Hans. De peilingen

Hans. De peilingen

Foto: if

Lochristi - Onlangs zag ik in een nieuwsflits een Amerikaanse dokter iets opmerkelijks aanhalen. Dan weet u vermoedelijk al genoeg want dan ga ik op mijn beurt u lastigvallen over iets wat mijzelf ook aan het denken zette. Het was een Amerikaans chirurg die gespecialiseerd was in het verrichten van abortus. Veelal abortussen die heel ver in de zwangerschap uitgevoerd werden omdat de vrouwen in kwestie wegens onbeschrijfelijk nare omstandigheden deze verschrikkelijke beslissing zo lang mogelijk uitgesteld hadden.


De man schetste heel helder en duidelijk de uiterste nood waarin zij verkeerden en ik kon mij derhalve voor honderd procent achter zijn beweegredenen scharen. Even interessant aan zijn betoog vond ik echter hoe hij de methoden van de tegenstanders analyseerde. Die tegenstanders zijn over het algemeen zelfverklaarde oprechte Amerikaanse christenen. Niks mis mee zal u denken ware het niet dat er een dubbel kantje zit aan hun eigen profilering. Zij zijn, volgens eigen zeggen, zo tegen ’s mans handelingen gekant omdat ze ‘pro-life’ zijn. In de praktijk blijkt dit maar deels te kloppen omdat de bewuste dokter wegens de talrijke doodsbedreigingen die hij van dezelfde beweging mocht ontvangen nauwelijks zijn kliniek nog durft te verlaten.


Tweeslachtige retoriek, overtuigend klinkende beloftes en de ontoereikendheid hiervan dreigen evenwel onder onze eigen neus te gebeuren zonder dat we er zelf erg in lijken te hebben. In eerdere schrijfsels heb ik, als zelfverklaard beeldend kunstenaar, al eens de stellige belofte gedaan mij van een politieke opinie te onthouden. De regelmatige lezer van mijn columns zal gaandeweg echter reeds bemerkt hebben dat ik dit statement niet langer kan hardmaken.


De belangrijkste reden om niet ‘en plein publiek’ politieke standpunten in te nemen is dat ik in mijn jonge jeugdjaren - god waar zijn ze gebleven? -  dikwijls, ongewild, tussen het verbale politieke strijdgewoel van mijn eigen familieleden terecht kwam. Aan de ene kant mijn vader hoteleigenaar, waardoor bijna automatisch rechts liberaal en anderzijds mijn grootvader arbeider, dus socialist in hart en nieren. Op talrijke feestjes mondde deze tegenstelling dan ook na de nodige pinten steevast uit in verhitte discussies waar geen van beide partijen nog leken uit te geraken waardoor een gezellig begonnen avondje geheid eindigde in geruzie.


Waarom nu dan wel en waarom moet u dat nou allemaal weer weten? Ach soms weet ik het zelf niet zo goed. Maar soms is het omdat ik een onrustwekkende tendens ontwaar waar ik onmogelijk over kan zwijgen en mijn bezorgdheid hieromtrent met u wil delen. In Vlaanderen zou namelijk een zeer hoog percentage van de bevolking – u weet inmiddels dat ik feitelijk cijfermateriaal totaal onbelangrijk vind dus ik ga er geen exact cijfer op plakken- akkoord gaat met het feit dat de politie de bevoegdheid moet krijgen om onaangekondigd in woningen binnen te vallen waarbinnen mogelijks ‘vreemdelingen’ zonder papieren ondergebracht zouden zijn.


 Ik ben als Nederlander opgegroeid in een klimaat waarbij een identiteitskaart bijlange geen verplicht document was hetgeen nog een rechtstreeks gevolg was van de weerstand tegen de Duitse overheersers die met het ‘ausweis’ alles en iedereen graag geregistreerd zagen. Kwam daarbij dat wij reeds van in het lager onderwijs uitgebreid les kregen over de lotgevallen van Anne Frank. Hoe zij met haar familie, dankzij de hulp van mensen met het hart op de juiste plaats en ondanks gevaar voor eigen leven, toch een tijd lang uit de greep van de bezetter wist te blijven. Een bezetter die het nodig vond een heel volk te stigmatiseren en hen vervolgens systematisch het leven te ontnemen. U begrijpt dus dat ik zelfs het overwegen van deze maatregel -om bij mensen die eveneens het hart op de juiste hebben binnen te vallen als zouden het misdadigers zijn- een griezelige gedachte vind.


Wat mij echter vooral angst inboezemt is het feit dat nu blijkt dat een schrikbarend hoog percentage van de bevolking een dergelijk voorstel zelfs een goed idee vindt. Diezelfde regering die schermt met holle fraseringen als veiligheid, economische vooruitgang en sociale zorg. Maar voor wie dan wel? Hebben papierloze mensen die op de vlucht zijn voor oorlogswaanzin geen recht op veiligheid en/of economische verbetering? Waarvoor is men in ‘s hemelsnaam zo benauwd, dat zou ik wel eens willen weten. De verkiezingen komen eraan en ook hier blijkt dat de meerderheid nu reeds gekend is. Ik kan u dus vanaf heden met opgeheven hoofd melden dat ik van nu af aan bij de minderheid behoor, het staat onomstotelijk vast.


Hans

 

 

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio