostte, maar ik zwaai hier met een witte vlag. Ik vertel je hoe erg ik je nu nodig heb. Als ik blijf doorgaan, zal ik breken. En dat zou de kinderen, jou en de hele familie verdrietig maken. Want laten we eerlijk zijn: je hebt me ook nodig.” Het uitgebreide bericht werd op drie dagen tijd meer dan zesduizend keer geliket en bijna vierduizend keer gedeeld.

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees